Μια λογοτεχνική προσέγγιση της διαταραχής της βουλιμίας.

Ήταν μια από τις ημέρες “αποτυχίας”, όπως τις αποκαλούσε! Οι ημέρες της εβδομάδας ήταν χωρισμένες σε ημέρες “επιτυχίας” και σε ημέρες “αποτυχίας”! Όταν “Αυτό” συνέβαινε ήταν βέβαια μια ακόμη μεγάλη “αποτυχία” και η ημέρα χαρακτηριζόταν πια ως μια χαμένη, αποτυχημένη ημέρα της εβδομάδας! Μπορεί αυτή, βέβαια, να έφερνε μια νέα ημέρα “επιτυχίας”… είχε συμβεί και άλλες φορές αυτό… Τελευταία όμως αυτή η πιθανότητα όλο και λιγόστευε… σχεδόν εξαφανιζόταν! Την ρουφούσε κάτι προς τα κάτω, το οποίο τελικά θα ρουφούσε και την ίδια και θα την ξέρναγε σαν μια χαλκομανία απλωμένη πάνω στο πάτωμα… Ή, καλύτερα, σαν το χαλάκι του μπάνιου, βρεγμένο και κολλημένο πάνω στο πλακάκι από την υγρασία.

Μάζευε το πρώτο κουτί πίτσας από το πάτωμα και κοίταζε γύρω για τα άλλα τρία… Είχε ήδη εισέλθει στο χώρο… Όταν συνέβαινε “Αυτό”, την προηγούμενη νύχτα, η στιγμή της εισόδου στο χώρο με τα αποφάγια και τα σκουπίδια ήταν πάντα η πιο δύσκολη. Αισθανόταν τραγικά για τον εαυτό της, ένα όρθιο πτώμα που περπατούσε αργά, πολύ αργά, για να μαζέψει την κατάντια της. Πίτσες, πάστες, μακαρόνια, σοκολατάκια, τρεις μεγάλες σακούλες τσιπς, παγωτό και φιστίκια στοιβάζονταν όλα μέσα στη μνήμη της.

Όλα είχαν ξεκινήσει από αυτό το παράξενο αλλά τόσο τρομακτικό συναίσθημα κυκλώνα που άρχισε να την καταβάλλει από το απόγευμα κιόλας. Κενό, άδειοι τοίχοι, κενά έπιπλα, οι τοίχοι την κύκλωναν απειλητικά και ο κυκλώνας αυτός, όπως στις ταινίες, ξεκινούσε από το στομάχι και άρχιζε να την ρουφά και να τα τραβά όλα προς τα κάτω για να τα εξαφανίσει… Κενό, το απόλυτο κενό… Και εκεί άρχιζαν όλα… αδημονία καταβρόχθισης!

Μαζεύοντας τα σκουπίδια, μάζευε και τα κομμάτια του εαυτού της που ήταν απλωμένα από εδώ κι από εκεί μέσα στην κουζίνα. Πονούσε φοβερά το κεφάλι της και είχε πονοκέφαλο. Δεν μπορούσε να πάει στη δουλειά, δεν θα την έβγαζε πάλι τη μέρα. Να τηλεφωνήσει και να πει ότι είναι άρρωστη… Δεν είναι ψέμματα άλλωστε… Αρρώσταινε όμως συχνά τελευταία και είχαν αρχίσει κάτι να υποψιάζονται στη δουλειά… Από σπόντες από δω κι από που μπορούσε να ακούσει… Τρίχες! Αυτό δεν την ένοιαζε και μπορούσε να το υπερπηδήσει. Θα φορούσε πάλι τον “Άλλο” της εαυτό και θα περνούσαν μερικές ή και περισσότερες καλές ημέρες “επιτυχίας” και θα ήταν σαν να επικρατούσε “Πάλι” ένας άλλος αέρας, μια άλλη ατμόσφαιρα. Ημέρες “επιτυχίας και ημέρες “αποτυχίας”…

Χτες προσπάθησε να κάνει εμετό, αρκετές φορές, αλλά δεν τα κατάφερε… Να την ρουφήξει κι εκείνην το καζανάκι της τουαλέτας, με τη μία, όλη κάτω… Για να ξεπλυθεί, να καθαρίσει αλλά και να ξεφύγει από αυτό το “αίσθημα παχυσαρκίας” όπως το αποκαλούσε, που την κυρίευε! Με το που έτρωγε λίγο παραπάνω, γενικότερα, αυτόματα, αισθανόταν “Χοντρή”! Χοντρή! Χοντρή! Χοντρή! Από μικρή το αισθανόταν αυτό … και το φαγητό ήταν πάντα κάτι απαγορευμένο… Τώρα που το συνειδητοποιεί το φαγητό ήταν πάντα κάτι κακό που έπρεπε να το κουμαντάρει καλά για να μην της ξεφύγει ο έλεγχος… Ακόμα και τώρα, όταν της λένε να βγουν έξω για φαγητό, την πιάνει ένα σφίξιμο… Θα ξεφύγουμε πάλι, σκέφτεται… Και, συνήθως, μετά, πρέπει να πληρωθεί το τίμημα και να ξεκινήσει δίαιτα για να “εξιλεωθεί” από την παρασπονδία που έγινε…

Χτες όμως δεν κατάφερε να κάνει εμετό και, όταν συμβαίνει αυτό, “σκάει” το μπαλόνι… Ο εαυτός της είναι ένα μπαλόνι που φουσκώνει και φουσκώνει και… μένει έτσι φουσκωμένο και ντροπιασμένο! Και όλα αυτά τα φαγητά που καταβρόχθισε τόσο γρήγορα μένουν μέσα της και την βαραίνουν, τόσο πολύ… Κυρίως γιατί νιώθει αδύναμη να ελέγξει τον εαυτό της… Ένας φόβος την κατακλύζει ότι θα φουσκώνει και θα φουσκώνει και τελικά θα γίνει τεράστια και θα σκάσει σε χίλια κομμάτια… από δω κι από κει… είναι μια απελπισία, πραγματικά!

Ημέρες “επιτυχίας” και ημέρες “αποτυχίας”! Όχι, όμως, χτες έμαθε ότι υπάρχει και κάτι χειρότερο στη ζωή: Οι ημέρες της απόλυτης Απελπισίας! Βοήθεια!