Βιβλιογραφια

content

Μαούτσος Α. Βασίλειος

Εκδ. ΕΠΕΚΕΙΝΑ

Αθήνα, 2016

Συχνά γινόμαστε μάρτυρες αμφισβήτησης της ψυχανάλυσης για τις παραδοχές της και την αποτελεσματικότητά της. Όμως, αφ’ ότου ο Freud εγκατέλειψε το «Project» και άρχισε να ασχολείται σταθερά με τη μελέτη του «ασυνειδήτου», υπήρξαν όλες οι προϋποθέσεις για την επιτυχή θεραπεία τουλάχιστον των «νευρώσεων». Παρά ταύτα, ο ψυχαναλυτικός κόσμος επέμεινε στην ιατρικομορφική χρήση της ψυχανάλυσης και τον παραγκωνισμό της καθοριστικά «μεταψυχολογικής» της διάστασης. Η ενδελεχής μελέτη της τελευταίας αναδεικνύει το γεγονός ότι αυτή δεν είναι ούτε τόσο δύσκολη στην κατανόησή της ούτε τόσο ατελής στην περιγραφή της από τον Freud και πολλούς μεταγενέστερους ψυχαναλυτές. Αντιθέτως, στο κλινικό επίπεδο, η σωστή εφαρμογή της «Μεταψυχολογίας» είναι πολλά υποσχόμενη περί των ψυχικών διαταραχών.

διαβάστε περισσότερα

content

Michael Aaron

Rowman & Littlefield

London 2016

Human sexuality today stands at the crossroads between biological diversity and social conformity, and a battle between the two rages in the media, in social institutions, and in our daily lives. As a sex therapist, Michael Aaron witnesses this struggle each and every day as it plays out on his therapy couch. Modern Sexuality: The Truth about Sex and Relationships examines how biology and society collide head-on in the realm of human sexuality. Here, Aaron carefully and convincingly debunks some of the most commonly held beliefs about sexuality – that it is learned and can be changed; that “abnormal” sexual behavior is pathological; that healthy sexuality involves intimacy; that intimacy is the same to everyone; and that sexuality must have a clearly defined purpose.

Using groundbreaking brain-imaging studies and cutting- edge psychological insights, Modern Sexuality presents the overwhelming case for sexual diversity including orientation, non-traditional relationships, and even specific fantasies and kinks. In a world where sexual “outsiders” battle for acceptance, this work helps to explore the variety of sexual expressions from a normative standpoint, helping readers to understand that their own desires and those of others can happily exist on the same continuum.

διαβάστε περισσότερα

content

Φώτης Καγγελάρης

Εκδ. ΡΟΠΗ

Αθήνα, 2016

Η φωτογραφία αναλαμβάνοντας να συλλάβει το ασύλληπτο της πραγματικότητας, τεμαχίζοντάς την και αποδίδοντάς την σε εικόνα, επιχειρεί ταυτόχρονα να συλλάβει, μέσα στο συμβολικό πλαίσιο του λόγου, την επιθυμία του ανθρώπου να δει πέραν της πραγματικότητας, πέραν της εικόνας. Μα, την ίδια αυτή στιγμή, η ίδια η εικόνα γίνεται εμπόδιο σε αυτό.
Η φωτογραφία εκκινώντας από τη σχέση της με τη φθορά, το χρόνο, το θάνατο υπόσχεται το ψεύδος εκείνο για το οποίο έλεγε ο Nietzsche ότι έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε. Μια δήθεν νίκη επί του παράλογου. Μια υπόσχεση ότι θα υπάρχουμε και «μετά». Ένας δήθεν έλεγχος σ’ αυτό ακριβώς που παράγει την εικόνα: το κενό, το άλεκτο, την τρέλα.
Η φωτογραφία αναδύεται έτσι ως μια μαρτυρία για το «πέραν» και ταυτόχρονα μια καθήλωση στο «εδώ» κάνοντάς μας ν’ αφουγκραζόμαστε τη φράση του Barthes: «η φωτογραφία είναι εικόνα τρελή εμβαπτισμένη στην πραγματικότητα».

διαβάστε περισσότερα

content

Ιωάννης Βαρτζόπουλος

Εκδ. Ποταμός

Αθήνα, 2016

Το παραλήρημα και οι ψευδαισθήσεις έχουν μόνο παρόν, δεν έχουν ούτε παρελθόν ούτε μέλλον. Οι άνθρωποι που είχαν την εμπειρία της ψύχωσης και κάποια στιγμή ελευθερώνεται ένα μέρος των βιωμάτων τους απ’ αυτήν, δεν είναι σε θέση, σε αντίθεση με τη νεύρωση, να αναγνωρίσουν την περίοδο εκείνη ως ένα οργανικό στοιχείο της προσωπικότητάς τους και της ζωής τους. Όταν βρίσκονται εντός αυτής, τους δεσμεύει πλήρως· όταν είναι εκτός αυτής, δεν την αναγνωρίζουν, ενώ συγχρόνως δεν μπορούν και να την ξεχάσουν, ξέρουν πως είναι παρελθόν τους χωρίς όμως να τη βιώνουν έτσι, αλλά ούτε μπορούν να τη φανταστούν ως μέλλον τους.
Αυτό που είναι ασύμβατο μ’ εμάς, ίσως είναι ζωτικό γι’ αυτούς, το δικό τους σημείο αναφοράς και αφετηρίας. Και τελικά, η έσχατη υπόθεση, ότι αυτό είναι ασύμβατο μ’ εμάς διότι η φυσική και αυτονόητη αυτογνωσία μας προκύπτει από την πλήρη αναστροφή αυτού που δεν φανταζόμαστε ότι υπήρχε στη βάση της ψυχονοητικής μας συγκρότησης: το βίωμα χωρίς παρελθόν και μέλλον, ο χρόνος που δεν συγκροτείται και ο συμβατικός χαρακτήρας της λογικής. Είναι μια εσχατολογική προσέγγιση της σχιζοφρένειας, γνωρίζοντας ότι το έσχατο δεν προσδιορίζεται, και η παραδοξότητα αυτή μας δίνει την αίσθηση ότι προσεγγίζουμε τη σχιζοφρένεια στο μέγιστο βαθμό που μπορεί ο άνθρωπος.

διαβάστε περισσότερα