Αυτή είναι με βεβαιότητα μια φράση που λέγεται πολύ συχνά από ανθρώπους που προσπαθούν κάθε μέρα να ξεκινήσουν μια δίαιτα και αποτυγχάνουν …σχεδόν καθημερινά… Οι ίδιοι νιώθουν ότι βρίσκονται διαρκώς σε μια δυσάρεστη σχέση με το σώμα τους αλλά, κυρίως, με τη διάθεσή τους καθώς νιώθουν αδύναμοι να τηρήσουν αυτά που οι ίδιοι λένε στον εαυτό τους αλλά και φόβο ότι έχουν χάσει τον έλεγχο και θα παχύνουν πραγματικά πολύ!
Σε ένα πρακτικό επίπεδο για να μπορέσει κανείς να αλλάξει αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς είναι σημαντικό να διευθετηθούν αρχικά θέματα διαιτολογίου, ωρών γευμάτων ημερησίως, η παρασκευή γευμάτων, η υπερ-κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων, ο τρόπος που γευματίζουμε καθημερινά κ.ά. Όταν, για παράδειγμα, είμαστε όλη την ημέρα στο δρόμο και σχεδόν όλα τα γεύματά μας γίνονται στο πόδι επικρατεί ήδη μια “χαοτική” κατάσταση και στη διατροφή μας…
Περνώντας στο συναισθηματικό κομμάτι όμως έχουμε σίγουρα πολλή δουλειά να κάνουμε συζητώντας με τον εαυτό μας καθώς αρχικά θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα: “Γιατί το φαγητό έχει γίνει τόσο σημαντικό στη ζωή μας”; Υπάρχουν τόσα ερεθίσματα, συναισθήματα, καταστάσεις που μπορούμε να νιώσουμε και να πάρουμε χαρά κι εμείς ασχολούμαστε αποκλειστικά με το φαγητό σαν να είναι κάτι τόσο πολύτιμο και μοναδικό! Αυτή η συζήτηση με τον εαυτό μας θα μας οδηγήσει και σε ένα άλλο σημαντικό ερώτημα προς απάντηση: “Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ την πείνα μας”; Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει χωρίς τροφή για μέρες, παρόλα αυτά εμείς μόλις νιώσουμε αυτό το συναίσθημα πανικοβαλλόμαστε και σπεύδουμε ταχέως και αδιακρίτως να το κατευνάσουμε σαν …ένα άγριο θηρίο να μας καταδιώκει… Μπορούμε πράγματι να αντέξουμε το αίσθημα της πείνας για πολλές ώρες και κανείς δεν έπαθε ποτέ κάτι από αυτό…
Στο σημείο αυτό ίσως κατανοήσουμε τελικά ότι έχουμε τοποθετήσει το φαγητό στη θέση άλλων δύσκολων συναισθημάτων (τη θλίψη, την ανησυχία, τη μοναξιά, την αγωνία κοκ.) που μας τρομάζουν και τα κατευνάζουμε ταχέως με το φαγητό! Όλοι μπορούμε να θυμηθούμε στιγμές στη ζωή μας που ήμασταν χαρούμενοι και ξεχνούσαμε πολύ εύκολα την πείνα και τα διάφορα γεύματα της ημέρας γιατί τελικά ήμασταν συναισθηματικά χορτάτοι! Πώς όλοι αδυνατίζουν όταν ερωτεύονται…
Σίγουρα η συζήτηση αυτή με τον εαυτό μας δεν είναι εύκολη και χρειάζεται χρόνος για να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε υπερ-εστιάσει στο φαγητό αποφεύγοντας άλλα δυσάρεστα και δύσκολα συναισθήματα που μας απασχολούν! Και χρειάζεται χρόνος για να δουλευτούν αυτά τα δύσκολα συναισθήματα προκειμένου να πάρουμε στα χέρια μας τα ηνία της κατά τα άλλα συναισθηματικής μας πείνας! Είναι μια δύσκολη διαδρομή και σίγουρα δεν μπορεί να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη αλλά είναι με βεβαιότητα προς τη σωστή κατεύθυνση!
