ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Δεν μπορώ να σταματήσω να φωνάζω στα παιδιά μου…

Είναι γεγονός ότι πολλοί γονείς φτάνουν σε αυτή τη διαπίστωση νιώθοντας πολλές ενοχές και ανησυχία για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η συμπεριφορά προς τα παιδιά τους. Συμβαίνει όμως, και σημασία έχει πρώτα να την κατανοήσουμε για να δούμε πώς μπορούμε να την αλλάξουμε. Όταν λοιπόν φωνάζουμε στα παιδιά μας σημαίνει ότι δεν μας ακούνε και ότι δεν μπορούμε να επιβληθούμε με άλλους τρόπους, και, κυρίως, ότι είμαστε πολύ κουρασμένοι και εξαντλημένοι από τις υψηλές απαιτήσεις της γονεϊκότητας. Όταν όμως έχουμε πια εμπλακεί σε αυτόν το φαύλο κύκλο ουσιαστικά, είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι φωνάζοντας έχουμε αυξήσει τα όρια ανυπακοής γιατί το παιδί έχει μάθει ότι πρέπει να φτάσουν εκεί τα πράγματα για να εννοούμε κάτι. Το παιδί «έχει μάθει» ότι μπορεί να μας βγάλει εκτός ελέγχου. Παρεμβαίνουμε λοιπόν πιο νωρίς, πριν εξαντληθούν τα παραπάνω όρια, και ο τόνος της φωνής μας πρέπει να είναι σταθερός και αποφασιστικός. Εάν νιώθουμε ότι έχουμε εξαντληθεί, ας αποσυρθούμε για λίγο για να ηρεμήσουμε και ας μας αντικαταστήσει εκείνη τη στιγμή ο/η σύντροφός μας. Είναι σημαντικό να δώσουμε το μήνυμα ότι εννοούμε κάτι από την πρώτη στιγμή που το λέμε.

content
psychologynnet.gr

Πώς πρέπει να αντιδρούν οι γονείς στους τσακωμούς των παιδιών;

Κατά τη διάρκεια της έντασης, είναι καλό οι γονείς να μην επεμβαίνουν αμέσως μόλις αρχίζει ο τσακωμός αλλά να περιμένουν λίγο μήπως τα παιδιά μπορέσουν να επιλύσουν μόνα τους τη διαφωνία τους. Αν όμως η ένταση παραταθεί και, κυρίως, όταν τα παιδιά αρχίζουν να μιλούν άσχημα ή να χτυπούν το ένα το άλλο πρέπει να παρέμβουν για να δουν τι συμβαίνει και για να δώσουν στα παιδιά την ευκαιρία να εκφράσει το καθένα πιο ήρεμα την άποψή του. Για τα παιδιά είναι δύσκολο εκείνη τη στιγμή να ακούσουν νέα πράγματα. Γι’ αυτό και οι γονείς μπορούν να είναι αργότερα πιο διδακτικοί. Εκείνη τη στιγμή όμως μπορούν να δείξουν στα παιδιά πώς θα μπορούσε το καθένα να κάνει μια αμοιβαία υποχώρηση ή να πει κάτι με πιο ήρεμο τρόπο για να λυθεί η σύγκρουση. Μπορούν επίσης να θυμίσουν στα παιδιά τη συμφωνία που έχουν κάνει για τις συνέπειες, ή την «τιμωρία» όταν συμβαίνουν τέτοιοι τσακωμοί, για παράδειγμα, ότι ο καθένας πάει στο δωμάτιό του, ή ότι δεν βλέπουν τηλεόραση. Τέλος, βέβαια, είναι σημαντική η συνέπεια στην επιβολή των κανόνων που έχουν συμφωνηθεί.

content
psychologynnet.gr

Διαζύγιο: Πώς να το πούμε στα παιδιά;

Η ανακοίνωση του χωρισμού είναι σημαντικό να γίνει και από τους δύο γονείς μαζί, στον οικείο χώρο του σπιτιού και αρκετές ημέρες πριν από την αναχώρηση του ενός γονέα από το σπίτι. Οι ήρεμοι τόνοι είναι σημαντικοί προκειμένου να μην δοθεί η εντύπωση ότι οι γονείς βρίσκονται σε δύο αντίπαλα μαχόμενα στρατόπεδα. Παράλληλα, είναι καλό τα αδέρφια να είναι μαζί εκείνη τη στιγμή καθώς το ένα λειτουργεί ως στήριγμα για το άλλο. Αν τα παιδιά βρίσκονται σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες μπορείτε να συζητήσετε περισσότερο με το μεγαλύτερο παιδί κάποια άλλη στιγμή.
Οι γονείς πρέπει να εξηγήσουν στα παιδιά ότι τα ίδια δεν φέρουν καμία ευθύνη και ότι δεν αλλάζει κάτι στην αγάπη τους προς αυτά αλλά και στη συχνότητα και ποιότητα της παρουσίας τους μαζί τους. Είναι καλό να μην πουν ότι χωρίζουν επειδή δεν αγαπιούνται πια καθώς η οικογενειακή αγάπη είναι μια έννοια ακλόνητη και δεδομένη για τα παιδιά και δεν θα μπορέσουν να το κατανοήσουν. Παράλληλα, αν κλονιστεί η σιγουριά τους για την οικογενειακή αγάπη μπορεί να αρχίσουν να νιώθουν ότι, αργότερα, μπορεί να κλονιστεί και η αγάπη προς τα ίδια. Μπορείτε να τα προϊδεάσετε για το πώς θα βλέπουν το γονιό που θα αποχωρήσει και να τους εμφυσήσετε μια αίσθηση ασφάλειας για το μέλλον τονίζοντας και τις θετικές πλευρές της νέας κατάστασης (λιγότερη ένταση και τσακωμοί μέσα στο σπίτι κ.ά.). Τέλος, αφού τους εξηγήσετε, μπορείτε να τους δώσετε το λόγο για να σας πουν πώς αισθάνονται και πώς αντιλαμβάνονται το νέο ξεκίνημα που θα ακολουθήσει.

content
psychologynnet.gr

Γιατί δεν μπορώ να κάνω μια καλή σχέση;

Πολλοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νιώθουν απογοητευμένοι από την εξέλιξη της ερωτικής τους ζωής και επιθυμούν να γνωρίσουν κάποια/ ον με τον οποίο θα έχουν μια καλή συντροφική σχέση. Αυτό όμως δεν προκύπτει και …όλο κάτι συμβαίνει. Προκύπτουν διαρκώς αρνητικές εμπειρίες που τους κλείνουν περισσότερο στον εαυτό τους και τους χαλούν τη διάθεση. Είναι γεγονός πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και φοβούνται τις νέες γνωριμίες. Συχνά αναζητούν απλά ένα καθρέφτισμα επιβεβαίωσης χωρίς κατά βάθος να έχουν τη διάθεση να μοιραστούν και να επικοινωνήσουν. Το πιο βασικό όμως είναι ότι συνήθως οι άνθρωποι που αναζητούν κάτι και δεν το βρίσκουν είναι εκείνοι που δεν είναι ξεκάθαροι για το τι θέλουν. Επίσης είναι εκείνοι που ασυνείδητα λειτουργούν εναντίον του εαυτού τους και δεν το συνειδητοποιούν. Για παράδειγμα, μπορεί να επιλέγουν συντρόφους με τους οποίους επαναλαμβάνουν τραυματικά βιώματα και δεν μπορούν να βγουν από το φαύλο κύκλο της απογοήτευσης και της ματαίωσης. Πράγματι, πίσω πάντα από κάθε παράπονο για σχέσεις που δεν πηγαίνουν καλά και έλλειψη συντροφικότητας συναντά κανείς έναν βασικό φόβο του ίδιου του ατόμου, που όμως επηρεάζει καθοριστικά τις επιλογές του και λειτουργεί εναντίον του.