ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Το ζευγάρι στο στάδιο της αμφιθυμίας για το χωρισμό

Το ζευγάρι που αντιμετωπίζει προβλήματα στη σχέση του, που φαίνεται να μην επιλύονται με την πάροδο του χρόνου, περνά από το στάδιο της αμφιθυμίας για το αν πρέπει να προχωρήσει στο χωρισμό ή όχι. Οι σκέψεις για τα υπέρ και τα κατά ενός επερχόμενου χωρισμού είναι καθημερινές προκειμένου να ληφθεί μια απόφαση. Ένα ζευγάρι που επισκέπτεται έναν ειδικό ψυχικής υγείας σε αυτό το στάδιο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται στο στάδιο της αμφιθυμίας το οποίο απαιτεί χρόνο για τη διαχείρισή του. Είναι σημαντικό να μπορέσουν οι δύο σύντροφοι να μιλήσουν για το πώς νιώθουν ο ένας για τον άλλον, να εκφράσουν τα παράπονα αλλά και τα θετικά αυτής της συμβίωσης καθώς και αυτό που φοβούνται ότι θα συμβεί αν χωρίσουν ή αν δεν χωρίσουν. Ποια κριτήρια θέτουν για μια τελευταία προσπάθεια; Ο ειδικός ψυχικής υγείας μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στη διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προτείνει στους δύο συντρόφους να μείνουν για ένα διάστημα χωριστά προκειμένου να απομακρυνθούν για λίγο από τις εντάσεις και να συνειδητοποιήσουν τι θέλουν πραγματικά. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να τους προκαλέσει να φανταστούν το χωρισμό σε πολλές λεπτομέρειές του προκειμένου να βοηθηθούν στην απόφασή τους αλλά και στην καλύτερη προετοιμασία γι’ αυτόν. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό το ζευγάρι σταδιακά να οδηγηθεί σε μια απόφαση καθώς το στάδιο της αμφιθυμίας που παρατείνεται εντείνει τη δυσαρέσκεια, τις διαφωνίες και τις εντάσεις.

content
psychologynnet.gr

Συγκατοικούμε για χάρη των παιδιών…

Σε ορισμένες περιπτώσεις χωρισμών το ζευγάρι αποφασίζει, για χάρη των παιδιών, να διατηρήσει ένα λευκό γάμο, και οι δύο σύντροφοι να μείνουν απλοί συγκάτοικοι. Οι λόγοι που εξηγούν μια τέτοια απόφαση είναι πολλοί (στις μέρες μας και οικονομικοί) και είναι φυσικό οι γονείς να θέλουν να προστατεύουν τα παιδιά τους και να νιώθουν ενοχές επιφέροντας με το χωρισμό αναστάτωση στη ζωή τους. Δεν ξέρουν πώς να τους το πουν, πώς να τα μην τα πληγώσουν. Η ανάγκη αυτή είναι σεβαστή, φαίνεται όμως ότι στις περισσότερες περιπτώσεις έχει να κάνει με φόβους και ανασφάλειες των γονιών παρά με μια επιθυμητή λύση: Μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου; Και αν με ξεχάσουν ή δεν με θέλουν πια; Μπορώ να τα βγάλω πέρα στη ζωή μου; Επιπλέον, σε πρακτικό επίπεδο, δύσκολα επιτυγχάνεται ένα τέτοιο εγχείρημα. Συχνά είναι καλύτερα οι δύο πρώην σύζυγοι να μένουν πολύ κοντά, ή σε δύο διαφορετικά διαμερίσματα στην ίδια πολυκατοικία.
Από τη μεριά των παιδιών, εκείνα προτιμούν πάντα και ζουν καλά με δύο γονείς που αγαπιούνται και έχουν επιλέξει να ζουν μαζί γιατί οι ίδιοι το επιθυμούν, όχι όμως με δύο γονείς που «θυσιάζονται» γι’ αυτά ή προσποιούνται κάτι που δεν είναι, ουσιαστικά κοροϊδεύοντάς τα.

content
psychologynnet.gr

Σε ποια ηλικία απομυθοποιούμε τους γονείς μας;

Για κάποιους ανθρώπους η απομυθοποίηση αυτή δεν συντελείται ποτέ καθώς δεν ωριμάζουν και δεν αποκολλούνται ποτέ από τη σχέση εξάρτησης με τoυς γονείς τους. Γενικότερα όμως η απομυθοποίηση μπορεί να αρχίσει μετά την περίοδο της εφηβείας καθώς, ακόμη και στις πιο υγιείς οικογένειες, το παιδί ή ο έφηβος έχουν ανάγκη να διατηρούν ως υψηλά πρότυπα τους γονείς τους γιατί έτσι έχουν πιο γερές βάσεις να στηριχθούν και να αισθάνονται σιγουριά. Η συνειδητοποίηση αυτή δεν αποτελεί σοκ, κάθε άλλο μπορεί να αποτελέσει την πιο ουσιαστική «θεραπεία» ενός ατόμου γιατί τότε μόνο μπορεί να αποενοχοποιηθεί και να μπορέσει να δει απέναντί του έναν άλλον άντρα ή μια γυναίκα (τον πατέρα και τη μητέρα του αντίστοιχα), ισότιμους προς εκείνον, με τα ελαττώματα και το προτερήματά τους που έχουν όλοι οι άνθρωποι και θα έχει και ο ίδιος. Αυτή είναι μια στιγμή απελευθέρωσης για έναν άνθρωπο που μπορεί πια χωρίς ενοχές να χαίρεται τη σχέση με τους γονείς του. Τότε ο άνθρωπος ενηλικιώνεται.

content
psychologynnet.gr

Είμαι ντροπαλός. Πώς μπορώ να βελτιώσω την αυτοπεποίθησή μου;

Η αυτοπεποίθηση χτίζεται από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής, κυρίως βάσει ενός υποστηρικτικού και ενθαρρυντικού περιβάλλοντος μέσα στην οικογένεια. Η επιβεβαίωση και η μη κριτική στάση των αγαπημένων αυτών προσώπων οδηγεί σε μεγαλύτερη αποδοχή του εαυτού μας. Όταν οι συνθήκες αυτές δεν πληρούνται, μια αίσθηση απαξίωσης αρχίζει να διακατέχει το αυτό-συναίσθημά μας, μια τάση να «κρυβόμαστε» από τους άλλους για να μην δουν πόσο πραγματικά μόνοι και αδύναμοι νιώθουμε. Έτσι
νιώθουμε επίσης ότι διαμορφώνουμε έναν «ψευδή» εαυτό που κινείται στην καθημερινότητά μας και εμείς απλά τον «παρακολουθούμε», απόμακροι και απομονωμένοι. Η αυτοπεποίθηση του ατόμου μπορεί να προσδιοριστεί θετικά αν το ίδιο: εκφράσει και κατανοήσει τα αρνητικά συναισθήματα & βιώματά του, συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει κάτι «λάθος» στο ίδιο αλλά μόνο σε
εκάστοτε συμπεριφορές του, αρχίσει σταδιακά να εμπιστεύεται τους άλλους, «εκτίθεται» περισσότερο & κάνει πράγματα στα οποία νιώθει περισσότερο ο «εαυτός» του.