ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Γιατί δεν μπορώ να κάνω μια καλή σχέση;

Πολλοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νιώθουν απογοητευμένοι από την εξέλιξη της ερωτικής τους ζωής και επιθυμούν να γνωρίσουν κάποια/ ον με τον οποίο θα έχουν μια καλή συντροφική σχέση. Αυτό όμως δεν προκύπτει και …όλο κάτι συμβαίνει. Προκύπτουν διαρκώς αρνητικές εμπειρίες που τους κλείνουν περισσότερο στον εαυτό τους και τους χαλούν τη διάθεση. Είναι γεγονός πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και φοβούνται τις νέες γνωριμίες. Συχνά αναζητούν απλά ένα καθρέφτισμα επιβεβαίωσης χωρίς κατά βάθος να έχουν τη διάθεση να μοιραστούν και να επικοινωνήσουν. Το πιο βασικό όμως είναι ότι συνήθως οι άνθρωποι που αναζητούν κάτι και δεν το βρίσκουν είναι εκείνοι που δεν είναι ξεκάθαροι για το τι θέλουν. Επίσης είναι εκείνοι που ασυνείδητα λειτουργούν εναντίον του εαυτού τους και δεν το συνειδητοποιούν. Για παράδειγμα, μπορεί να επιλέγουν συντρόφους με τους οποίους επαναλαμβάνουν τραυματικά βιώματα και δεν μπορούν να βγουν από το φαύλο κύκλο της απογοήτευσης και της ματαίωσης. Πράγματι, πίσω πάντα από κάθε παράπονο για σχέσεις που δεν πηγαίνουν καλά και έλλειψη συντροφικότητας συναντά κανείς έναν βασικό φόβο του ίδιου του ατόμου, που όμως επηρεάζει καθοριστικά τις επιλογές του και λειτουργεί εναντίον του.

content
psychologynnet.gr

Πότε πρέπει οι γονείς να ανησυχούν για τους τσακωμούς των παιδιών;

H ζήλια και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αδέλφια είναι φυσιολογικά και μάλλον ουσιαστικά δεν σταματούν ποτέ. Τα προβλήματα ξεκινούν και οι γονείς πρέπει να ανησυχήσουν όταν οι εντάσεις δεν εξομαλύνονται εύκολα και τα παιδιά δεν ηρεμούν με κάποιο τρόπο.  Όταν τα παιδιά αρχίζουν να φαίνονται εκδικητικά μεταξύ τους ώρες ή μέρες μετά τον τσακωμό. Όταν αρχίζουν να εκδηλώνουν κρυφά την επιθετικότητά τους, όταν οι γονείς δεν είναι παρόντες, ή με άλλους έμμεσους τρόπους. Όταν τα πειράγματα μεταξύ τους ξεπερνούν τα όρια, τα χτυπήματα στα παιχνίδια τους καταλήγουν σε επικίνδυνες βολές και οι  προσβολές μεταξύ τους ντροπιάζουν ανεπιστρεπτί την αυτοεκτίμησή τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς χρειάζεται να παρέμβουν δυναμικά προς οριοθέτηση της κατάστασης, ιδιαίτερα όταν νιώθουν ότι παραβιάζονται σημαντικοί κανόνες ασφάλειας και, ιδιαίτερα, όταν τελικά νιώθουν ότι δεν μπορούν να τα αφήσουν μόνα τους να παίξουν με ασφάλεια.

content
psychologynnet.gr

Είμαι ντροπαλός. Πώς μπορώ να βελτιώσω την αυτοπεποίθησή μου;

Η αυτοπεποίθηση χτίζεται από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής, κυρίως βάσει ενός υποστηρικτικού και ενθαρρυντικού περιβάλλοντος μέσα στην οικογένεια. Η επιβεβαίωση και η μη κριτική στάση των αγαπημένων αυτών προσώπων οδηγεί σε μεγαλύτερη αποδοχή του εαυτού μας. Όταν οι συνθήκες αυτές δεν πληρούνται, μια αίσθηση απαξίωσης αρχίζει να διακατέχει το αυτό-συναίσθημά μας, μια τάση να «κρυβόμαστε» από τους άλλους για να μην δουν πόσο πραγματικά μόνοι και αδύναμοι νιώθουμε. Έτσι
νιώθουμε επίσης ότι διαμορφώνουμε έναν «ψευδή» εαυτό που κινείται στην καθημερινότητά μας και εμείς απλά τον «παρακολουθούμε», απόμακροι και απομονωμένοι. Η αυτοπεποίθηση του ατόμου μπορεί να προσδιοριστεί θετικά αν το ίδιο: εκφράσει και κατανοήσει τα αρνητικά συναισθήματα & βιώματά του, συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει κάτι «λάθος» στο ίδιο αλλά μόνο σε
εκάστοτε συμπεριφορές του, αρχίσει σταδιακά να εμπιστεύεται τους άλλους, «εκτίθεται» περισσότερο & κάνει πράγματα στα οποία νιώθει περισσότερο ο «εαυτός» του.

content
psychologynnet.gr

Covid-19: Οι ψυχολογικές επιπτώσεις σε ηλικιωμένα άτομα

Είναι γεγονός ότι στην πανδημία του covid-19 οι ηλικιωμένοι άνθρωποι έχουν νιώσει πιο ευάλωτοι από όλες τις απόψεις. Αρχικά, θα πρέπει να ειπωθεί για μια ακόμη φορά ότι αποτελεί ένα επιστημονικό δεδομένο ότι πλήττονται περισσότερο από τον ιό και ότι σε αυτή την ομάδα του πληθυσμού η επίδραση του ιού μπορεί να οδηγήσει σε βαριά ασθένεια και ίσως και σε θάνατο. Έτσι, το άγχος και η αγωνία που βιώνουν οι ηλικιωμένοι μπορεί να είναι έντονα και δεν γνωρίζουμε κατά πόσο είναι “προετοιμασμένοι” για αυτό, το φόβο, το άγχος του θανάτου κοκ. Παράλληλα, ακολουθεί και η αναγκαιότητα του «μένουμε σπίτι» γεγονός που σημαίνει ότι επιπλέον της αγωνίας αυτής θα πρέπει ουσιαστικά να περάσουν την αγωνία αυτή και μόνοι τους, απομονωμένοι, καθώς τα παιδιά τους, οι συγγενείς τους, τα εγγόνια τους δεν επιτρέπεται να τους πλησιάσουν για να μην τους μεταφέρουν τον ιό. Για αρκετούς ηλικιωμένους ανθρώπους μπορεί ο φόβος της μοναξιάς να είναι πολύ μεγαλύτερος από τον φόβο του κορονοϊού. Όπως όλοι μας, έτσι κι εκείνοι δεν ήταν προετοιμασμένοι για αυτόν τον νέο αόρατο εχθρό που ακόμη προσπαθούμε να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε. Εκείνοι έχουν βιώσει άλλους, πιο χειροπιαστούς κινδύνους και εχθρούς (π.χ. πόλεμοι, πείνα κοκ.) και ίσως δυσκολεύονται να ορίσουν αυτούς τους νέους, αόρατους, «μοντέρνους» κινδύνους της σύγχρονης ανθρωπότητας.

Τέλος, σε πιο πρακτικό επίπεδο προστίθεται σε όλα αυτά και το γεγονός ότι πολλοί ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι και με τα βασικά στοιχεία του διαδικτύου και των υπηρεσιών κυρίως που μπορούν να διεκπεραιωθούν μέσω αυτού αλλά και της απασχόλησης και ‘παρέας’ που μπορεί να τους προσφέρει (παιχνίδια, αναζήτηση στο διαδίκτυο, παρακολούθηση βίντεο κλπ.).