ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Οι “φανταστικοί” φίλοι των παιδιών

Πολλά παιδιά, από την ηλικία των 2,5-3 ετών στην οποία αρχίζουν να έχουν την ικανότητα να υποδύονται ρόλους στα παιχνίδια τους, μπορεί να έχουν φανταστικούς φίλους που συνεχίζουν να υπάρχουν στη ζωή τους μέχρι και τα χρόνια του δημοτικού σχολείου. Η φαντασία βοηθά τα παιδιά να μαθαίνουν για το περιβάλλον γύρω τους, να διαχειρίζονται καλύτερα τις σχέσεις τους και να μαθαίνουν να επιλύουν και να διαχειρίζονται προβλήματα. Οι φανταστικοί φίλοι μπορεί να βοηθούν ένα παιδί να αντιμετωπίσει μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του (π.χ. αλλαγή τόπου κατοικίας και σχολείου, τη γέννηση άλλου παιδιού, την ανάγκη να κάνει φίλους κ.ά.), ή το να αποκτήσει μια νέα δεξιότητα. Τα περισσότερα παιδιά έχουν επίγνωση ότι οι φανταστικοί τους φίλοι δεν είναι αληθινοί αλλά, παρόλα αυτά, νιώθουν ότι τους βοηθούν πολύ να αντεπεξέρχονται σε δύσκολες ή άβολες καταστάσεις, αλλά και ως διέξοδος σε συναισθήματα τα οποία δεν μπορούν να κατανοήσουν ή να εκφράσουν. Για πολλά παιδιά ένας φανταστικός φίλος είναι απλά διασκέδαση και ψυχαγωγία και ερευνητικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι το γεγονός αυτό δεν αποτελεί στοιχείο που υποδεικνύει απαραίτητα κάποια ανησυχία για τους γονείς ή ότι ένα παιδί έχει δυσκολία στις κοινωνικές του συναναστροφές, νιώθει μοναξιά ή βαριέται. Όπως τονίζεται, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και θα πρέπει να εκτιμάται αν η εμφάνιση ενός φανταστικού φίλου στη ζωή του παιδιού υποδεικνύει την απουσία κάτι άλλου σημαντικού στη ζωή του, τη δυσκολία του να κάνει φίλους κλπ., ή, απλά, πολύ μη δομημένο/ ελεύθερο χρόνο στο σπίτι τον οποίο το παιδί έχει ανάγκη να γεμίσει με κάτι πιο ενδιαφέρον και περιπετειώδες..

content
psychologynnet.gr

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν τον έφηβο ο παππούς και η γιαγιά;

Ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να ανακουφίσουν τον έφηβο με τον πιο χαλαρό, φιλικό τρόπο που τους επιτρέπει ο ρόλος τους παρέχοντας μια γνώμη ή συμβουλή που ο ίδιος ο έφηβος δεν νιώθει υποχρεωμένος να ακολουθήσει -αφού δεν του το λένε οι γονείς του -αλλά παράλληλα ακούει και εισπράττει ως μια κατεύθυνση/ βοήθεια. Παράλληλα, πολλές φορές συμβαίνει στους παππούδες και στις γιαγιάδες να επιτρέπονται πιο εύκολα τα χάδια και η σωματική επαφή γενικότερα, στοιχείο το οποίο επίσης «κανακεύει» τον έφηβο που μπορεί, έστω και για λίγο, με αυτό τον τρόπο και τα χατίρια που του επιτρέπονται, να παραμείνει παιδί, χωρίς φόβους και υποχρεώσεις για το μέλλον. Οι παππούδες μπορούν επίσης να αποτελέσουν ένα καταφύγιο για τον έφηβο, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν συγκρουσιακές σχέσεις με τους γονείς. Είναι σημαντικό ο λόγος τους να μην ακούγεται στα αυτιά των εφήβων ως «κήρυγμα» γιατί παράλληλα και οι ίδιοι θέλουν να νιώσουν ότι οι ενήλικες τους εμπιστεύονται. Οι παππούδες επίσης μπορούν να αποτελέσουν ένα βασικό κρίκο για τη σύνθεση της προσωπικής ιστορίας του εφήβου και της οικογένειάς του παραθέτοντας εμπειρίες και πληροφορίες που συνδέουν και συνθέτουν την ιστορία και την ταυτότητά τους. Τέλος, είναι σημαντικό να τους λένε για τα λάθη τους και τις εμπειρίες τους σχετικά με αυτά για να μπορούν να παραδειγματιστούν κατά κάποιο τρόπο και να μην τα επαναλάβουν.

content
psychologynnet.gr

Σε ποια ηλικία απομυθοποιούμε τους γονείς μας;

Για κάποιους ανθρώπους η απομυθοποίηση αυτή δεν συντελείται ποτέ καθώς δεν ωριμάζουν και δεν αποκολλούνται ποτέ από τη σχέση εξάρτησης με τoυς γονείς τους. Γενικότερα όμως η απομυθοποίηση μπορεί να αρχίσει μετά την περίοδο της εφηβείας καθώς, ακόμη και στις πιο υγιείς οικογένειες, το παιδί ή ο έφηβος έχουν ανάγκη να διατηρούν ως υψηλά πρότυπα τους γονείς τους γιατί έτσι έχουν πιο γερές βάσεις να στηριχθούν και να αισθάνονται σιγουριά. Η συνειδητοποίηση αυτή δεν αποτελεί σοκ, κάθε άλλο μπορεί να αποτελέσει την πιο ουσιαστική «θεραπεία» ενός ατόμου γιατί τότε μόνο μπορεί να αποενοχοποιηθεί και να μπορέσει να δει απέναντί του έναν άλλον άντρα ή μια γυναίκα (τον πατέρα και τη μητέρα του αντίστοιχα), ισότιμους προς εκείνον, με τα ελαττώματα και το προτερήματά τους που έχουν όλοι οι άνθρωποι και θα έχει και ο ίδιος. Αυτή είναι μια στιγμή απελευθέρωσης για έναν άνθρωπο που μπορεί πια χωρίς ενοχές να χαίρεται τη σχέση με τους γονείς του. Τότε ο άνθρωπος ενηλικιώνεται.

content
psychologynnet.gr

Γιατί δεν μπορώ να κάνω μια καλή σχέση;

Πολλοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νιώθουν απογοητευμένοι από την εξέλιξη της ερωτικής τους ζωής και επιθυμούν να γνωρίσουν κάποια/ ον με τον οποίο θα έχουν μια καλή συντροφική σχέση. Αυτό όμως δεν προκύπτει και …όλο κάτι συμβαίνει. Προκύπτουν διαρκώς αρνητικές εμπειρίες που τους κλείνουν περισσότερο στον εαυτό τους και τους χαλούν τη διάθεση. Είναι γεγονός πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και φοβούνται τις νέες γνωριμίες. Συχνά αναζητούν απλά ένα καθρέφτισμα επιβεβαίωσης χωρίς κατά βάθος να έχουν τη διάθεση να μοιραστούν και να επικοινωνήσουν. Το πιο βασικό όμως είναι ότι συνήθως οι άνθρωποι που αναζητούν κάτι και δεν το βρίσκουν είναι εκείνοι που δεν είναι ξεκάθαροι για το τι θέλουν. Επίσης είναι εκείνοι που ασυνείδητα λειτουργούν εναντίον του εαυτού τους και δεν το συνειδητοποιούν. Για παράδειγμα, μπορεί να επιλέγουν συντρόφους με τους οποίους επαναλαμβάνουν τραυματικά βιώματα και δεν μπορούν να βγουν από το φαύλο κύκλο της απογοήτευσης και της ματαίωσης. Πράγματι, πίσω πάντα από κάθε παράπονο για σχέσεις που δεν πηγαίνουν καλά και έλλειψη συντροφικότητας συναντά κανείς έναν βασικό φόβο του ίδιου του ατόμου, που όμως επηρεάζει καθοριστικά τις επιλογές του και λειτουργεί εναντίον του.