ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Πώς νιώθουν οι άνθρωποι που φοβούνται τη δέσμευση;

Πολλοί άνθρωποι φοβούνται τη δέσμευση στις ανθρώπινες σχέσεις, πολλές φορές χωρίς καν οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν ότι κρατούν αποστάσεις και ότι δεν δένονται συναισθηματικά με τον/ τη σύντροφό τους. Νιώθουν έντονο άγχος έως και πανικό στην αίσθηση της δέσμευσης και φοβούνται οποιαδήποτε κατάσταση έχει σταθερό και μόνιμο χαρακτήρα. Ο φόβος αυτός είναι παρόμοιος με την αίσθηση της κλειστοφοβίας: όπως ο κλειστός χώρος προκαλεί την αίσθηση του εγκλωβισμού, έτσι και η δέσμευση βιώνεται ως «παγίδευση» και το άτομο νιώθει εγκλωβισμένο ψυχολογικά. Το άγχος που βιώνεται είναι έντονο και ο ίδιος προσπαθεί να βρει τρόπους να «ξεφύγει» κυριολεκτικά από τη δυσάρεστη κατάσταση. Έτσι επέρχεται απότομη αλλαγή στη διάθεση και τη συμπεριφορά του, ο έρωτας μεταμορφώνεται σε άγχος και ο/ η σύντροφος σε ένα πρόσωπο που προκαλεί, χωρίς να φταίει σε κάτι συγκεκριμένα, δυσάρεστα συναισθήματα και το οποίο πρέπει να αποφύγει και να απομακρύνει.

content
psychologynnet.gr

Το ζευγάρι στο στάδιο της αμφιθυμίας για το χωρισμό

Το ζευγάρι που αντιμετωπίζει προβλήματα στη σχέση του, που φαίνεται να μην επιλύονται με την πάροδο του χρόνου, περνά από το στάδιο της αμφιθυμίας για το αν πρέπει να προχωρήσει στο χωρισμό ή όχι. Οι σκέψεις για τα υπέρ και τα κατά ενός επερχόμενου χωρισμού είναι καθημερινές προκειμένου να ληφθεί μια απόφαση. Ένα ζευγάρι που επισκέπτεται έναν ειδικό ψυχικής υγείας σε αυτό το στάδιο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται στο στάδιο της αμφιθυμίας το οποίο απαιτεί χρόνο για τη διαχείρισή του. Είναι σημαντικό να μπορέσουν οι δύο σύντροφοι να μιλήσουν για το πώς νιώθουν ο ένας για τον άλλον, να εκφράσουν τα παράπονα αλλά και τα θετικά αυτής της συμβίωσης καθώς και αυτό που φοβούνται ότι θα συμβεί αν χωρίσουν ή αν δεν χωρίσουν. Ποια κριτήρια θέτουν για μια τελευταία προσπάθεια; Ο ειδικός ψυχικής υγείας μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στη διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προτείνει στους δύο συντρόφους να μείνουν για ένα διάστημα χωριστά προκειμένου να απομακρυνθούν για λίγο από τις εντάσεις και να συνειδητοποιήσουν τι θέλουν πραγματικά. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να τους προκαλέσει να φανταστούν το χωρισμό σε πολλές λεπτομέρειές του προκειμένου να βοηθηθούν στην απόφασή τους αλλά και στην καλύτερη προετοιμασία γι’ αυτόν. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό το ζευγάρι σταδιακά να οδηγηθεί σε μια απόφαση καθώς το στάδιο της αμφιθυμίας που παρατείνεται εντείνει τη δυσαρέσκεια, τις διαφωνίες και τις εντάσεις.

content
psychologynnet.gr

Διαζύγιο: Πώς να το πούμε στα παιδιά;

Η ανακοίνωση του χωρισμού είναι σημαντικό να γίνει και από τους δύο γονείς μαζί, στον οικείο χώρο του σπιτιού και αρκετές ημέρες πριν από την αναχώρηση του ενός γονέα από το σπίτι. Οι ήρεμοι τόνοι είναι σημαντικοί προκειμένου να μην δοθεί η εντύπωση ότι οι γονείς βρίσκονται σε δύο αντίπαλα μαχόμενα στρατόπεδα. Παράλληλα, είναι καλό τα αδέρφια να είναι μαζί εκείνη τη στιγμή καθώς το ένα λειτουργεί ως στήριγμα για το άλλο. Αν τα παιδιά βρίσκονται σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες μπορείτε να συζητήσετε περισσότερο με το μεγαλύτερο παιδί κάποια άλλη στιγμή.
Οι γονείς πρέπει να εξηγήσουν στα παιδιά ότι τα ίδια δεν φέρουν καμία ευθύνη και ότι δεν αλλάζει κάτι στην αγάπη τους προς αυτά αλλά και στη συχνότητα και ποιότητα της παρουσίας τους μαζί τους. Είναι καλό να μην πουν ότι χωρίζουν επειδή δεν αγαπιούνται πια καθώς η οικογενειακή αγάπη είναι μια έννοια ακλόνητη και δεδομένη για τα παιδιά και δεν θα μπορέσουν να το κατανοήσουν. Παράλληλα, αν κλονιστεί η σιγουριά τους για την οικογενειακή αγάπη μπορεί να αρχίσουν να νιώθουν ότι, αργότερα, μπορεί να κλονιστεί και η αγάπη προς τα ίδια. Μπορείτε να τα προϊδεάσετε για το πώς θα βλέπουν το γονιό που θα αποχωρήσει και να τους εμφυσήσετε μια αίσθηση ασφάλειας για το μέλλον τονίζοντας και τις θετικές πλευρές της νέας κατάστασης (λιγότερη ένταση και τσακωμοί μέσα στο σπίτι κ.ά.). Τέλος, αφού τους εξηγήσετε, μπορείτε να τους δώσετε το λόγο για να σας πουν πώς αισθάνονται και πώς αντιλαμβάνονται το νέο ξεκίνημα που θα ακολουθήσει.

content
psychologynnet.gr

Πώς πρέπει να αντιδρούν οι γονείς στους τσακωμούς των παιδιών;

Κατά τη διάρκεια της έντασης, είναι καλό οι γονείς να μην επεμβαίνουν αμέσως μόλις αρχίζει ο τσακωμός αλλά να περιμένουν λίγο μήπως τα παιδιά μπορέσουν να επιλύσουν μόνα τους τη διαφωνία τους. Αν όμως η ένταση παραταθεί και, κυρίως, όταν τα παιδιά αρχίζουν να μιλούν άσχημα ή να χτυπούν το ένα το άλλο πρέπει να παρέμβουν για να δουν τι συμβαίνει και για να δώσουν στα παιδιά την ευκαιρία να εκφράσει το καθένα πιο ήρεμα την άποψή του. Για τα παιδιά είναι δύσκολο εκείνη τη στιγμή να ακούσουν νέα πράγματα. Γι’ αυτό και οι γονείς μπορούν να είναι αργότερα πιο διδακτικοί. Εκείνη τη στιγμή όμως μπορούν να δείξουν στα παιδιά πώς θα μπορούσε το καθένα να κάνει μια αμοιβαία υποχώρηση ή να πει κάτι με πιο ήρεμο τρόπο για να λυθεί η σύγκρουση. Μπορούν επίσης να θυμίσουν στα παιδιά τη συμφωνία που έχουν κάνει για τις συνέπειες, ή την «τιμωρία» όταν συμβαίνουν τέτοιοι τσακωμοί, για παράδειγμα, ότι ο καθένας πάει στο δωμάτιό του, ή ότι δεν βλέπουν τηλεόραση. Τέλος, βέβαια, είναι σημαντική η συνέπεια στην επιβολή των κανόνων που έχουν συμφωνηθεί.