ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Πότε πρέπει οι γονείς να ανησυχούν για τους τσακωμούς των παιδιών;

H ζήλια και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αδέλφια είναι φυσιολογικά και μάλλον ουσιαστικά δεν σταματούν ποτέ. Τα προβλήματα ξεκινούν και οι γονείς πρέπει να ανησυχήσουν όταν οι εντάσεις δεν εξομαλύνονται εύκολα και τα παιδιά δεν ηρεμούν με κάποιο τρόπο.  Όταν τα παιδιά αρχίζουν να φαίνονται εκδικητικά μεταξύ τους ώρες ή μέρες μετά τον τσακωμό. Όταν αρχίζουν να εκδηλώνουν κρυφά την επιθετικότητά τους, όταν οι γονείς δεν είναι παρόντες, ή με άλλους έμμεσους τρόπους. Όταν τα πειράγματα μεταξύ τους ξεπερνούν τα όρια, τα χτυπήματα στα παιχνίδια τους καταλήγουν σε επικίνδυνες βολές και οι  προσβολές μεταξύ τους ντροπιάζουν ανεπιστρεπτί την αυτοεκτίμησή τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς χρειάζεται να παρέμβουν δυναμικά προς οριοθέτηση της κατάστασης, ιδιαίτερα όταν νιώθουν ότι παραβιάζονται σημαντικοί κανόνες ασφάλειας και, ιδιαίτερα, όταν τελικά νιώθουν ότι δεν μπορούν να τα αφήσουν μόνα τους να παίξουν με ασφάλεια.

content
psychologynnet.gr

Η σχέση με τη μητέρα είναι η πιο καθοριστική της ζωής μας; Ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα;

Η περίοδος της κύησης, κατά την οποία το παιδί και η μητέρα μοιράζονται ουσιαστικά το ίδιο σώμα αλλά και ο μετέπειτα χρόνος της συμβιωτικής σχέσης αποτελούν στοιχεία μοναδικά που δένουν το παιδί με τη μητέρα για μοναδικούς λόγους. Και στα μετέπειτα στάδια ανάπτυξης βέβαια η προσωπικότητα και η φροντίδα που παρέχει η μητέρα διαμορφώνουν το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του παιδιού. Ο ρόλος του πατέρα όμως είναι και αυτός καθοριστικός γιατί χωρίς αυτόν δεν μπορεί ποτέ να «διαρρηχθεί» ομαλά η συμβιωτική σχέση του παιδιού με τη μητέρα. Ο πατέρας είναι εκείνος που «θα τραβήξει» το παιδί από το κόλλημα πάνω στη μητέρα και θα το εισάγει στην ευρύτερη κοινωνική ζωή. Όλοι παρατηρούμε ότι σε οικογένειες που απουσιάζει ο πατέρας το παιδί ουσιαστικά, σε ψυχικό επίπεδο, παραμένει «μη ολοκληρωμένο», συναισθηματικά  προσκολλημένο στη μητέρα μη μπορώντας να αποκτήσει μια ευρύτερη παρουσία στη ζωή γενικότερα. Επομένως και ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου καθοριστικός για κάθε παιδί και χωρίς την παρουσία και συμβολή του το παιδί δεν μπορεί να εξελιχθεί ολοκληρωμένα.

content
psychologynnet.gr

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν τον έφηβο ο παππούς και η γιαγιά;

Ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να ανακουφίσουν τον έφηβο με τον πιο χαλαρό, φιλικό τρόπο που τους επιτρέπει ο ρόλος τους παρέχοντας μια γνώμη ή συμβουλή που ο ίδιος ο έφηβος δεν νιώθει υποχρεωμένος να ακολουθήσει -αφού δεν του το λένε οι γονείς του -αλλά παράλληλα ακούει και εισπράττει ως μια κατεύθυνση/ βοήθεια. Παράλληλα, πολλές φορές συμβαίνει στους παππούδες και στις γιαγιάδες να επιτρέπονται πιο εύκολα τα χάδια και η σωματική επαφή γενικότερα, στοιχείο το οποίο επίσης «κανακεύει» τον έφηβο που μπορεί, έστω και για λίγο, με αυτό τον τρόπο και τα χατίρια που του επιτρέπονται, να παραμείνει παιδί, χωρίς φόβους και υποχρεώσεις για το μέλλον. Οι παππούδες μπορούν επίσης να αποτελέσουν ένα καταφύγιο για τον έφηβο, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν συγκρουσιακές σχέσεις με τους γονείς. Είναι σημαντικό ο λόγος τους να μην ακούγεται στα αυτιά των εφήβων ως «κήρυγμα» γιατί παράλληλα και οι ίδιοι θέλουν να νιώσουν ότι οι ενήλικες τους εμπιστεύονται. Οι παππούδες επίσης μπορούν να αποτελέσουν ένα βασικό κρίκο για τη σύνθεση της προσωπικής ιστορίας του εφήβου και της οικογένειάς του παραθέτοντας εμπειρίες και πληροφορίες που συνδέουν και συνθέτουν την ιστορία και την ταυτότητά τους. Τέλος, είναι σημαντικό να τους λένε για τα λάθη τους και τις εμπειρίες τους σχετικά με αυτά για να μπορούν να παραδειγματιστούν κατά κάποιο τρόπο και να μην τα επαναλάβουν.

content
psychologynnet.gr

Παθητική επιθετικότητα

Η παθητική επιθετικότητα αποτελεί ένα μοτίβο συμπεριφοράς με το οποίο μπορεί κανείς να εκφράζει με έμμεσο τρόπο αρνητικά συναισθήματα (κυρίως θυμό) αντί να τα διαχειρίζεται με ευθύ και άμεσο τρόπο. Το άτομο αρνείται πάντα ότι έχει επιθετική πρόθεση και, γενικότερα, είναι πολύ δύσκολο να συνεννοηθείς μαζί του. Σε γενικές γραμμές είναι απολογητικός και παριστάνει το θύμα, δεν εκφράζει ποτέ ευθέως τι θέλει και επαναλαμβάνει την ίδια συμπεριφορά κατά διαστήματα.
Ουσιαστικά, υφίσταται μία αποσύνδεση μεταξύ αυτών που το άτομο λέει και αυτών που πράττει. Τα αληθινά συναισθήματα ενός ατόμου που εκδηλώνει παθητική επιθετική συμπεριφορά φαίνονται μέσα από τις πράξεις του και όχι μέσα από τα λόγια του.
Αυτό που το άτομο «κερδίζει» με την παθητική επιθετικότητα είναι, καταρχάς, ότι ο αποδέκτης δεν μπορεί να αντιληφθεί άμεσα το θυμό που υποκρύπτεται στα λόγια του και, βέβαια, η αίσθηση δύναμης, ελέγχου και αρνητικής συναισθηματικής ικανοποίησης.