ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Γιατί δεν μπορώ να κάνω μια καλή σχέση;

Πολλοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νιώθουν απογοητευμένοι από την εξέλιξη της ερωτικής τους ζωής και επιθυμούν να γνωρίσουν κάποια/ ον με τον οποίο θα έχουν μια καλή συντροφική σχέση. Αυτό όμως δεν προκύπτει και …όλο κάτι συμβαίνει. Προκύπτουν διαρκώς αρνητικές εμπειρίες που τους κλείνουν περισσότερο στον εαυτό τους και τους χαλούν τη διάθεση. Είναι γεγονός πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και φοβούνται τις νέες γνωριμίες. Συχνά αναζητούν απλά ένα καθρέφτισμα επιβεβαίωσης χωρίς κατά βάθος να έχουν τη διάθεση να μοιραστούν και να επικοινωνήσουν. Το πιο βασικό όμως είναι ότι συνήθως οι άνθρωποι που αναζητούν κάτι και δεν το βρίσκουν είναι εκείνοι που δεν είναι ξεκάθαροι για το τι θέλουν. Επίσης είναι εκείνοι που ασυνείδητα λειτουργούν εναντίον του εαυτού τους και δεν το συνειδητοποιούν. Για παράδειγμα, μπορεί να επιλέγουν συντρόφους με τους οποίους επαναλαμβάνουν τραυματικά βιώματα και δεν μπορούν να βγουν από το φαύλο κύκλο της απογοήτευσης και της ματαίωσης. Πράγματι, πίσω πάντα από κάθε παράπονο για σχέσεις που δεν πηγαίνουν καλά και έλλειψη συντροφικότητας συναντά κανείς έναν βασικό φόβο του ίδιου του ατόμου, που όμως επηρεάζει καθοριστικά τις επιλογές του και λειτουργεί εναντίον του.

content
psychologynnet.gr

Πώς νιώθουν οι άνθρωποι που φοβούνται τη δέσμευση;

Πολλοί άνθρωποι φοβούνται τη δέσμευση στις ανθρώπινες σχέσεις, πολλές φορές χωρίς καν οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν ότι κρατούν αποστάσεις και ότι δεν δένονται συναισθηματικά με τον/ τη σύντροφό τους. Νιώθουν έντονο άγχος έως και πανικό στην αίσθηση της δέσμευσης και φοβούνται οποιαδήποτε κατάσταση έχει σταθερό και μόνιμο χαρακτήρα. Ο φόβος αυτός είναι παρόμοιος με την αίσθηση της κλειστοφοβίας: όπως ο κλειστός χώρος προκαλεί την αίσθηση του εγκλωβισμού, έτσι και η δέσμευση βιώνεται ως «παγίδευση» και το άτομο νιώθει εγκλωβισμένο ψυχολογικά. Το άγχος που βιώνεται είναι έντονο και ο ίδιος προσπαθεί να βρει τρόπους να «ξεφύγει» κυριολεκτικά από τη δυσάρεστη κατάσταση. Έτσι επέρχεται απότομη αλλαγή στη διάθεση και τη συμπεριφορά του, ο έρωτας μεταμορφώνεται σε άγχος και ο/ η σύντροφος σε ένα πρόσωπο που προκαλεί, χωρίς να φταίει σε κάτι συγκεκριμένα, δυσάρεστα συναισθήματα και το οποίο πρέπει να αποφύγει και να απομακρύνει.

content
psychologynnet.gr

Το ζευγάρι στο στάδιο της αμφιθυμίας για το χωρισμό

Το ζευγάρι που αντιμετωπίζει προβλήματα στη σχέση του, που φαίνεται να μην επιλύονται με την πάροδο του χρόνου, περνά από το στάδιο της αμφιθυμίας για το αν πρέπει να προχωρήσει στο χωρισμό ή όχι. Οι σκέψεις για τα υπέρ και τα κατά ενός επερχόμενου χωρισμού είναι καθημερινές προκειμένου να ληφθεί μια απόφαση. Ένα ζευγάρι που επισκέπτεται έναν ειδικό ψυχικής υγείας σε αυτό το στάδιο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται στο στάδιο της αμφιθυμίας το οποίο απαιτεί χρόνο για τη διαχείρισή του. Είναι σημαντικό να μπορέσουν οι δύο σύντροφοι να μιλήσουν για το πώς νιώθουν ο ένας για τον άλλον, να εκφράσουν τα παράπονα αλλά και τα θετικά αυτής της συμβίωσης καθώς και αυτό που φοβούνται ότι θα συμβεί αν χωρίσουν ή αν δεν χωρίσουν. Ποια κριτήρια θέτουν για μια τελευταία προσπάθεια; Ο ειδικός ψυχικής υγείας μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στη διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προτείνει στους δύο συντρόφους να μείνουν για ένα διάστημα χωριστά προκειμένου να απομακρυνθούν για λίγο από τις εντάσεις και να συνειδητοποιήσουν τι θέλουν πραγματικά. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να τους προκαλέσει να φανταστούν το χωρισμό σε πολλές λεπτομέρειές του προκειμένου να βοηθηθούν στην απόφασή τους αλλά και στην καλύτερη προετοιμασία γι’ αυτόν. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό το ζευγάρι σταδιακά να οδηγηθεί σε μια απόφαση καθώς το στάδιο της αμφιθυμίας που παρατείνεται εντείνει τη δυσαρέσκεια, τις διαφωνίες και τις εντάσεις.

content
psychologynnet.gr

Συγκατοικούμε για χάρη των παιδιών…

Σε ορισμένες περιπτώσεις χωρισμών το ζευγάρι αποφασίζει, για χάρη των παιδιών, να διατηρήσει ένα λευκό γάμο, και οι δύο σύντροφοι να μείνουν απλοί συγκάτοικοι. Οι λόγοι που εξηγούν μια τέτοια απόφαση είναι πολλοί (στις μέρες μας και οικονομικοί) και είναι φυσικό οι γονείς να θέλουν να προστατεύουν τα παιδιά τους και να νιώθουν ενοχές επιφέροντας με το χωρισμό αναστάτωση στη ζωή τους. Δεν ξέρουν πώς να τους το πουν, πώς να τα μην τα πληγώσουν. Η ανάγκη αυτή είναι σεβαστή, φαίνεται όμως ότι στις περισσότερες περιπτώσεις έχει να κάνει με φόβους και ανασφάλειες των γονιών παρά με μια επιθυμητή λύση: Μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου; Και αν με ξεχάσουν ή δεν με θέλουν πια; Μπορώ να τα βγάλω πέρα στη ζωή μου; Επιπλέον, σε πρακτικό επίπεδο, δύσκολα επιτυγχάνεται ένα τέτοιο εγχείρημα. Συχνά είναι καλύτερα οι δύο πρώην σύζυγοι να μένουν πολύ κοντά, ή σε δύο διαφορετικά διαμερίσματα στην ίδια πολυκατοικία.
Από τη μεριά των παιδιών, εκείνα προτιμούν πάντα και ζουν καλά με δύο γονείς που αγαπιούνται και έχουν επιλέξει να ζουν μαζί γιατί οι ίδιοι το επιθυμούν, όχι όμως με δύο γονείς που «θυσιάζονται» γι’ αυτά ή προσποιούνται κάτι που δεν είναι, ουσιαστικά κοροϊδεύοντάς τα.