ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Covid-19: Οι ψυχολογικές επιπτώσεις σε ηλικιωμένα άτομα

Είναι γεγονός ότι στην πανδημία του covid-19 οι ηλικιωμένοι άνθρωποι έχουν νιώσει πιο ευάλωτοι από όλες τις απόψεις. Αρχικά, θα πρέπει να ειπωθεί για μια ακόμη φορά ότι αποτελεί ένα επιστημονικό δεδομένο ότι πλήττονται περισσότερο από τον ιό και ότι σε αυτή την ομάδα του πληθυσμού η επίδραση του ιού μπορεί να οδηγήσει σε βαριά ασθένεια και ίσως και σε θάνατο. Έτσι, το άγχος και η αγωνία που βιώνουν οι ηλικιωμένοι μπορεί να είναι έντονα και δεν γνωρίζουμε κατά πόσο είναι “προετοιμασμένοι” για αυτό, το φόβο, το άγχος του θανάτου κοκ. Παράλληλα, ακολουθεί και η αναγκαιότητα του «μένουμε σπίτι» γεγονός που σημαίνει ότι επιπλέον της αγωνίας αυτής θα πρέπει ουσιαστικά να περάσουν την αγωνία αυτή και μόνοι τους, απομονωμένοι, καθώς τα παιδιά τους, οι συγγενείς τους, τα εγγόνια τους δεν επιτρέπεται να τους πλησιάσουν για να μην τους μεταφέρουν τον ιό. Για αρκετούς ηλικιωμένους ανθρώπους μπορεί ο φόβος της μοναξιάς να είναι πολύ μεγαλύτερος από τον φόβο του κορονοϊού. Όπως όλοι μας, έτσι κι εκείνοι δεν ήταν προετοιμασμένοι για αυτόν τον νέο αόρατο εχθρό που ακόμη προσπαθούμε να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε. Εκείνοι έχουν βιώσει άλλους, πιο χειροπιαστούς κινδύνους και εχθρούς (π.χ. πόλεμοι, πείνα κοκ.) και ίσως δυσκολεύονται να ορίσουν αυτούς τους νέους, αόρατους, «μοντέρνους» κινδύνους της σύγχρονης ανθρωπότητας.

Τέλος, σε πιο πρακτικό επίπεδο προστίθεται σε όλα αυτά και το γεγονός ότι πολλοί ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι και με τα βασικά στοιχεία του διαδικτύου και των υπηρεσιών κυρίως που μπορούν να διεκπεραιωθούν μέσω αυτού αλλά και της απασχόλησης και ‘παρέας’ που μπορεί να τους προσφέρει (παιχνίδια, αναζήτηση στο διαδίκτυο, παρακολούθηση βίντεο κλπ.).

 

content
psychologynnet.gr

Η οικονομική κρίση μπορεί να επηρεάσει τη σχέση ενός ζευγαριού;

Οι οικονομικές δυσκολίες, τα προβλήματα της δουλειάς μπορούν φυσικά να ταράξουν τη σχέση ενός ζευγαριού, όχι όμως να την βλάψουν ή να την διαλύσουν εάν αυτή έχει στηριχθεί σε βάσεις ουσίας. Πολλά ζευγάρια είναι μαζί, έχοντας μάλιστα δημιουργήσει και οικογένεια, χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς το λόγο που είναι μαζί, ή γιατί έτσι πληρούν μια εικόνα επάρκειας, «ότι όλα είναι καλά και όπως πρέπει». Επίσης, πολλές σχέσεις συχνά  στηρίζονται στη γενικότερη τάση κατανάλωσης και απόκτησης υλικών αγαθών που υπάρχει γύρω μας. Είναι φυσικό λοιπόν σε μια περίοδο κρίσης οι σχέσεις αυτές να μην έχουν να στηριχθούν σε κάτι ουσιαστικό και να δονούνται κυριολεκτικά. Παράλληλα, ο θυμός και η επιθετικότητα που επιφέρουν τα οικονομικά προβλήματα χτυπούν πιο άμεσα σχέσεις ζευγαριών που εμπεριέχουν ήδη πολύ θυμό και σύγκρουση. Οι στερήσεις που πρέπει τότε να υποστούν γίνονται πολύ μεγαλύτερες, όταν δηλαδή προϋπάρχει «στέρηση» σε συναισθηματικό και επικοινωνιακό επίπεδο.

content
psychologynnet.gr

Να μείνουμε μαζί;

Η συμβίωση αποτελεί μια ωραία ιδέα για έναν «νέο» τρόπο γνωριμίας με τον/ τη σύντροφο και για μια ευχάριστη συνύπαρξη και εμπειρία στην πορεία μιας σχέσης. Τα οφέλη μπορεί να είναι σημαντικά. Η συμβίωση αποτελεί επίσης μια καλή λύση για όσους επιζητούν έναν πιο «χαλαρό» τρόπο ζωής, μια εναλλακτική μορφή γάμου ουσιαστικά, πέρα από τα κοινώς αποδεκτά βήματα εξέλιξης μιας σχέσης. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό οι δύο σύντροφοι να συνειδητοποιούν τους λόγους για τους οποίους θέλουν να συμβιώσουν, το κίνητρο που τους ωθεί και, κυρίως, τις προσδοκίες που εναποθέτουν στην απόφασή τους αυτή. Παράλληλα, να συζητούν εκτεταμένα τις ανάγκες που επιθυμούν να καλύψουν μέσα από τη συμβίωση και, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τη νέα κατάσταση (ο ένας, για παράδειγμα, μπορεί να νιώθει ακόμη ελεύθερος, ενώ ο άλλος καθόλα δεσμευμένος δια βίου).

content
psychologynnet.gr

Πώς λειτουργεί το παραμύθι στη σχέση γονέα-παιδιού;

Η στιγμή που ο γονέας διαβάζει ή αφηγείται ένα παραμύθι στο παιδί είναι πράγματι μοναδική καθώς αποτελεί ίσως και από τις λίγες στιγμές της ημέρας που είναι συγκεντρωμένοι και αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον. Ο γονιός είναι έτοιμος «να δώσει» την ανάγνωση του παραμυθιού και το παιδί είναι συγκεντρωμένο κυριολεκτικά για «να την πάρει» και να την ακούσει. Αυτή η δυναμική από μόνη της καθιστά αυτή τη στιγμή πολύτιμη καθώς αναπληρώνει πιθανές απουσίες του γονέα κατά τη διάρκεια της ημέρας, έλλειψης επικοινωνίας και επαφής, ζεστασιάς και εγγύτητας. Παράλληλα το παιδί, λόγω της συγκέντρωσής του, είναι πιο δεκτικό στην επικοινωνία και στην αλληλεπίδραση και ο γονιός έχει τη δυνατότητα να αφουγκραστεί τυχόν αλλαγές της συναισθηματικής διάθεσης και συμπεριφοράς του.
Ο γονιός που διαβάζει ή αφηγείται ένα παραμύθι στο παιδί μοιάζει σαν να συμμετέχει και ο ίδιος στην πλοκή και τη δράση του, σαν να παίζει με το παιδί ενδυναμώνοντας με αυτό τον τρόπο το ρόλο και τη θέση του στο φαντασιακό κόσμο του παιδιού. Τέλος, είναι σημαντικό η ώρα του παραμυθιού να είναι συγκεκριμένη σε καθημερινή βάση καθώς επίσης και να αποκτά έναν πιο διαδραστικό χαρακτήρα μέσα από τη φαντασία, π.χ., με ερωτήσεις, αλλαγή των διαλόγων μεταξύ των ηρώων κ.ά.