ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Γιατί δεν μπορώ να χωρίσω;

Ένας χωρισμός απαιτεί καταρχάς την ανάληψη ευθύνης για μια απόφαση αλλά και για τις συνέπειες αυτής της απόφασης. Πολλοί άνθρωποι δεν θεωρούν ότι «έχουν τέτοιο δικαίωμα στη ζωή» και δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος της ευθύνης αυτής: αυτά που θα χάσουν, αυτά που θα κερδίσουν. Παράλληλα, ένας χωρισμός είναι πολύ δύσκολος για ανθρώπους που δεν μπορούν ούτε λεπτό να μείνουν μόνοι, με τον εαυτό τους. Η αιτιολογία εδώ ανιχνεύεται βέβαια σε μικρότερες ηλικίες, στη σχέση με τους σημαντικούς άλλους, κυρίως με τη μητέρα. Τέλος, ένας χωρισμός αποτελεί μια διαδικασία πένθους η οποία είναι επώδυνη στο χειρισμό για πολλούς ανθρώπους. Εάν ένα άτομο έχει τραυματικές εμπειρίες σχετικά με αποχωρισμούς ή και απώλειες αγαπημένων προσώπων, η διαδικασία του χωρισμού φέρνει στο προσκήνιο δυσάρεστα συναισθήματα τα οποία μπορεί να αποφεύγει να ξαναζήσει.

content
psychologynnet.gr

Πώς να ξεπεράσω τη ζήλεια για το νεογέννητο μωρό;

Είναι γεγονός ότι πολλοί νέοι μπαμπάδες νιώθουν, χωρίς και οι ίδιοι να το επιθυμούν ή να το συνειδητοποιούν, ζήλεια όταν το νεογέννητο μωρό έρθει στο σπίτι και, κυρίως, όταν η σύζυγός τους είναι αποκλειστικά αφοσιωμένη στη φροντίδα του, κυρίως μέσω του τόσο σημαντικού δεσίματος του θηλασμού. Είναι εν μέρει αναμενόμενο όταν οι ισορροπίες μέσα σε μια οικογένεια αλλάζουν με την άφιξη του νέου μέλους της. Είναι όμως παράλληλα σημαντικό να εξωτερικευθεί αυτή η ανησυχία και τα συναισθήματα αυτά να μην μείνουν ανέκφραστα υποσκάπτοντας τη σχέση του ζευγαριού και τη νέα δομή της οικογένειας. Παράλληλα, είναι σημαντικό να προσπαθήσετε κι εσείς να χτίσετε τη σχέση σας με το μωρό αναλαμβάνοντας δραστηριότητες που αφορούν τη φροντίδα του γιατί, με αυτό τον τρόπο, θα αρχίσετε να χτίζετε μια σχέση με το μωρό που θα είναι ανεξάρτητη από τη σύζυγό σας και στην οποία δεν θα αποτελείτε πια εσείς το «τρίτο» πρόσωπο ανάμεσά τους. Αργότερα, όταν και η σύζυγός σας θα είναι πιο ξεκούραστη από τους πρώτους μήνες φροντίδας του μωρού, μπορείτε να αρχίσετε να μοιράζεστε και μαζί της νέες δραστηριότητες που θα ενισχύσουν τη σχέση σας.

content
psychologynnet.gr

Τσακωνόμαστε μπροστά στα παιδιά…

Είναι φυσικό σε κάθε ζευγάρι να υπάρχουν διαφωνίες και η ένταση κάποιες φορές να ανεβαίνει και να δημιουργούνται συγκρούσεις. Όλα αυτά δεν μπορεί πάντα να κρύβονται από τα παιδιά ή να γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι τσακωμοί αρχίζουν και δημιουργούν μια διαρκή ένταση μέσα στο σπίτι και γίνονται όλο και πιο επιθετικοί. Σαν να επικρατεί διαρκώς μια κατάσταση εχθροπραξίας, έχθρας και οι γονείς δεν τα βρίσκουν ποτέ… Και το χειρότερο είναι όταν οι συγκρούσεις αυτές περιλαμβάνουν θέματα που αφορούν το ίδιο το παιδί, ή, ακόμη χειρότερα, εμπλέκουν και το ίδιο. Είναι γνωστό βέβαια ότι η δυνατότητα και η ικανότητα ενός γονιού να ασκεί το γονεϊκό ρόλο είναι πιο αποτελεσματική όταν υπάρχει μια καλή και επικοινωνιακή σχέση με το σύντροφο. Είναι γνωστές επίσης πολλές συμβουλές σχετικά με το πώς θα πρέπει να επιλύονται αυτές οι συγκρούσεις ώστε να μην είναι επιβλαβείς για το παιδί. Αυτό που είναι όμως σημαντικό να κατανοήσουμε και να εστιάσουμε σε αυτό είναι η εσωτερική σύγκρουση που βιώνεται από ένα παιδί όταν τα δύο «κομμάτια» του εαυτού του, ο πατέρας και η μητέρα, συγκρούονται και βρίσκονται διαρκώς σε μια κατάσταση έντασης και διαμάχης. Ο «εαυτός» δεν μπορεί να βρει ηρεμία, γαλήνη, ισορροπία και, σίγουρα, πολύ δύσκολα μια θετική αίσθηση ταυτότητας και παρουσίας στη ζωή.

content
psychologynnet.gr

Το άγχος αποχωρισμού στα παιδιά

Τα παιδιά πολύ νεαρής ηλικίας (μεταξύ 8-14 μηνών) είναι φυσιολογικό να εκδηλώνουν άγχος αποχωρισμού από τη μητέρα (ή άλλο άτομο που τα φροντίζει) και να περνούν ένα στάδιο στο οποίο είναι προσκολλημένα σε εκείνη εκδηλώνοντας φόβο σε άγνωστα πρόσωπα, χώρους και καταστάσεις. Όταν όμως αυτός ο φόβος εκδηλώνεται σε ηλικία μεγαλύτερη των 6 ετών, είναι έντονος και ανεξέλεγκτος και διαρκεί περισσότερο από τέσσερις εβδομάδες τότε γίνεται λόγος για τη διαταραχή άγχους αποχωρισμού.
Στη διαταραχή άγχους αποχωρισμού το παιδί νιώθει φόβο και νευρικότητα όταν απομακρύνεται από τον οικείο χώρο του σπιτιού και τα πρόσωπα στα οποία νιώθει προσκολλημένο. Σε πολλές περιπτώσεις εκδηλώνονται και σωματικά συμπτώματα όπως είναι πονοκέφαλοι, κοιλιακό άλγος κ.ά. και μόνο στην προοπτική του αποχωρισμού. Το παιδί ανησυχεί ότι κάτι κακό θα συμβεί στο ίδιο ή στο γονέα του αν φύγει από κοντά του. Μπορεί να αρνείται να πάει στο σχολείο ή για ύπνο στο δωμάτιό του εάν δεν είναι δίπλα του και ο γονέας. Κατά τη διάρκεια του ύπνου μπορεί να εκδηλώνεται νυχτερινή ενούρηση και εφιάλτες. Το παιδί φοβάται γενικότερα να είναι μόνο του και έχει επαναλαμβανόμενες εκρήξεις θυμού και ικεσίας.
Συνολικά, το άγχος αποχωρισμού δημιουργεί έντονη ταραχή στο παιδί και αρκετά προβλήματα στις καθημερινές του δραστηριότητες, κυρίως στο σχολείο και στο παιχνίδι/ αλληλεπίδραση με τα άλλα παιδιά.