ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Διαζύγιο: Πώς να το πούμε στα παιδιά;

Η ανακοίνωση του χωρισμού είναι σημαντικό να γίνει και από τους δύο γονείς μαζί, στον οικείο χώρο του σπιτιού και αρκετές ημέρες πριν από την αναχώρηση του ενός γονέα από το σπίτι. Οι ήρεμοι τόνοι είναι σημαντικοί προκειμένου να μην δοθεί η εντύπωση ότι οι γονείς βρίσκονται σε δύο αντίπαλα μαχόμενα στρατόπεδα. Παράλληλα, είναι καλό τα αδέρφια να είναι μαζί εκείνη τη στιγμή καθώς το ένα λειτουργεί ως στήριγμα για το άλλο. Αν τα παιδιά βρίσκονται σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες μπορείτε να συζητήσετε περισσότερο με το μεγαλύτερο παιδί κάποια άλλη στιγμή.
Οι γονείς πρέπει να εξηγήσουν στα παιδιά ότι τα ίδια δεν φέρουν καμία ευθύνη και ότι δεν αλλάζει κάτι στην αγάπη τους προς αυτά αλλά και στη συχνότητα και ποιότητα της παρουσίας τους μαζί τους. Είναι καλό να μην πουν ότι χωρίζουν επειδή δεν αγαπιούνται πια καθώς η οικογενειακή αγάπη είναι μια έννοια ακλόνητη και δεδομένη για τα παιδιά και δεν θα μπορέσουν να το κατανοήσουν. Παράλληλα, αν κλονιστεί η σιγουριά τους για την οικογενειακή αγάπη μπορεί να αρχίσουν να νιώθουν ότι, αργότερα, μπορεί να κλονιστεί και η αγάπη προς τα ίδια. Μπορείτε να τα προϊδεάσετε για το πώς θα βλέπουν το γονιό που θα αποχωρήσει και να τους εμφυσήσετε μια αίσθηση ασφάλειας για το μέλλον τονίζοντας και τις θετικές πλευρές της νέας κατάστασης (λιγότερη ένταση και τσακωμοί μέσα στο σπίτι κ.ά.). Τέλος, αφού τους εξηγήσετε, μπορείτε να τους δώσετε το λόγο για να σας πουν πώς αισθάνονται και πώς αντιλαμβάνονται το νέο ξεκίνημα που θα ακολουθήσει.

content
psychologynnet.gr

Πώς πρέπει να αντιδρούν οι γονείς στους τσακωμούς των παιδιών;

Κατά τη διάρκεια της έντασης, είναι καλό οι γονείς να μην επεμβαίνουν αμέσως μόλις αρχίζει ο τσακωμός αλλά να περιμένουν λίγο μήπως τα παιδιά μπορέσουν να επιλύσουν μόνα τους τη διαφωνία τους. Αν όμως η ένταση παραταθεί και, κυρίως, όταν τα παιδιά αρχίζουν να μιλούν άσχημα ή να χτυπούν το ένα το άλλο πρέπει να παρέμβουν για να δουν τι συμβαίνει και για να δώσουν στα παιδιά την ευκαιρία να εκφράσει το καθένα πιο ήρεμα την άποψή του. Για τα παιδιά είναι δύσκολο εκείνη τη στιγμή να ακούσουν νέα πράγματα. Γι’ αυτό και οι γονείς μπορούν να είναι αργότερα πιο διδακτικοί. Εκείνη τη στιγμή όμως μπορούν να δείξουν στα παιδιά πώς θα μπορούσε το καθένα να κάνει μια αμοιβαία υποχώρηση ή να πει κάτι με πιο ήρεμο τρόπο για να λυθεί η σύγκρουση. Μπορούν επίσης να θυμίσουν στα παιδιά τη συμφωνία που έχουν κάνει για τις συνέπειες, ή την «τιμωρία» όταν συμβαίνουν τέτοιοι τσακωμοί, για παράδειγμα, ότι ο καθένας πάει στο δωμάτιό του, ή ότι δεν βλέπουν τηλεόραση. Τέλος, βέβαια, είναι σημαντική η συνέπεια στην επιβολή των κανόνων που έχουν συμφωνηθεί.

content
psychologynnet.gr

Οι “φανταστικοί” φίλοι των παιδιών

Πολλά παιδιά, από την ηλικία των 2,5-3 ετών στην οποία αρχίζουν να έχουν την ικανότητα να υποδύονται ρόλους στα παιχνίδια τους, μπορεί να έχουν φανταστικούς φίλους που συνεχίζουν να υπάρχουν στη ζωή τους μέχρι και τα χρόνια του δημοτικού σχολείου. Η φαντασία βοηθά τα παιδιά να μαθαίνουν για το περιβάλλον γύρω τους, να διαχειρίζονται καλύτερα τις σχέσεις τους και να μαθαίνουν να επιλύουν και να διαχειρίζονται προβλήματα. Οι φανταστικοί φίλοι μπορεί να βοηθούν ένα παιδί να αντιμετωπίσει μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του (π.χ. αλλαγή τόπου κατοικίας και σχολείου, τη γέννηση άλλου παιδιού, την ανάγκη να κάνει φίλους κ.ά.), ή το να αποκτήσει μια νέα δεξιότητα. Τα περισσότερα παιδιά έχουν επίγνωση ότι οι φανταστικοί τους φίλοι δεν είναι αληθινοί αλλά, παρόλα αυτά, νιώθουν ότι τους βοηθούν πολύ να αντεπεξέρχονται σε δύσκολες ή άβολες καταστάσεις, αλλά και ως διέξοδος σε συναισθήματα τα οποία δεν μπορούν να κατανοήσουν ή να εκφράσουν. Για πολλά παιδιά ένας φανταστικός φίλος είναι απλά διασκέδαση και ψυχαγωγία και ερευνητικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι το γεγονός αυτό δεν αποτελεί στοιχείο που υποδεικνύει απαραίτητα κάποια ανησυχία για τους γονείς ή ότι ένα παιδί έχει δυσκολία στις κοινωνικές του συναναστροφές, νιώθει μοναξιά ή βαριέται. Όπως τονίζεται, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και θα πρέπει να εκτιμάται αν η εμφάνιση ενός φανταστικού φίλου στη ζωή του παιδιού υποδεικνύει την απουσία κάτι άλλου σημαντικού στη ζωή του, τη δυσκολία του να κάνει φίλους κλπ., ή, απλά, πολύ μη δομημένο/ ελεύθερο χρόνο στο σπίτι τον οποίο το παιδί έχει ανάγκη να γεμίσει με κάτι πιο ενδιαφέρον και περιπετειώδες..

content
psychologynnet.gr

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν τον έφηβο ο παππούς και η γιαγιά;

Ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να ανακουφίσουν τον έφηβο με τον πιο χαλαρό, φιλικό τρόπο που τους επιτρέπει ο ρόλος τους παρέχοντας μια γνώμη ή συμβουλή που ο ίδιος ο έφηβος δεν νιώθει υποχρεωμένος να ακολουθήσει -αφού δεν του το λένε οι γονείς του -αλλά παράλληλα ακούει και εισπράττει ως μια κατεύθυνση/ βοήθεια. Παράλληλα, πολλές φορές συμβαίνει στους παππούδες και στις γιαγιάδες να επιτρέπονται πιο εύκολα τα χάδια και η σωματική επαφή γενικότερα, στοιχείο το οποίο επίσης «κανακεύει» τον έφηβο που μπορεί, έστω και για λίγο, με αυτό τον τρόπο και τα χατίρια που του επιτρέπονται, να παραμείνει παιδί, χωρίς φόβους και υποχρεώσεις για το μέλλον. Οι παππούδες μπορούν επίσης να αποτελέσουν ένα καταφύγιο για τον έφηβο, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν συγκρουσιακές σχέσεις με τους γονείς. Είναι σημαντικό ο λόγος τους να μην ακούγεται στα αυτιά των εφήβων ως «κήρυγμα» γιατί παράλληλα και οι ίδιοι θέλουν να νιώσουν ότι οι ενήλικες τους εμπιστεύονται. Οι παππούδες επίσης μπορούν να αποτελέσουν ένα βασικό κρίκο για τη σύνθεση της προσωπικής ιστορίας του εφήβου και της οικογένειάς του παραθέτοντας εμπειρίες και πληροφορίες που συνδέουν και συνθέτουν την ιστορία και την ταυτότητά τους. Τέλος, είναι σημαντικό να τους λένε για τα λάθη τους και τις εμπειρίες τους σχετικά με αυτά για να μπορούν να παραδειγματιστούν κατά κάποιο τρόπο και να μην τα επαναλάβουν.