Βιβλιογραφια

content

Μαίρη Μαργαρώνη

Εκδ. Κοντύλι

Πήλιο 2014

Η παρούσα µελέτη εγγράφεται στο ευρύτερο γνωστικό πεδίο των ερευνών για την αναπηρία (Disabilities Studies) και τη Θεατροπαιδαγωγική (Theatre Pedagogy), µε στόχο τη διερεύνηση της χρήσης και της χρησιµότητας διάφορων θεατροπαιδαγωγικών πρακτικών στην εκπαίδευση ατόµων µε ειδικές (εκπαιδευτικές) ανάγκες, έτσι όπως προτείνεται η εφαρµογή τους από τα σύγχρονα Διαθεµατικά Ενιαία Πλαίσια Προγραµµάτων Σπουδών (ΔΕΠΠΣ) και τα Αναλυτικά Προγράµµατα Σπουδών (ΑΠΣ), που υλοποιούνται στην ελληνική Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση (ΕΑΕ). Μεταξύ άλλων, ο λόγος εστιάζεται στη συµβολή των θεατροπαιδαγωγικών πρακτικών στην εκπαίδευση µαθητών µε µαθησιακές δυσκολίες (µε ειδική µνεία στο σύνδροµο διαταραχής ελλειµατικής προσοχής-υπερκινητικότητας), µαθητών µε κινητικές δυσκολίες, µε ελαφριά, µέτρια και βαριά νοητική καθυστέρηση, µε κώφωση ή βαρυηκοΐα, µε τύφλωση ή περιορισµένη όραση και µε διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές, συµπεριλαµβανοµένου του φάσµατος του αυτισµού. Συζητούνται οι ειδικοί εκπαιδευτικοί στόχοι, που θέτει το κάθε ΔΕΠΠΣ και ΑΠΣ για καθεµιά ξεχωριστά από τις προαναφερθείσες κατηγοριοποιηµένες οµάδες αναπηρίας, και πώς οι στόχοι αυτοί δύνανται να πραγµατοποιηθούν µέσω θεατροπαιδαγωγικών πρακτικών, λαµβάνοντας υπόψη τα ειδοποιά γνωρίσµατα του θεάτρου, τις πηγές της δυναµικής του και τα ευεργετικά του αποτελέσµατα σε ατοµικό και συλλογικό επίπεδο. Πέραν των γενικότερων και των ειδικότερων πλεονεκτηµάτων της εφαρµογής της Θεατροπαιδαγωγικής στις εν λόγω πληθυσµιακές οµάδες µαθητών, συζητούνται οι απαραίτητες προσαρµογές που απαιτούνται κάθε φορά, οι περιορισµοί που υφίστανται, όπως και οι ποιότητες που χρειάζεται να διαθέτει ένας εκπαιδευτικός, προκειµένου να χρησιµοποιήσει αποτελεσµατικά τη Θεατροπαιδαγωγική στην ΕΑΕ.

διαβάστε περισσότερα

content

Χριστίνα Μιχαλοπούλου, Γιώργος Κίσσας

Εκδ. Αρμός

Αθήνα 2015

Η εφηβεία αδιαμφισβήτητα αποτελεί την κρισιμότερη περίοδο της ζωής ενός παιδιού. Στο στάδιο αυτό καλείται να εντάξει ψυχικά τις αλλαγές στο σώμα του, τη σεξουαλική του αφύπνιση αλλά και τις νέες διανοητικές του ικανότητες. Σε αυτό το σημαντικό αναπτυξιακό στάδιο που διανύουν οι έφηβοι η προσωπική πορεία των γονιών καθορίζει τη στάση τους απέναντι στα παιδιά τους. Η συμφιλίωση με τα δικά τους εφηβικά αδιέξοδα και δυσκολίες επιβάλλεται προκειμένου να γίνει το ταξίδι προς την ενηλικίωση των παιδιών τους πλούσιο και απολαυστικό. Η αναδιαμόρφωση του γονεϊκού τους ρόλου που όμως προϋποθέτει την επεξεργασία πολλών, συχνά ασυνείδητων εγκλωβισμών, θα διευκολύνει την πορεία του παιδιού προς την αυτονομία.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί καταγραφή ανοικτών συναντήσεων με γονείς, που θαρραλέα μοιράστηκαν τις αγωνίες και τους προβληματισμούς τους για το μεγάλωμα των εφήβων τους με τους συγγραφείς. Περιγράφονται συνοπτικά τα χαρακτηριστικά της εφηβείας, οι σχέσεις μητέρας-γιού και μητέρας-κόρης και αντίστοιχα πατέρα-γιού και πατέρα-κόρης, τα συχνότερα εφηβικά συμπτώματα αλλά και οι ανοίκειες, δηλαδή οι πιο ακραίες καταστάσεις που συναντούμε πριν την ολοκλήρωση της ταυτότητας.

διαβάστε περισσότερα

content

Γιάννης Δημολιάτης

Εκδ. Κοντύλι

Πήλιο 2014

Θα ‘θελα να βγάλω µια μεγάλη κραυγή που να φτάσει μέχρι τον ουρανό ψηλά, μέχρι τον ουρανό ψηλά να φτάσει. Τέτοια μεγάλη κραυγή. / Είμαι η δυστυχία που σπέρνει η Ιατρική. Ακριβώς αυτό. / Για μένα η ζωή µου ήτανε το πιο φτηνό πράγμα. […] Δεν τη σεβόμουνα τη ζωή µου. / Όταν εκείνος βγήκε απ’ το νοσοκομείο, εγώ δεν είχα πια περίοδο. / Νομίζω ότι δε θα είχα δικαίωμα να µην της δώσω τη δυνατότητα, αφού η επιστήμη την έδινε […] για μένα δε θα το ήθελα ποτέ! / Στις φίλες µου δεν έλεγα ποτέ ότι έχω πέντε αδέλφια. Έλεγα ότι έχω τέσσερα. / Θεέ µου, τι σου ‘φταιξα και µ’ έκανες να βλέπω τον κόσμο µέσ’ από δυο παράθυρα; / Είπα, αν δεν πάρω τώρα ψυχοφάρμακα, δε θα πάρω ποτέ στη ζωή µου. / Αυτή ‘ναι η… η διαθήκη µου. / Παράτα τον και φύγε! λένε […] υπάρχει ωμότητα, παράτα τον και φύγε! / Φοβάμαι τόσο πολύ το θάνατο… / Εμένα το μυαλό µου επί εικοσιτετραώρου βάσεως βρισκόταν στον πατέρα µου […] κοιµόµουν και το μυαλό µου ήταν εκεί. Σηκωνόµουν και το µυαλό µου εκεί. / Ο θάνατος είναι ηρεµία. / Πρέπει οι καθηγηταί, κάποιος καθηγητής, πρέπει να βγάλει ένα βιβλίο τέτοιο, ότι να… / Τη διαχείριση από την πλευρά των τριών εκείνων δεν εγκρίνω. / Δεν έχω εξοµολογηθεί, παρά µία φορά στη ζωή µου• και τώρα η δεύτερη!
Δεν είναι µύθος, είναι ιστόρηµα πέρα κι από το µυθιστόρηµα. Είναι πραγµατικότητα. Προκλητικό για την ιατρική κοινότητα – ανακουφιστικό για τους ανθρώπους. Εύχοµαι να ανακουφίσει την ιατρική κοινότητα και να προκαλέσει.

διαβάστε περισσότερα

content

Ματθαίος Γιωσαφάτ

Εκδ. Αρμός

Αθήνα 2014

Ο γάμος ή η συντροφικότητα είναι ίσως η μόνη σχέση όπου μπορεί κανείς να ζήσει βαθιές συναισθηματικές και συχνά παιδικές ανάγκες. Όπως είναι η ανάγκη για αγάπη, για τρυφερότητα, για να μωρουδίζει κανείς, να αφήνεται, να εξαρτάται. Όλα αυτά έξω στη ζωή δεν μπορούμε να τα κάνουμε, γιατί δεν γίνεται. Η ενήλικη ζωή και η κοινωνία είναι κανονισμένη αλλιώς. Οπότε, όλες αυτές οι βαθιές, παιδικές, έντονες ανάγκες που έχουμε όλοι οι άνθρωποι, μερικοί παραπάνω, μερικοί λιγότερο, ικανοποιούνται στον ¨γάμο¨. Ικανοποιούνται όμως;».

Το βιβλίο αυτό στηρίζεται στην πείρα του συγγραφέα ως ψυχιάτρου, παιδοψυχιάτρου, ψυχαναλυτή – ψυχοθεραπευτή και κυρίως στην προσωπική του εμπειρία βραχείας ή μακρότερης εμπειρίας με περισσότερα από έξι χιλιάδες ζευγάρια, που παρακολουθούσε, είτε στην Ελλάδα, τα τελευταία τριάντα χρόνια, είτε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε για δεκαπέντε χρόνια ως Διευθυντής της Κλινικής Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής Finchley, και προηγουμένως ως Υποδιευθυντής του Κέντρου Tavistock, μια από τις σημαντικότερες ψυχαναλυτικές κλινικές στον κόσμο.

διαβάστε περισσότερα