ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή & Διατροφικές Διαταραχές

Ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον συγκεντρώνει η μελέτη της συσχέτισης που μπορεί να υφίσταται μεταξύ των διατροφικών διαταραχών και των διαταραχών που συγκαταλέγονται στο ιδεοψυχαναγκαστικό φάσμα. Το στοιχείο που επισημαίνεται είναι ότι οι δύο αυτές κατηγορίες διαταραχών εμφανίζουν συμπτωματολογία η οποία, σε ένα αρχικό διαγνωστικό στάδιο, δεν μπορεί εύκολα να διαφοροποιηθεί. Για παράδειγμα, στην περίπτωση της ανορεξίας αναφέρεται το εκτεταμένο τσεκάρισμα/ έλεγχος από τον πάσχοντα εάν μια τροφή περιέχει υψηλό ποσοστό λιπαρών, το μέτρημα/ ζύγισμα της ποσότητας, επίμονα τελετουργικά σχετικά με τη διαδικασία επιλογής, αγοράς, προετοιμασίας, μαγειρέματος και κατανάλωσης μιας τροφής κοκ. Στην περίπτωση της βουλιμίας αναφέρονται εκτεταμένοι κύκλοι υπερφαγίας και στη συνέχεια προσπάθειας εμετού που συνοδεύονται από διάφορες τελετουργικές συμπεριφορές.

Εάν λοιπόν οι συμπεριφορές που προκύπτουν και στις δύο κατηγορίες διαταραχών εμφανίζουν ομοιότητες το πρώτο ζήτημα που ανακύπτει είναι διαγνωστικό, δηλαδή, σε κάθε περίπτωση, σε ποια διαγνωστική κατηγορία εντάσσεται η συμπεριφορά του πάσχοντος, εάν και οι δύο κατηγορίες είναι παρούσες παράλληλα και, στην περίπτωση που ισχύει αυτό, ποια διαταραχή ευθύνεται κυρίως ότι φέρει την άλλη. Τα ερωτήματα αυτά σαφώς θέτουν άμεσα και το ζήτημα επιλογής της κατάλληλης θεραπείας σε κάθε περίπτωση.

Τα ερευνητικά δεδομένα σήμερα υποδεικνύουν ότι οι πάσχοντες από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή εκδηλώνουν σαφώς σημαντικά πιο διαταραγμένες διατροφικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές από τους υγιείς πληθυσμούς και ότι μοιράζονται ορισμένα από τα ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά διατροφικών συνηθειών που εμφανίζονται στις διατροφικές διαταραχές. Ερευνητικά δεδομένα υποδεικνύουν επίσης ότι στοιχεία της εγκεφαλικής λειτουργίας στην περίπτωση των ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών μπορεί να σχετίζονται άμεσα με κέντρα εγκεφαλικής λειτουργίας που ελέγχουν την παχυσαρκία. Σε κάθε περίπτωση τα αποτελέσματα των ερευνών θα υποδείξουν την εξέλιξη κατάλληλων θεραπειών και για τις δύο κατηγορίες.

content
psychologynnet.gr

Πώς αντιμετωπίζεται η νευρογενής ανορεξία;

Η θεραπευτική αντιμετώπιση της νευρογενούς ανορεξίας ακολουθεί συνήθως δύο βασικούς άξονες: την προσπάθεια επαναφοράς σε φυσιολογικό βάρος και αποκατάστασης οποιωνδήποτε ιατρικών προβλημάτων έχουν προκύψει από την ασιτία έτσι ώστε να μην κινδυνεύει άμεσα η ζωή του ατόμου, και την ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς της ανορεξίας. Η ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση απευθύνεται κυρίως στους φόβους αλλά και τις επιθυμίες που έκαναν το άτομο να σταματήσει να τρώει, την αρνητική εικόνα σώματος και, κυρίως, το φόβο του να «μεγαλώσει» και να αποχωριστεί τους οικογενειακούς δεσμούς λειτουργώντας εποικοδομητικά και όχι αυτοκαταστροφικά για τον ίδιο του τον εαυτό. Πίσω από τη διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά «κρύβονται» πολύ δύσκολα και δυσάρεστα συναισθήματα τα οποία το ίδιο το άτομο δεν έχει μπορέσει να διαχειριστεί, όπως θυμός, ντροπή, αίσθηση ανεπάρκειας, η εμπειρία του να μην αναγνωρίζεται ως αυτόνομο άτομο με το δικαίωμα να ζει τη ζωή του όπως αυτό θέλει και, τέλος, η αίσθηση ότι είναι αόρατο, άγνωστο στους γύρω του και μη αποδεκτό γι’ αυτό που είναι.

content
psychologynnet.gr

Γιατί νιώθω θλίψη μετά τις διακοπές;

Οι διακοπές θεωρούνται πάντα μια απόδραση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, μια αναβολή των πιέσεων και των υποχρεώσεων. Είναι φυσικό λοιπόν η επιστροφή στην καθημερινότητα να δημιουργεί ποικίλα συναισθήματα, όπως νοσταλγία, ονειροπόληση, άγχος, ανησυχία, στενοχώρια. Είναι σαν ένας μικρός κύκλος να κλείνει, ένας μικρός «αποχωρισμός» να προκύπτει και νιώθουμε εσωστρέφεια και μελαγχολία. Όταν οι συναισθηματικές αυτές διακυμάνσεις γίνονται έντονες, τότε γίνεται λόγος για το σύνδρομο κατάθλιψης μετά τις διακοπές (post vacation depression syndrome). Τα συνήθη συμπτώματα σε αυτή την περίπτωση είναι: μειωμένη διάθεση, ψυχική κατάπτωση, θλίψη, υπερβολικό και συχνά αδικαιολόγητο άγχος, ημικρανίες, άρνηση για εργασία, απώλεια ή αύξηση βάρους, αϋπνία, στομαχικές διαταραχές, δυσφορία και ταχυπαλμίες. Ένα άτομο μπορεί να εκδηλώσει αυτά τα συμπτώματα στην περίπτωση που προϋπάρχει κατάθλιψη, κάποια αγχώδη διαταραχή ή ψυχική ασθένεια. Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα που τείνουν να τα αναβάλλουν, βιώνοντας τις διακοπές ως αναλγητικό των προβλημάτων και των εσωτερικών τους συγκρούσεων. Όταν όμως επιστρέφουν στην πραγματικότητα, όλα έρχονται και πάλι στην επιφάνεια του ψυχισμού τους. Τέλος, είναι γεγονός ότι οι σημερινοί ρυθμοί ζωής δεν επιτρέπουν τις μικρές απολαύσεις κατά τη διάρκεια του χρόνου και έτσι οι καλοκαιρινές διακοπές μοιάζουν σαν να είναι η μοναδική διέξοδος, η μοναδική αίσθηση ελευθερίας κατά την πορεία του χρόνου.

content
psychologynnet.gr

Γιατί φοβάμαι τα αεροπορικά ταξίδια;

Το ταξίδι με το αεροπλάνο δημιουργεί μια αίσθηση απώλειας ελέγχου γεγονός που κάνει πολλούς ανθρώπους να νιώθουν πολύ ευάλωτοι και αβοήθητοι. Παράλληλα, οι ίδιοι δεν γνωρίζουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με το πώς λειτουργεί ένα αεροσκάφος, πώς στέκεται στον αέρα και δεν πέφτει, τι σημαίνουν οι διάφοροι θόρυβοι κατά τη διάρκεια της πτήσης με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές να ανησυχούν χωρίς λόγο. Παράλληλα, πραγματοποιείται σε έναν κλειστό χώρο από τον οποίο δεν υπάρχει καμία διέξοδος διαφυγής. Η αίσθηση αυτή σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αγγίζει βασικά χαρακτηριστικά της κλειστοφοβίας. Σε αυτό τον κλειστό χώρο επίσης το άτομο βρίσκεται «εγκλωβισμένο» αλλά «πολύ κοντά» με άτομα που δεν γνωρίζει και δεν εμπιστεύεται. Τέλος, ένα ποσοστό ανθρώπων νιώθει πανικό στην αίσθηση ότι βρίσκεται τόσο ψηλά και τόσο μακριά από δικούς του ανθρώπους, ενώ αν ταξιδεύει με ένα άτομο που γνωρίζει τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Γεγονότα όπως αεροπορικά δυστυχήματα, τρομοκρατικές επιθέσεις κλπ. επιδεινώνουν το φόβο για το αεροπλάνο ο οποίος μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εμπόδιο για ανθρώπους που θέλουν να κάνουν ταξίδια καθώς και για εκείνους που για επαγγελματικούς λόγους υποχρεούνται να ταξιδεύουν.