ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή & Διατροφικές Διαταραχές

Ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον συγκεντρώνει η μελέτη της συσχέτισης που μπορεί να υφίσταται μεταξύ των διατροφικών διαταραχών και των διαταραχών που συγκαταλέγονται στο ιδεοψυχαναγκαστικό φάσμα. Το στοιχείο που επισημαίνεται είναι ότι οι δύο αυτές κατηγορίες διαταραχών εμφανίζουν συμπτωματολογία η οποία, σε ένα αρχικό διαγνωστικό στάδιο, δεν μπορεί εύκολα να διαφοροποιηθεί. Για παράδειγμα, στην περίπτωση της ανορεξίας αναφέρεται το εκτεταμένο τσεκάρισμα/ έλεγχος από τον πάσχοντα εάν μια τροφή περιέχει υψηλό ποσοστό λιπαρών, το μέτρημα/ ζύγισμα της ποσότητας, επίμονα τελετουργικά σχετικά με τη διαδικασία επιλογής, αγοράς, προετοιμασίας, μαγειρέματος και κατανάλωσης μιας τροφής κοκ. Στην περίπτωση της βουλιμίας αναφέρονται εκτεταμένοι κύκλοι υπερφαγίας και στη συνέχεια προσπάθειας εμετού που συνοδεύονται από διάφορες τελετουργικές συμπεριφορές.

Εάν λοιπόν οι συμπεριφορές που προκύπτουν και στις δύο κατηγορίες διαταραχών εμφανίζουν ομοιότητες το πρώτο ζήτημα που ανακύπτει είναι διαγνωστικό, δηλαδή, σε κάθε περίπτωση, σε ποια διαγνωστική κατηγορία εντάσσεται η συμπεριφορά του πάσχοντος, εάν και οι δύο κατηγορίες είναι παρούσες παράλληλα και, στην περίπτωση που ισχύει αυτό, ποια διαταραχή ευθύνεται κυρίως ότι φέρει την άλλη. Τα ερωτήματα αυτά σαφώς θέτουν άμεσα και το ζήτημα επιλογής της κατάλληλης θεραπείας σε κάθε περίπτωση.

Τα ερευνητικά δεδομένα σήμερα υποδεικνύουν ότι οι πάσχοντες από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή εκδηλώνουν σαφώς σημαντικά πιο διαταραγμένες διατροφικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές από τους υγιείς πληθυσμούς και ότι μοιράζονται ορισμένα από τα ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά διατροφικών συνηθειών που εμφανίζονται στις διατροφικές διαταραχές. Ερευνητικά δεδομένα υποδεικνύουν επίσης ότι στοιχεία της εγκεφαλικής λειτουργίας στην περίπτωση των ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών μπορεί να σχετίζονται άμεσα με κέντρα εγκεφαλικής λειτουργίας που ελέγχουν την παχυσαρκία. Σε κάθε περίπτωση τα αποτελέσματα των ερευνών θα υποδείξουν την εξέλιξη κατάλληλων θεραπειών και για τις δύο κατηγορίες.

content
psychologynnet.gr

Αυτό που αισθάνομαι είναι φόβος ή φοβία;

Ο φόβος αφορά μια φυσιολογική συναισθηματική αντίδραση σε ένα πραγματικό και ρεαλιστικό ερέθισμα κινδύνου. Οι σωματικές, διανοητικές αλλά και ψυχικές δυνάμεις του ανθρώπου τίθενται σε άμεση ενεργοποίηση, σε μια άμεση αντίδραση «φυγής ή επίθεσης», προκειμένου να ανταπεξέλθει τον κίνδυνο και να προστατεύσει τον εαυτό του. Ο φόβος υποχωρεί όταν υποχωρεί και το αίσθημα κινδύνου, γι’ αυτό και συχνά διαρκεί λίγο, έως ότου το ίδιο το άτομο εκτιμήσει ότι παρήλθε η συγκεκριμένη απειλή. Αντιθέτως, η φοβία αφορά έναν ακούσιο και εξαιρετικά έντονο φόβο για μια κατάσταση ή ένα αντικείμενο το οποίο δεν απειλεί άμεσα το άτομο τη δεδομένη στιγμή. Παράλληλα, το ίδιο το άτομο συνειδητοποιεί ότι ο φόβος του είναι παράλογος, δεν είναι όμως σε θέση να ελέγξει τις αντιδράσεις του και το άγχος που βιώνει. Αποφεύγει οποιαδήποτε κατάσταση ή συγκυρία θα μπορούσε να τον φέρει σε επαφή με το φοβικό αντικείμενο και διαφοροποιεί άμεσα τη συμπεριφορά του προκειμένου να μην εκτεθεί σε αυτό. Έτσι, επέρχονται σημαντικές δυσκολίες και παρακωλύσεις στη διεξαγωγή καθημερινών δραστηριοτήτων και συνδιαλλαγών, ιδιαίτερα αν αυτές σχετίζονται άμεσα με την εργασία του, τη διεκπεραίωση βασικών κοινωνικών επαφών κλπ.

content
psychologynnet.gr

Γιατί γκρινιάζω συνεχώς;

Οι άνθρωποι που γκρινιάζουν συνεχώς είναι ουσιαστικά εκείνοι που δεν επιδιώκουν πραγματικά την επίλυση μιας κατάστασης ή δεν μπορούν να δώσουν οριστική λύση σε ένα πρόβλημα. Η γκρίνια ουσιαστικά τους επιτρέπει να ασχολούνται «έμμεσα» και «ανώδυνα» με το πρόβλημα χωρίς να χρειάζεται να ρισκάρουν και πολλά. Παράλληλα, με αυτό τον τρόπο παρουσιάζονται στους άλλους αλλά και στον εαυτό τους ως θύματα μιας κατάστασης και αυτό τους απαλλάσσει επίσης από την ανάληψη ουσιαστικής ευθύνης. Το κυριότερο όμως είναι ότι τα άτομα που γκρινιάζουν συνεχώς κρύβουν ουσιαστικά οργή μέσα τους την οποία φοβούνται να συνειδητοποιήσουν και να εκφράσουν προς το περιβάλλον τους. Η γκρίνια βάζει όρια στο θυμό και την επιθετικότητά τους, δηλαδή στους ίδιους, χωρίς όμως να παύει να ενοχλεί τους άλλους. Γιατί αυτό είναι ουσιαστικά που ενοχλεί ιδιαίτερα σε έναν άνθρωπο που γκρινιάζει συνεχώς: η επιθετικότητά του.

content
psychologynnet.gr

Τι είναι η «κρίση πανικού»;

Είναι γεγονός ότι η κρίση πανικού αποτελεί μια επώδυνη εμπειρία για πολλούς ανθρώπους, κυρίως επειδή δεν είναι εύκολη η κατανόηση και κυρίως η αντιμετώπισή της. Η κρίση πανικού αποτελεί ουσιαστικά μια αντίδραση φόβου η οποία μοιάζει σαν να έρχεται από το «πουθενά», χωρίς προειδοποίηση. Το άτομο νιώθει ότι θα πάθει κάτι σοβαρό, ότι θα λιποθυμήσει, θα πάθει έμφραγμα, θα τρελαθεί ή θα πεθάνει. Τα συμπτώματα είναι πολύ έντονα, κυρίως όμως μεγεθύνονται από την αγωνία και τον τρόμο ουσιαστικά του πάσχοντα ότι κάτι πολύ σοβαρό του συμβαίνει και κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Πίσω βέβαια από τα συμπτώματα αυτά υποβόσκει έντονο άγχος και πίεση καθώς και βαθύτερα ψυχικά διλήμματα τα οποία αναζητούν λύση. Οι κρίσεις πανικού αντιμετωπίζονται επιτυχώς ψυχοθεραπευτικά κυρίως όταν το ίδιο το άτομο έχει ισχυρό κίνητρο να αλλάξει.