Βιβλιογραφια

content

Φώτης Καγγελάρης

Εκδ. ΡΟΠΗ

Αθήνα, 2016

Η φωτογραφία αναλαμβάνοντας να συλλάβει το ασύλληπτο της πραγματικότητας, τεμαχίζοντάς την και αποδίδοντάς την σε εικόνα, επιχειρεί ταυτόχρονα να συλλάβει, μέσα στο συμβολικό πλαίσιο του λόγου, την επιθυμία του ανθρώπου να δει πέραν της πραγματικότητας, πέραν της εικόνας. Μα, την ίδια αυτή στιγμή, η ίδια η εικόνα γίνεται εμπόδιο σε αυτό.
Η φωτογραφία εκκινώντας από τη σχέση της με τη φθορά, το χρόνο, το θάνατο υπόσχεται το ψεύδος εκείνο για το οποίο έλεγε ο Nietzsche ότι έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε. Μια δήθεν νίκη επί του παράλογου. Μια υπόσχεση ότι θα υπάρχουμε και “μετά”. Ένας δήθεν έλεγχος σ’ αυτό ακριβώς που παράγει την εικόνα: το κενό, το άλεκτο, την τρέλα.
Η φωτογραφία αναδύεται έτσι ως μια μαρτυρία για το “πέραν” και ταυτόχρονα μια καθήλωση στο “εδώ” κάνοντάς μας ν’ αφουγκραζόμαστε τη φράση του Barthes: “η φωτογραφία είναι εικόνα τρελή εμβαπτισμένη στην πραγματικότητα”.

διαβάστε περισσότερα

content

Ιωάννης Βαρτζόπουλος

Εκδ. Ποταμός

Αθήνα, 2016

Το παραλήρημα και οι ψευδαισθήσεις έχουν μόνο παρόν, δεν έχουν ούτε παρελθόν ούτε μέλλον. Οι άνθρωποι που είχαν την εμπειρία της ψύχωσης και κάποια στιγμή ελευθερώνεται ένα μέρος των βιωμάτων τους απ’ αυτήν, δεν είναι σε θέση, σε αντίθεση με τη νεύρωση, να αναγνωρίσουν την περίοδο εκείνη ως ένα οργανικό στοιχείο της προσωπικότητάς τους και της ζωής τους. Όταν βρίσκονται εντός αυτής, τους δεσμεύει πλήρως· όταν είναι εκτός αυτής, δεν την αναγνωρίζουν, ενώ συγχρόνως δεν μπορούν και να την ξεχάσουν, ξέρουν πως είναι παρελθόν τους χωρίς όμως να τη βιώνουν έτσι, αλλά ούτε μπορούν να τη φανταστούν ως μέλλον τους.
Αυτό που είναι ασύμβατο μ’ εμάς, ίσως είναι ζωτικό γι’ αυτούς, το δικό τους σημείο αναφοράς και αφετηρίας. Και τελικά, η έσχατη υπόθεση, ότι αυτό είναι ασύμβατο μ’ εμάς διότι η φυσική και αυτονόητη αυτογνωσία μας προκύπτει από την πλήρη αναστροφή αυτού που δεν φανταζόμαστε ότι υπήρχε στη βάση της ψυχονοητικής μας συγκρότησης: το βίωμα χωρίς παρελθόν και μέλλον, ο χρόνος που δεν συγκροτείται και ο συμβατικός χαρακτήρας της λογικής. Είναι μια εσχατολογική προσέγγιση της σχιζοφρένειας, γνωρίζοντας ότι το έσχατο δεν προσδιορίζεται, και η παραδοξότητα αυτή μας δίνει την αίσθηση ότι προσεγγίζουμε τη σχιζοφρένεια στο μέγιστο βαθμό που μπορεί ο άνθρωπος.

διαβάστε περισσότερα

content

Θανάσης Ντινόπουλος

Εκδ. University Studio Press

Θεσσαλονίκη, 2016

Το όνειρο αναπαριστά μια μοναδική κατάσταση συνείδησης, η οποία δημιουργείται ως κλειστό κύκλωμα, αποσπασμένο από το περιβάλλον. Το όνειρο χαρακτηρίζεται κυρίως από ζωντανές οπτικές εικόνες, που ουσιαστικά αποτελούν ψευδαισθήσεις. Οι ψευδαισθήσεις, ωστόσο, αποτελούν χαρακτηριστικό σύμπτωμα ψυχικής νόσου.
Όλοι μας ονειρευόμαστε, όλοι μας έχουμε κατά τη διάρκεια του ονείρου ψευδαισθήσεις, αλλά δεν είμαστε ψυχικά ασθενείς. Το βιβλίο απευθύνεται στους ιατρούς (ιδιαίτερα στους ψυχιάτρους και τους νευρολόγους), τους ψυχολόγους και τους βιολόγους. Επίσης, απευθύνεται σε καλλιτέχνες οι οποίοι επιθυμούν διακαώς να κατανοήσουν την ανθρώπινη κατάσταση και να την εκφράσουν μέσα από τις δημιουργίες τους. Κυρίως δε, απευθύνεται στον μέσο πεπαιδευμένο αναγνώστη, καθώς ο ύπνος και το όνειρο αποτελούν σημαντικές συμπεριφορές όλων.

διαβάστε περισσότερα

content

Avrane Patrick

Εκδ. Γαβριηλίδης

Αθήνα, 2015

Το ανά χείρας βιβλίο του Πατρίκ Αβράν είναι ένα έργο διαλόγου μεταξύ ψυχαναλυτικής πρακτικής και θεωρίας με παιδιά και εφήβους. Η δημοσιοποίηση των περιπτώσεων, η έκθεση της αναλυτικής εργασίας στην κριτική και τα σχόλια του κοινού γίνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε ο αναγνώστης αισθάνεται ότι ο συγγραφέας σκέπτεται συνέχεια τους αναλυόμενους με παρούσα στον νου του τη διάκριση ατόμου και υποκειμένου. […] Το παιδί που υποφέρει από συμπτώματα, εμπόδια στο να μπορέσει να αναπτυχθεί σύμφωνα με την “εν δυνάμει ενέργειά του”, μπορεί να υποκειμενοποιήσει τα συμπτώματα αυτά, εάν ο αναλυτής του απευθυνθεί σε ένα ορισμένο πλαίσιο τοποθετημένο εξαρχής έξω από το “κείμενο” των στερεοτύπων-φορέων της προσδοκίας του φαντασιακού άλλου, που ενσαρκώνουν κατά κανόνα οι γονείς αλλά και το σχολείο ή οι ειδικοί της παιδικής ηλικίας. Προκειμένου η ανάλυση του παιδιού και του εφήβου να έχει πρόσβαση σε αυτό το μυστήριο όπου φύεται το σύμπτωμα, μυστήριο που βρίσκεται όχι μέσα στο παιδί, ούτε μέσα στους γονείς, αλλά στον ενδιάμεσο χώρο όπου υφαίνεται η κατιούσα γενεαλογική σχέση, η σχέση του γονιού προς το παιδί και η σχέση των γονέων με τις προηγούμενες γενεές, δεν υπάρχει αυστηρό πρωτόκολλο, η τεχνική -η τέχνη- πρέπει να είναι πολύ εύπλαστη, το πλαίσιο εύκαμπτο, η επινόηση πάντα ενεργή.

διαβάστε περισσότερα