ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Ποια είναι τα βασικά στάδια της μνημονικής λειτουργίας;

Στη λειτουργία της μνήμης υπεισέρχονται τρία βασικά στάδια: η κωδικοποίηση (encoding), η αποθήκευση (storage) και η ανάκτηση (retrieval). Το στάδιο της κωδικοποίησης αφορά τη μετατροπή των πληροφοριών από το περιβάλλον σε μορφή επεξεργάσιμη από τη μνήμη, για παράδειγμα, ένα νέο όνομα. Τα δεδομένα του νέου αυτού ερεθίσματος (π.χ. ηχητικά κύματα) προσλαμβάνουν μια συγκεκριμένη μορφή αναπαράστασης και καταχωρούνται στη μνήμη. Το στάδιο της αποθήκευσης αφορά τη συγκράτηση των πληροφοριών στη μνήμη μέχρι τη στιγμή της ανάκλησής τους. Τέλος, το στάδιο της ανάκτησης αφορά τον εντοπισμό και την ανάκληση της πληροφορίας, όποτε αυτή χρειαστεί, σε μια επερχόμενη χρονική στιγμή. Η μνήμη μπορεί να «αποτύχει» σε οποιοδήποτε από αυτά τα στάδια, το αποτέλεσμα όμως παραμένει πάντα το ίδιο: η μη ικανότητα ενθύμησης μιας συγκεκριμένης πληροφορίας.

content
psychologynnet.gr

Επιθετική οδήγηση & βία στους δρόμους: πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο;

Η επιθετική οδήγηση αφορά μια ή περισσότερες παραβιάσεις του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, όπως, για παράδειγμα, την παραβίαση ορίων ταχύτητας, την αλλαγή λωρίδων κυκλοφορίας χωρίς έλεγχο ή σήμα, την υπέρμετρη χρήση κορναρίσματος, την αργή οδήγηση, τις κακοήθεις χειρονομίες και άλλες μορφές απερίσκεπτων μορφών οδήγησης που θέτουν σε κίνδυνο την οδική ασφάλεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι παραβάσεις αυτές οφείλονται στην κυκλοφοριακή συμφόρηση σε συνδυασμό με την πίεση του χρόνου που αντιμετωπίζει ο οδηγός, θέτοντας όμως παράλληλα σε κίνδυνο και τους υπόλοιπους οδηγούς στο οδόστρωμα.
Από την άλλη πλευρά, η εκδήλωση βίας κατά την οδήγηση αποτελεί ποινικό αδίκημα και συνήθως έχει ως αφορμή ένα περιστατικό επιθετικής οδήγησης το οποίο εξελίσσεται σε μια πιο έντονη αντιπαράθεση μεταξύ των οδηγών και μπορεί να φτάσει μέχρι τον ξυλοδαρμό, την απειλή με όπλο ή άλλα φονικά αντικείμενα κοκ. Το περιστατικό που πυροδοτεί την εκδήλωση της βίαιης συμπεριφοράς μπορεί να είναι εξαιρετικά απλό έως ασήμαντο και βέβαια να μην έχει γίνει από πρόθεση. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι ο έλεγχος χάνεται με αποτέλεσμα την καταγραφή τραγικών γεγονότων και, το πιο σημαντικό, τη δυσκολία του ίδιου του οδηγού να ελέγξει την εξέλιξή τους.

content
psychologynnet.gr

Τι είναι η δραματοθεραπεία;

Η Δραματοθεραπεία αποτελεί μια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιεί το δράμα και την εγγενή δραματουργική ικανότητα του ανθρώπου ως βασικά εργαλεία διερεύνησης των αναγκών του αλλά και δημιουργίας μιας διορθωτικής εμπειρίας. Μέσα από τη δραματοποίηση ο θεραπευόμενος μπορεί να «δει» και να παρατηρήσει ένα θέμα ή ένα πρόβλημα που συζητείται στην ομάδα από μια απόσταση ασφαλείας και να εντοπίσει ευκολότερα εναλλακτικές λύσεις για τον ίδιο αλλά και για τους άλλους συμμετέχοντες στην ομάδα. Παράλληλα έχει τη δυνατότητα να «παίξει» και να λειτουργήσει δημιουργικά και καλλιτεχνικά, στοιχεία τα οποία απουσιάζουν από την καθημερινότητά του που επικεντρώνεται συνήθως στα προβλήματα που τον απασχολούν. Μέσα από το παιχνίδι, τον αυθορμητισμό και τη δημιουργικότητα μπορεί να νιώσει ότι ανακαλύπτει και «επαναπλάθει» τον εαυτό του.
Η Δραματοθεραπεία λειτουργεί ατομικά και ομαδικά και εντάσσεται στις θεραπείες μέσω Τέχνης.

content
psychologynnet.gr

Οι συναισθηματικοί παράγοντες επηρεάζουν τη μνήμη;

Οι συναισθηματικοί παράγοντες επηρεάζουν τη μνημονική ικανότητα με τους ακόλουθους τρόπους:
α.Επανάληψη: Οι άνθρωποι σκέφτονται περισσότερο τις συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις, θετικές ή αρνητικές. Έτσι τις επαναλαμβάνουν αλλά και τις οργανώνουν καλύτερα στο μυαλό τους, γι’ αυτό και τις θυμούνται καλύτερα.
β.Παρεμβολή: Τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. το άγχος των εξετάσεων) παρεμβάλλονται και παρεμποδίζουν τη διαδικασία ανάκτησης πληροφοριών από τη μνήμη.
γ.Πλαίσιο: Η μνημονική ικανότητα επηρεάζεται από συναισθηματικούς παράγοντες που αφορούν το πλαίσιο κωδικοποίησης και ανάκτησης μιας πληροφορίας. Για παράδειγμα, η επίσκεψη σε ένα χώρο ιδιαίτερης συναισθηματικής αξίας μπορεί να ανασύρει μνήμες που δεν συνειδητοποιούσαμε ότι είχαμε.
δ.Απώθηση: Οι αναμνήσεις που προκαλούν έντονο άγχος απωθούνται και ανέρχονται στη μνήμη μόνο σε περίπτωση αναβίωσης μιας παρόμοιας τραυματικής κατάστασης.