ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Γιατί τα παιδιά λένε ψέματα;

Τα παιδιά μπορεί να πουν ψέματα για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Παιδιά ηλικίας κάτω των 6 ετών μπερδεύουν ακόμη τον κόσμο της πραγματικότητας με τον κόσμο της φαντασίας για αυτό και σε αυτή την ηλικία δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για ψέματα. Από την ηλικία των 6 ετών και άνω αρχίζουν να έχουν την ικανότητα να διακρίνουν την αλήθεια από την πραγματικότητα και τότε μπορούμε να κάνουμε λόγο για ψέματα. Σε αυτό το ηλικιακό φάσμα λοιπόν τα παιδιά μπορεί να πουν ψέματα για να καλύψουν μια αταξία και να αποφύγουν την τιμωρία, για να εντυπωσιάσουν τους φίλους τους και να γίνουν πιο αποδεκτοί στην ομάδα των συνομηλίκων, για να εντυπωσιάσουν και να κερδίσουν την αναγνώριση και την αποδοχή των γονιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις βέβαια μπορεί να παρατηρούν συχνά και τους ενήλικες μέσα στην οικογένεια να λένε ψέματα, οπότε αυτό λειτουργεί ως πρότυπο συμπεριφοράς το οποίο απλά αντιγράφουν.

content
psychologynnet.gr

Η σημασία της θετικής αναπλαισίωσης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς των παιδιών

Συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα στη συμπεριφορά των παιδιών και δεν γνωρίζουμε πώς να τα ερμηνεύσουμε αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Η τεχνική της θετικής αναπλαισίωσης αναφέρεται στη δυνατότητα να ερμηνεύουμε σε ένα πιο θετικό πλαίσιο τη συμπεριφορά του παιδιού και τα αίτιά της και στη συνέχεια να διατυπώνουμε την παρατήρησή μας στα πλαίσια αυτής της εναλλακτικής επαναδιατύπωσης. Με τον τρόπο αυτό το παιδί δεν ενοχοποιείται νιώθοντας ότι είναι το ίδιο «λάθος», «κακό» κλπ., αλλά μόνο η συμπεριφορά του και η συγκεκριμένη περίσταση στην οποία έλαβε χώρα. Παράλληλα, δεν εγείρονται άμυνες και είναι περισσότερο δεκτικό στο να ακούσει τα λόγια του ενήλικα αλλά και την παρότρυνση για αλλαγή της συμπεριφοράς του.  Στη θετική αναπλαισίωση παίζουν σημαντικό ρόλο και η ένταση της φωνής μας αλλά και το να μην χρησιμοποιούμε αρνητικούς χαρακτηρισμούς. Είναι σημαντικό να χαμηλώνουμε την ένταση της φωνής μας όταν μιλάμε στα παιδιά και να ολοκληρώνουμε τη διατύπωσή μας με κάτι θετικό (“Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερα!”), με την επιλογή λέξεων ή χαρακτηρισμών που είναι λιγότερο έντονοι.

content
psychologynnet.gr

Εφηβεία: πόσο σημαντική είναι η επιλογή του κατάλληλου ατόμου για την πρώτη σεξουαλική επαφή;

Η επιλογή αυτή είναι σημαντική όχι όμως υπό την έννοια που συνήθως λαμβάνει. Η πρώτη φορά, τόσο για το αγόρι όσο και για το κορίτσι, είναι μια σημαντική συναισθηματική εμπειρία κυρίως που αφορά έκθεση του ατόμου σε πολλά επίπεδα και για το λόγο αυτό έχει ανάγκη να υποστηριχθεί και από ένα άτομο του αντίθετου φύλου που θα την στηρίξει περισσότερο σε συναισθηματικό επίπεδο παρά σε οτιδήποτε άλλο. Καμία πρώτη σεξουαλική εμπειρία δεν μπορεί να είναι τραυματική όσο αδέξια, επιπόλαια, λανθασμένη κλπ. κι αν είναι, αν πραγματοποιηθεί από δύο άτομα που τη στιγμή της σεξουαλικής συνεύρεσης νιώθουν καλά ο ένας με τον άλλον, επικοινωνούν, εκτιμούν ο ένας τον άλλον, μπορούν να συζητήσουν μετά κοκ. Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για την επιλογή του κατάλληλου ατόμου για την πρώτη σεξουαλική επαφή.

content
psychologynnet.gr

Είναι φυσιολογικό ένα παιδί να έχει ψυχαναγκασμούς;

Εξαρτάται από τους λόγους για τους οποίους ένα παιδί έχει ψυχαναγκασμούς ή, πιο συγκεκριμένα, κάνει ορισμένα πράγματα με έναν «τελετουργικό» τρόπο. Ένα παιδί μπορεί να έχει ψυχαναγκασμούς για τον ίδιο λόγο που του αρέσει κάθε Κυριακή βράδυ να τρώει πίτσα και Παρασκευή απόγευμα να πηγαίνει σινεμά. Με άλλα λόγια μπορεί να του αρέσει να κάνει πράγματα σε μια τακτική βάση στην οποία μπορεί να βασιστεί και νιώθει ασφάλεια και ευχαρίστηση από αυτή την προγραμματισμένη «τακτικότητα» και ρουτίνα. Για παράδειγμα, σε πολλά παιδιά αρέσει να τοποθετούν τις κούκλες τους σε μια συγκεκριμένη σειρά, ή να χτυπούν την οδοντόβουρτσά τους με έναν συγκεκριμένο τρόπο μετά το βούρτσισμα των δοντιών. Τα πιο σημαντικά στοιχεία είναι, κυρίως, αν το παιδί παίρνει ευχαρίστηση από αυτά που κάνει, αν του παίρνουν πολύ χρόνο και δεν του δημιουργούν εμπόδια στην καθημερινότητά του και, τέλος, αν δεν βιώνει άγχος όταν δεν μπορεί να τα κάνει.
Από την άλλη μεριά, υπάρχουν παιδιά που εκδηλώνουν ψυχαναγκασμούς επειδή πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ). Η βασική διαφορά μεταξύ των φυσιολογικών τελετουργικών πράξεων και του ΙΨΔ είναι καταρχήν ότι το παιδί δεν βιώνει ευχαρίστηση κάνοντας τις τελετουργικές πράξεις. Αντιθέτως, νιώθει άγχος αν δεν τις κάνει και ότι κάτι κακό θα του συμβεί. Οι τελετουργικές πράξεις και οι ψυχαναγκασμοί γίνονται πιο έντονοι σε περιόδους έντασης και στρες, όπως, για παράδειγμα, πριν από το σχολείο. Συνηθισμένα παραδείγματα αποτελούν τα πλύσιμο των χεριών, το μέτρημα, το να ακουμπάμε πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο και αριθμό φορών κ.ά.