ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Φοβάμαι τα μαθηματικά!

Αποτελεί πράγματι ένα πολύ συχνό φαινόμενο μεταξύ των μαθητών το άγχος και ο φόβος που συνοδεύει τα μαθηματικά και οτιδήποτε σχετίζεται με αυτά (μάθημα, βιβλία, αριθμοί κ.ά.). Αυτό που βιώνουν οι μαθητές είναι μια έντονη ανησυχία και μόνο στην προσμονή του μαθήματος ή της μελέτης των μαθηματικών συνοδευόμενης από ένα αίσθημα ματαίωσης ότι υπάρχει τρόπος βελτίωσης σε αυτό. Τα παιδιά φοβούνται τα μαθηματικά γιατί συχνά τα συνδέουν με αποτυχία, ντροπή, αρνητική έκθεση στην τάξη αλλά και με αίσθημα αδυναμίας και ανεπάρκειας.

Όπως αναφέρεται, τα αίτια του φόβου για τα μαθηματικά οφείλονται κυρίως σε λανθασμένους τρόπους διδασκαλίας που εστιάζουν στην απομνημόνευση αλλά και στην εύρεση του «σωστού/ λάθους» μη δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία της επιτυχίας με άλλους τρόπους. Από τη φύση τους τα μαθηματικά έχουν μόνο μια σωστή απάντηση οπότε για τους μαθητές η διδασκαλία τους καταλήγει να αποτελεί έναν αυστηρό μονόδρομο επιτυχίας (αν βρουν τη σωστή απάντηση) ή αποτυχίας (αν δεν την βρουν)! Παράλληλα, τα μαθηματικά σπάνια διδάσκονται και με άλλους, πιο δημιουργικούς τρόπους (όπως είναι για παράδειγμα το θεατρικό παιχνίδι, οι κατασκευές, τα οπτικοακουστικά βοηθήματα κ.ά.) παρουσιάζοντας παράλληλα τους τρόπους με τους οποίους οι έννοιες που μαθαίνουν βρίσκουν εφαρμογή, συνδέονται με την καθημερινότητά μας κλπ.

Ένας δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι η διδασκαλία των μαθηματικών δεν λαμβάνει υπόψη της στις περισσότερες περιπτώσεις τους διαφορετικούς τρόπους μάθησης που έχει κάθε παιδί καταλήγοντας με αυτό τον τρόπο και πάλι στην αποθάρρυνσή τους.

Ο φόβος για τα μαθηματικά οφείλεται επίσης σε πολλούς μύθους, όπως είναι για παράδειγμα το ότι γεννιόμαστε με αυτή την “κλίση”, ότι τα κορίτσια εκ φύσεως δεν έχουν κλίση στα μαθηματικά κ.ά. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που η τεχνολογία αποτελεί πλέον το επίκεντρο των εξελίξεων, είναι σημαντικό κάθε παιδί να έχει εξοικείωση με τους αριθμούς, τα μαθηματικά αλλά κυρίως τη συλλογιστική και τη φιλοσοφία που τα συνοδεύει! Η διαδικασία αυτή αποτελεί ένα πολύ βασικό εργαλείο εκπαίδευσης για κάθε μαθητή!

content
psychologynnet.gr

Τα νανουρίσματα

Τα νανουρίσματα αποτελούσαν πάντα, σε πολλές κοινωνίες, έναν παραδοσιακό τρόπο με τον οποίο οι γονείς προσπαθούσαν να ηρεμήσουν, να καθησυχάσουν, να προσεγγίσουν αλλά και να βοηθήσουν το παιδί τους να αποκοιμηθεί. Πρόκειται ουσιαστικά για τραγούδια αγάπης, θαυμασμού και επιβράβευσης για το παιδί, για μελωδίες που μπορούν να αναδείξουν το γονεϊκό ρόλο και στίχους που μπορούν να συμβάλλουν στην εκτόνωση των δυσχερειών ενός γονιού σε έναν ακροατή που δεν κατανοεί ακόμη τον προφορικό λόγο. Για μια σαν «μαγική παρέμβαση» του γονιού που μπορεί τελικά να ασκήσει τον έλεγχο και να οδηγήσει το παιδί στον ύπνο.

Παράλληλα, η διαδικασία αποκοίμισης ενός παιδιού σε βρεφική ηλικία κυρίως αποτελεί μια βασική και σημαντική στιγμή συνύπαρξης αλλά και αποχωρισμού από τη μητέρα και ως τέτοια είναι θεμελιώδους σημασίας για τη δημιουργία και ισχυροποίηση του πρωταρχικού δεσμού. Μικροί αποχωρισμοί που λαμβάνουν χώρα όχι μόνο κάθε βράδυ αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας που το παιδί ακολουθεί το πρόγραμμα του ύπνου του. Τα νανουρίσματα λοιπόν αποτελούν ένα σημαντικό μέσο με το οποίο το παιδί από τη συνύπαρξη με τη μητέρα ηρεμεί σταδιακά και μεταβαίνει στη διαδικασία του ύπνου.

content
psychologynnet.gr

Πολλοί έφηβοι έχουν την τάση να μην πλένονται τόσο συχνά. Από που προέρχεται η τάση αυτή;

Η αλλαγή της συχνότητας τις περισσότερες φορές αφορά το ότι ως παιδιά ήταν υπεύθυνος κάποιος μεγάλος για να τους το υπενθυμίζει και να τους βοηθά σε αυτό. Κατά την εφηβεία η προσωπική υγιεινή αποτελεί πια μια πιο προσωπική υπόθεση οπότε και ο κάθε έφηβος εκδηλώνει έναν συγκεκριμένο τρόπο διαχείρισης στο θέμα αυτό. Ο πιο απλός λόγος βέβαια για τον οποίο οι έφηβοι παραμελούν την προσωπική τους υγιεινή είναι επειδή βαριούνται και δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει την αξία της καθημερινής προσωπικής υγιεινής και την ουσιαστική σημασία του να είμαστε καθαροί γιατί έτσι είμαστε πιο υγιείς και πιο ευχάριστοι στους άλλους και νιώθουμε καλύτερα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις βέβαια, μόλις υπάρξει ενδιαφέρον για το αντίθετο φύλο, όλα αλλάζουν… Σαν να χρειάζονται ένα κίνητρο.
Ένας άλλος λόγος μπορεί να αφορά την αντίδραση που θέλουν να εκδηλώσουν είτε προς τους γονείς ή και στο σχολικό περιβάλλον εκφράζοντας έτσι τη δυσφορία και τη δυσαρέσκειά τους. Είναι γεγονός ότι το να είναι κανείς βρώμικος και να μυρίζει αποτελεί κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο για τους άλλους γύρω του. Αυτός βέβαια είναι και ένας έμμεσος τρόπος για να τραβήξουν (έστω και με αρνητικό τρόπο) την προσοχή επάνω τους και μπορεί να αποτελεί και ένα ασυνείδητο μήνυμα προς το περιβάλλον ότι πρέπει να ασχοληθεί περισσότεροι μαζί τους. Οι έφηβοι βέβαια ποτέ δεν θέλουν να τους λένε τι να κάνουν και λαμβάνουν το «πρέπει» αντιδραστικά.
Ένας έφηβος βέβαια που κατ’ εξακολούθηση δεν συνηθίζει ένα πρόγραμμα προσωπικής υγιεινής εκφράζει σίγουρα και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και εικόνα εαυτού που βιώνει. Μπορεί να μην φροντίζει το σώμα του και την εμφάνισή του επειδή νιώθει ότι «δεν αξίζει» γενικότερα και ότι έτσι δεν αξίζει ούτε μια καλή εξωτερική εμφάνιση και αισθητική σώματος. Επίσης ένας έφηβος που είναι ενοχοποιημένος και νιώθει ότι είναι ένα «κακό παιδί» μπορεί πολύ εύκολα με αυτό τον τρόπο να γίνει και ένα άσχημο και αντιαισθητικό παιδί μην φροντίζοντας το σώμα του και την καθαριότητά του.
Τέλος, να προσθέσουμε ότι η εφηβεία συνοδεύεται από απότομη και ραγδαία αύξηση των σωματικών διαστάσεων και οι αλλαγές αυτές μπορεί να δυσκολεύουν τους έφηβους να αποκτήσουν μια συγκεκριμένη και σταθερή εικόνα του «σωματικού» τους εαυτού. Για το λόγο αυτό μπορεί να νιώθουν φόβο και να αγωνιούν αν αναπτύσσονται φυσιολογικά τόσο στον τομέα της σωματικής διάπλασης και εμφάνισης όσο και στον τομέα της σεξουαλικής ικανότητας. Η αγωνία αυτή μπορεί να εκδηλώνεται και με την «παραμέληση» του σώματος και της προσωπικής υγιεινής.

content
psychologynnet.gr

Γιατί τα παιδιά λένε ψέματα;

Τα παιδιά μπορεί να πουν ψέματα για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Παιδιά ηλικίας κάτω των 6 ετών μπερδεύουν ακόμη τον κόσμο της πραγματικότητας με τον κόσμο της φαντασίας για αυτό και σε αυτή την ηλικία δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για ψέματα. Από την ηλικία των 6 ετών και άνω αρχίζουν να έχουν την ικανότητα να διακρίνουν την αλήθεια από την πραγματικότητα και τότε μπορούμε να κάνουμε λόγο για ψέματα. Σε αυτό το ηλικιακό φάσμα λοιπόν τα παιδιά μπορεί να πουν ψέματα για να καλύψουν μια αταξία και να αποφύγουν την τιμωρία, για να εντυπωσιάσουν τους φίλους τους και να γίνουν πιο αποδεκτοί στην ομάδα των συνομηλίκων, για να εντυπωσιάσουν και να κερδίσουν την αναγνώριση και την αποδοχή των γονιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις βέβαια μπορεί να παρατηρούν συχνά και τους ενήλικες μέσα στην οικογένεια να λένε ψέματα, οπότε αυτό λειτουργεί ως πρότυπο συμπεριφοράς το οποίο απλά αντιγράφουν.