ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Το έφηβο παιδί μου μόλις είχε μια ερωτική απογοήτευση

Όλοι έχουμε δει πόσο μπορεί να υποφέρει ένας έφηβος (ή μια έφηβη) όταν νιώσει ότι η κοπέλα του δεν είναι ακριβώς όπως περίμενε, δεν του φέρεται καλά και ότι γενικότερα δεν τρέφει τα ίδια συναισθήματα με εκείνον. Νιώθει μεγάλη απογοήτευση, ανασφάλεια και, ανάλογα και με τα οικογενειακά βιώματα, χρειάζεται χρόνο για να το ξεπεράσει… Γι’ αυτό κι εμείς, ως ενήλικες, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στη συμπεριφορά μας, να μην ειρωνευόμαστε και να μην χαριτολογούμε και να μην θεωρούμε ότι είναι το ίδιο εύκολο να αντιμετωπιστεί μια ερωτική απογοήτευση από έναν έφηβο όπως είναι για έναν ενήλικα. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε την εμπειρία που περνάει, να δείξουμε σεβασμό στα συναισθήματα που βιώνονται και να μπορέσουμε να ανοίξουμε συζητήσεις για να εκφορτιστεί το συναίσθημα. Σίγουρα μπορούμε να περάσουμε ένα μήνυμα, με τη δική μας στάση κυρίως, ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά αυτό, τη δεδομένη στιγμή, δεν πείθει τον έφηβο που νιώθει ότι όλα είναι ένα βουνό. Η υποστήριξη είναι σημαντική και το μήνυμα ότι καταλαβαίνουμε τι περνάει… Μπορούμε επίσης να φροντίζουμε να του κάνουμε παρέα, να προτείνουμε δραστηριότητες που μπορούμε να κάνουμε μαζί κοκ.

content
psychologynnet.gr

Γιατί τα παιδιά λένε ψέματα;

Τα παιδιά μπορεί να πουν ψέματα για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Παιδιά ηλικίας κάτω των 6 ετών μπερδεύουν ακόμη τον κόσμο της πραγματικότητας με τον κόσμο της φαντασίας για αυτό και σε αυτή την ηλικία δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για ψέματα. Από την ηλικία των 6 ετών και άνω αρχίζουν να έχουν την ικανότητα να διακρίνουν την αλήθεια από την πραγματικότητα και τότε μπορούμε να κάνουμε λόγο για ψέματα. Σε αυτό το ηλικιακό φάσμα λοιπόν τα παιδιά μπορεί να πουν ψέματα για να καλύψουν μια αταξία και να αποφύγουν την τιμωρία, για να εντυπωσιάσουν τους φίλους τους και να γίνουν πιο αποδεκτοί στην ομάδα των συνομηλίκων, για να εντυπωσιάσουν και να κερδίσουν την αναγνώριση και την αποδοχή των γονιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις βέβαια μπορεί να παρατηρούν συχνά και τους ενήλικες μέσα στην οικογένεια να λένε ψέματα, οπότε αυτό λειτουργεί ως πρότυπο συμπεριφοράς το οποίο απλά αντιγράφουν.

content
psychologynnet.gr

Η σημασία της θετικής αναπλαισίωσης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς των παιδιών

Συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα στη συμπεριφορά των παιδιών και δεν γνωρίζουμε πώς να τα ερμηνεύσουμε αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Η τεχνική της θετικής αναπλαισίωσης αναφέρεται στη δυνατότητα να ερμηνεύουμε σε ένα πιο θετικό πλαίσιο τη συμπεριφορά του παιδιού και τα αίτιά της και στη συνέχεια να διατυπώνουμε την παρατήρησή μας στα πλαίσια αυτής της εναλλακτικής επαναδιατύπωσης. Με τον τρόπο αυτό το παιδί δεν ενοχοποιείται νιώθοντας ότι είναι το ίδιο «λάθος», «κακό» κλπ., αλλά μόνο η συμπεριφορά του και η συγκεκριμένη περίσταση στην οποία έλαβε χώρα. Παράλληλα, δεν εγείρονται άμυνες και είναι περισσότερο δεκτικό στο να ακούσει τα λόγια του ενήλικα αλλά και την παρότρυνση για αλλαγή της συμπεριφοράς του.  Στη θετική αναπλαισίωση παίζουν σημαντικό ρόλο και η ένταση της φωνής μας αλλά και το να μην χρησιμοποιούμε αρνητικούς χαρακτηρισμούς. Είναι σημαντικό να χαμηλώνουμε την ένταση της φωνής μας όταν μιλάμε στα παιδιά και να ολοκληρώνουμε τη διατύπωσή μας με κάτι θετικό (“Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερα!”), με την επιλογή λέξεων ή χαρακτηρισμών που είναι λιγότερο έντονοι.

content
psychologynnet.gr

Πώς εκφράζεται ο θυμός των παιδιών;

Τα παιδιά θυμώνουν όταν νιώθουν φόβο, απειλή ή πιστεύουν ότι τα αδικούν. Ο θυμός τους μπορεί να εκφράζεται με τρόπους οι οποίοι εξωτερικεύουν το συναίσθημά τους ή, αντίθετα, το στρέφουν προς τον εαυτό τους εσωτερικεύοντάς το. Ο θυμός μπορεί να εξωτερικεύεται με επιθετικότητα και τάση προς έλλειψη συμμόρφωσης (π.χ. ανυπακοή, αρνητισμό κ.ά.). Από την άλλη μεριά, ο θυμός μπορεί να εσωτερικεύεται με κοινωνική συστολή και απόσυρση, έντονο άγχος σε διάφορα πλαίσια και καταστάσεις καθώς και με εκδήλωση ψυχοσωματικών διαταραχών και διαταραχών πρόσληψης τροφής. Είναι σημαντικό το παιδί αρχικά να αναγνωρίσει το συναίσθημά του και τι ακριβώς του συμβαίνει όταν νιώθει θυμό: πώς δείχνει το πρόσωπό του, πώς μοιάζει το σώμα του, τι σκέφτεται και πώς συμπεριφέρεται. Παράλληλα, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσει και τι ακριβώς κάνει όταν θυμώνει: φωνάζει, ουρλιάζει, γκρινιάζει, επιμένει, βάζει τα κλάματα, λέει ψέματα, βρίζει, σπάει κάτι, ουρλιάζει, χτυπάει, εκδικείται, κατηγορεί/ καρφώνει τους άλλους ή κάνει κακό στον εαυτό του (αυτοτραυματίζεται).