ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Είναι φυσιολογικό ένα παιδί να έχει ψυχαναγκασμούς;

Εξαρτάται από τους λόγους για τους οποίους ένα παιδί έχει ψυχαναγκασμούς ή, πιο συγκεκριμένα, κάνει ορισμένα πράγματα με έναν «τελετουργικό» τρόπο. Ένα παιδί μπορεί να έχει ψυχαναγκασμούς για τον ίδιο λόγο που του αρέσει κάθε Κυριακή βράδυ να τρώει πίτσα και Παρασκευή απόγευμα να πηγαίνει σινεμά. Με άλλα λόγια μπορεί να του αρέσει να κάνει πράγματα σε μια τακτική βάση στην οποία μπορεί να βασιστεί και νιώθει ασφάλεια και ευχαρίστηση από αυτή την προγραμματισμένη «τακτικότητα» και ρουτίνα. Για παράδειγμα, σε πολλά παιδιά αρέσει να τοποθετούν τις κούκλες τους σε μια συγκεκριμένη σειρά, ή να χτυπούν την οδοντόβουρτσά τους με έναν συγκεκριμένο τρόπο μετά το βούρτσισμα των δοντιών. Τα πιο σημαντικά στοιχεία είναι, κυρίως, αν το παιδί παίρνει ευχαρίστηση από αυτά που κάνει, αν του παίρνουν πολύ χρόνο και δεν του δημιουργούν εμπόδια στην καθημερινότητά του και, τέλος, αν δεν βιώνει άγχος όταν δεν μπορεί να τα κάνει.
Από την άλλη μεριά, υπάρχουν παιδιά που εκδηλώνουν ψυχαναγκασμούς επειδή πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ). Η βασική διαφορά μεταξύ των φυσιολογικών τελετουργικών πράξεων και του ΙΨΔ είναι καταρχήν ότι το παιδί δεν βιώνει ευχαρίστηση κάνοντας τις τελετουργικές πράξεις. Αντιθέτως, νιώθει άγχος αν δεν τις κάνει και ότι κάτι κακό θα του συμβεί. Οι τελετουργικές πράξεις και οι ψυχαναγκασμοί γίνονται πιο έντονοι σε περιόδους έντασης και στρες, όπως, για παράδειγμα, πριν από το σχολείο. Συνηθισμένα παραδείγματα αποτελούν τα πλύσιμο των χεριών, το μέτρημα, το να ακουμπάμε πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο και αριθμό φορών κ.ά.

content
psychologynnet.gr

Πώς αντιμετωπίζεται ένα υπερκινητικό παιδί;

Η υπερκινητικότητα είναι μια συμπεριφορά εξαντλητική για το παιδί και για τους γονείς. Ένα παιδί μπορεί να είναι υπερκινητικό όταν νιώθει ιδιαίτερο άγχος ή καταθλιπτική διάθεση λόγω κάποιας πρόσφατης απώλειας ή δυσάρεστου γεγονότος. Επίσης είναι σημαντικό να αποκλείεται, μέσω ειδικής διαγνωστικής αξιολόγησης, ότι δεν εμφανίζει την ειδική διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας καθώς, σε αυτή την περίπτωση, θα χρειαστεί ειδική αντιμετώπιση στο σχολείο και στο σπίτι. Η στάση των γονιών σε κάθε περίπτωση είναι σημαντική. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της ειδικής διαταραχής το παιδί δεν είναι πράγματι σε θέση να ελέγξει την προσοχή και τη συμπεριφορά του και να υπακούσει για πολλή ώρα σε υποδείξεις ή οδηγίες. Εμείς πρέπει να του μιλάμε πάντα απλά και καθαρά, να εστιάζουμε απόλυτα το βλέμμα μας σε αυτό και να φροντίζουμε να μην υπάρχουν ερεθίσματα στο χώρο που αποσπούν εύκολα την προσοχή του, π.χ. μουσική, θόρυβος από ανοιχτά παράθυρα κλπ.

content
psychologynnet.gr

Η εμμονή ενός εφήβου με την καθαριότητα και τον καλλωπισμό…

Η εμμονή ενός εφήβου με την καθαριότητα, τον καλλωπισμό κτλ. μπορεί να συνδέεται με την αναπτυξιακή φάση που διανύει και με τον τρόπο που βιώνει τη σχέση του με το σώμα του και την εικόνα του γενικότερα. Όλοι οι έφηβοι άλλωστε ασχολούνται έντονα με την εικόνα τους και τον προσωπικό τους καλλωπισμό. Όταν, όμως, η συμπεριφορά αυτή ξεπερνά τα όρια και γίνεται εμμονή με την καθαριότητα, τα μικρόβια, την τάξη, την καθαριότητα των ρούχων κ.ά. τότε περνάμε στα όρια της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής και της κατάθλιψης. Σε αυτή την περίπτωση η έντονη ενασχόληση με την καθαριότητα και την υγιεινή αποτελεί απλά ένα σύμπτωμα ψυχικής διαταραχής και οι γονείς αλλά και ο ειδικός που πρέπει να συμβουλευτούν πρέπει να ασχοληθούν θεραπευτικά με τα ασυνείδητα αίτια του συμπτώματος που μπορεί να είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση, ο φόβος της ενηλικίωσης και της σεξουαλικής ωρίμανσης. Σε λίγες περιπτώσεις, η έντονη ενασχόληση με την καθαριότητα που προκύπτει ξαφνικά και ενώ το παιδί δεν είχε τέτοιες συνήθειες μπορεί να αποτελεί και ένδειξη περιστατικού σεξουαλικής κακοποίησης.

content
psychologynnet.gr

Το έφηβο παιδί μου μόλις είχε μια ερωτική απογοήτευση

Όλοι έχουμε δει πόσο μπορεί να υποφέρει ένας έφηβος (ή μια έφηβη) όταν νιώσει ότι η κοπέλα του δεν είναι ακριβώς όπως περίμενε, δεν του φέρεται καλά και ότι γενικότερα δεν τρέφει τα ίδια συναισθήματα με εκείνον. Νιώθει μεγάλη απογοήτευση, ανασφάλεια και, ανάλογα και με τα οικογενειακά βιώματα, χρειάζεται χρόνο για να το ξεπεράσει… Γι’ αυτό κι εμείς, ως ενήλικες, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στη συμπεριφορά μας, να μην ειρωνευόμαστε και να μην χαριτολογούμε και να μην θεωρούμε ότι είναι το ίδιο εύκολο να αντιμετωπιστεί μια ερωτική απογοήτευση από έναν έφηβο όπως είναι για έναν ενήλικα. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε την εμπειρία που περνάει, να δείξουμε σεβασμό στα συναισθήματα που βιώνονται και να μπορέσουμε να ανοίξουμε συζητήσεις για να εκφορτιστεί το συναίσθημα. Σίγουρα μπορούμε να περάσουμε ένα μήνυμα, με τη δική μας στάση κυρίως, ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά αυτό, τη δεδομένη στιγμή, δεν πείθει τον έφηβο που νιώθει ότι όλα είναι ένα βουνό. Η υποστήριξη είναι σημαντική και το μήνυμα ότι καταλαβαίνουμε τι περνάει… Μπορούμε επίσης να φροντίζουμε να του κάνουμε παρέα, να προτείνουμε δραστηριότητες που μπορούμε να κάνουμε μαζί κοκ.