ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Είναι φυσιολογικό ένα παιδί να έχει ψυχαναγκασμούς;

Εξαρτάται από τους λόγους για τους οποίους ένα παιδί έχει ψυχαναγκασμούς ή, πιο συγκεκριμένα, κάνει ορισμένα πράγματα με έναν «τελετουργικό» τρόπο. Ένα παιδί μπορεί να έχει ψυχαναγκασμούς για τον ίδιο λόγο που του αρέσει κάθε Κυριακή βράδυ να τρώει πίτσα και Παρασκευή απόγευμα να πηγαίνει σινεμά. Με άλλα λόγια μπορεί να του αρέσει να κάνει πράγματα σε μια τακτική βάση στην οποία μπορεί να βασιστεί και νιώθει ασφάλεια και ευχαρίστηση από αυτή την προγραμματισμένη «τακτικότητα» και ρουτίνα. Για παράδειγμα, σε πολλά παιδιά αρέσει να τοποθετούν τις κούκλες τους σε μια συγκεκριμένη σειρά, ή να χτυπούν την οδοντόβουρτσά τους με έναν συγκεκριμένο τρόπο μετά το βούρτσισμα των δοντιών. Τα πιο σημαντικά στοιχεία είναι, κυρίως, αν το παιδί παίρνει ευχαρίστηση από αυτά που κάνει, αν του παίρνουν πολύ χρόνο και δεν του δημιουργούν εμπόδια στην καθημερινότητά του και, τέλος, αν δεν βιώνει άγχος όταν δεν μπορεί να τα κάνει.
Από την άλλη μεριά, υπάρχουν παιδιά που εκδηλώνουν ψυχαναγκασμούς επειδή πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ). Η βασική διαφορά μεταξύ των φυσιολογικών τελετουργικών πράξεων και του ΙΨΔ είναι καταρχήν ότι το παιδί δεν βιώνει ευχαρίστηση κάνοντας τις τελετουργικές πράξεις. Αντιθέτως, νιώθει άγχος αν δεν τις κάνει και ότι κάτι κακό θα του συμβεί. Οι τελετουργικές πράξεις και οι ψυχαναγκασμοί γίνονται πιο έντονοι σε περιόδους έντασης και στρες, όπως, για παράδειγμα, πριν από το σχολείο. Συνηθισμένα παραδείγματα αποτελούν τα πλύσιμο των χεριών, το μέτρημα, το να ακουμπάμε πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο και αριθμό φορών κ.ά.

content
psychologynnet.gr

Η σημασία της θετικής αναπλαισίωσης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς των παιδιών

Συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα στη συμπεριφορά των παιδιών και δεν γνωρίζουμε πώς να τα ερμηνεύσουμε αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Η τεχνική της θετικής αναπλαισίωσης αναφέρεται στη δυνατότητα να ερμηνεύουμε σε ένα πιο θετικό πλαίσιο τη συμπεριφορά του παιδιού και τα αίτιά της και στη συνέχεια να διατυπώνουμε την παρατήρησή μας στα πλαίσια αυτής της εναλλακτικής επαναδιατύπωσης. Με τον τρόπο αυτό το παιδί δεν ενοχοποιείται νιώθοντας ότι είναι το ίδιο «λάθος», «κακό» κλπ., αλλά μόνο η συμπεριφορά του και η συγκεκριμένη περίσταση στην οποία έλαβε χώρα. Παράλληλα, δεν εγείρονται άμυνες και είναι περισσότερο δεκτικό στο να ακούσει τα λόγια του ενήλικα αλλά και την παρότρυνση για αλλαγή της συμπεριφοράς του.  Στη θετική αναπλαισίωση παίζουν σημαντικό ρόλο και η ένταση της φωνής μας αλλά και το να μην χρησιμοποιούμε αρνητικούς χαρακτηρισμούς. Είναι σημαντικό να χαμηλώνουμε την ένταση της φωνής μας όταν μιλάμε στα παιδιά και να ολοκληρώνουμε τη διατύπωσή μας με κάτι θετικό (“Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερα!”), με την επιλογή λέξεων ή χαρακτηρισμών που είναι λιγότερο έντονοι.

content
psychologynnet.gr

Τι να κάνω για να διαβάζει το παιδί μου;

Είναι γεγονός ότι το ερώτημα αυτό απασχολεί σημαντικό αριθμό γονιών που δεν μπορεί να καθοδηγήσει σωστά το παιδί στο διάβασμα του σχολείου. Είναι σημαντικό να έχει γίνει μια καλή αρχή σε αυτό το θέμα και το παιδί να έχει πεισθεί ότι το διάβασμα και το σχολείο είναι κάτι θετικό που προσθέτει σημαντικά οφέλη στη ζωή του. Τα μηνύματα και οι αξίες με άλλα λόγια αλλά και τα όρια και οι κανόνες που μπαίνουν από την αρχή είναι πρωταρχικής σημασίας. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να οργανώσει το διάβασμά του οριοθετώντας σωστά το χώρο αλλά και το χρόνο του διαβάσματος. Αλλά είναι σημαντικό και το τι κάνουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας όταν είναι η ώρα του διαβάσματος. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, τότε να παίζουν όλοι μαζί ή να τσακώνονται και να περιμένουν ότι το παιδί θα μπορεί να συγκεντρωθεί για να διαβάσει. Οι γονείς μπορούν να διδάξουν στα παιδιά και κάποιες τεχνικές διαβάσματος, όπως για παράδειγμα, το να διαβάζουν τα δύσκολα μαθήματα στην αρχή που είναι ξεκούραστα, να κάνουν συχνά αλλά σύντομα διαλείμματα, να κάνουν ανακεφαλαίωση κ.ά. Τέλος, είναι σημαντικό να μην μεταφέρεται άγχος και υψηλές προσδοκίες για τους βαθμούς στο σχολείο καθώς αυτό συγκεκριμένα δεν αφορά την ουσία του όλου θέματος. Σημασία έχει το παιδί να επενδύσει συναισθηματικά στη γνώση και το σχολείο ως αξία και όχι ως κάτι καταναγκαστικό που είναι απλά υποχρεωμένο να το κάνει.

content
psychologynnet.gr

Πώς μπορούν τα παιδιά να μάθουν για τη σεξουαλική ζωή των γονιών τους;

Οι περισσότεροι γονείς νιώθουν ότι η ερωτική τους ζωή είναι ένα μεγάλο μυστικό και ταμπού για το παιδί τους πριν μάθει για αυτή. Η αθωότητα του παιδιού αλλά, παράλληλα, και η αγνή ανιδιοτελής αγάπη του γονιού προς το παιδί σαν να μην μπορούν εύκολα να συμβαδίσουν με πονηρά ερωτικά θέματα… Το παιδί όμως μπορεί σταδιακά να γνωρίσει αυτή την κρυφή ζωή των γονιών του και να την κατανοήσει πραγματικά. Ένα σημαντικό πρώτο βήμα είναι η προοδευτική ενημέρωσή του γενικά για θέματα σεξ. Κατάλληλες ηλικίες δεν υπάρχουν, εξαρτάται περισσότερο από το πότε και τι θα ρωτήσει το ίδιο το παιδί. Όταν οι γονείς απαντούν, θα πρέπει να θυμούνται ότι με ένα παιδί δεν χρειάζεται να συζητούν τα πάντα λεπτομερώς. Να απαντούν καθαρά και ολοκληρωμένα μέσα στο πλαίσιο των ερωτήσεών του. Οι πολλές πληροφορίες δημιουργούν σύγχυση και ένταση που δυσχεραίνει την επικοινωνία. Από την ηλικία των πέντε ετών οι ερωτήσεις γίνονται πιο σύνθετες και οι γονείς πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για αυτό. Αργά ή γρήγορα θα έρθουν και οι πιο άμεσες ερωτήσεις που αφορούν απορίες για τη δική τους ερωτική ζωή: πώς γεννώνται τα παιδιά, γιατί οι γονείς φιλιούνται στο στόμα, γιατί κοιμούνται μαζί κοκ. Οι καίριες ερωτήσεις ωστόσο για θέματα σχετικά με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα αρχίζουν στην ηλικία των 10-11 ετών. Σε αυτή την ηλικία πια το παιδί είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει πλήρως και τη σημασία της σεξουαλικής πράξης και ότι αυτή αποτελεί μέρος και της προσωπικής ζωής των γονέων του. Σε αυτή την ηλικία μπορεί να φανταστεί και να αποδεχτεί πλήρως το γεγονός.