ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Ο γιος μου, δυόμισι ετών, φοβάται πολύ τη θάλασσα και αρνείται να μπει στο νερό…

Πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας δεν νιώθουν εξοικείωση με το νερό και φοβούνται να το πλησιάσουν. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για αυτό, εξάλλου κάθε παιδί μαθαίνει το κολύμπι και τη θάλασσα με το δικό του ρυθμό και με την πάροδο της ηλικίας τα πράγματα αλλάζουν. Ίσως κάτι τον έχει τρομάξει με το νερό ή απλά δεν νιώθει ακόμη εξοικειωμένο. Είναι όμως σημαντικό οι γονείς να απαλλαγούν από το άγχος που νιώθουν και να μην κάνουν συγκρίσεις με άλλα παιδιά της ίδιας ηλικίας που ήδη ξέρουν να κολυμπούν. Το παιδί σίγουρα θα διαισθανθεί την αλλαγή της διάθεσης των γονέων και θα χαλαρώσει κι εκείνο. Η θάλασσα και το μπάνιο αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία, για τη μητέρα και τον πατέρα, για να παίξουν με το παιδί και να το προσεγγίσουν και με αυτό τον τρόπο. Να παίξουν μαζί στην αμμουδιά, να αγοράσουν παιχνίδια για τη θάλασσα, να βραχούν  σιγά σιγά και να μπουν μαζί στο νερό για να νιώσει κι εκείνο σταδιακά  μεγαλύτερη ασφάλεια. Είναι σημαντικό να κυλήσουν τα πράγματα σαν παιχνίδι, με το δικό τους ρυθμό, και η αλλαγή δεν θα αργήσει να εκδηλωθεί.

content
psychologynnet.gr

Πώς αντιμετωπίζεται ένα υπερκινητικό παιδί;

Η υπερκινητικότητα είναι μια συμπεριφορά εξαντλητική για το παιδί και για τους γονείς. Ένα παιδί μπορεί να είναι υπερκινητικό όταν νιώθει ιδιαίτερο άγχος ή καταθλιπτική διάθεση λόγω κάποιας πρόσφατης απώλειας ή δυσάρεστου γεγονότος. Επίσης είναι σημαντικό να αποκλείεται, μέσω ειδικής διαγνωστικής αξιολόγησης, ότι δεν εμφανίζει την ειδική διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας καθώς, σε αυτή την περίπτωση, θα χρειαστεί ειδική αντιμετώπιση στο σχολείο και στο σπίτι. Η στάση των γονιών σε κάθε περίπτωση είναι σημαντική. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της ειδικής διαταραχής το παιδί δεν είναι πράγματι σε θέση να ελέγξει την προσοχή και τη συμπεριφορά του και να υπακούσει για πολλή ώρα σε υποδείξεις ή οδηγίες. Εμείς πρέπει να του μιλάμε πάντα απλά και καθαρά, να εστιάζουμε απόλυτα το βλέμμα μας σε αυτό και να φροντίζουμε να μην υπάρχουν ερεθίσματα στο χώρο που αποσπούν εύκολα την προσοχή του, π.χ. μουσική, θόρυβος από ανοιχτά παράθυρα κλπ.

content
psychologynnet.gr

Πώς «μιλούν» τα παραμύθια στον ψυχικό κόσμο του παιδιού;

Τα παραμύθια αποτελούν μικρά αφηγήματα που παρέχουν στο παιδί καταρχάς τη δυνατότητα υποδοχής στον κόσμο της φαντασίας και περιπλάνησης σε αυτόν με ασφαλή και οριοθετημένο τρόπο. Το παιδί μπορεί να παρέμβει, μέσω των ηρώων του παραμυθιού, στον φαντασιακό κόσμο και να εκφράσει τις σκέψεις και τις επιθυμίες του, να διεκδικήσει την πλοκή και την έκβαση της ιστορίας του… Έτσι ασκείται και ενδυναμώνεται η φαντασία του…
Οι συμβολισμοί και οι μεταφορές του παραμυθιού συμβάλλουν στην κατανόηση σύνθετων και πολύπλοκων εννοιών όπως είναι η οικογένεια, ο αποχωρισμός και ο θάνατος, η ζήλεια, ο ανταγωνισμός κ.ά. Παράλληλα, μέσα στον συμβολικό κόσμο του παραμυθιού το παιδί έρχεται σε επαφή με υπαρξιακά άγχη και ανησυχίες της ηλικίας του και βρίσκει ανακούφιση σε αυτά. Τέλος, το παραμύθι συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση διδάσκοντας, μέσα από τους ήρωες και τις δράσεις τους, κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές, κανόνες και αξίες του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου και της ομάδας. Ο κάθε ήρωας αποτελεί πρότυπο μίμησης και το παιδί εξοικειώνεται με πολύπλοκες έννοιες όπως είναι η τιμωρία και η επιβράβευση για μια πράξη, το δίκαιο και το άδικο, το καλό και το κακό… Η διαδικασία αυτή αποτελεί μια «γέφυρα» υποδοχής στην αλήθεια και τις αξίες της ευρύτερης κοινωνίας.

content
psychologynnet.gr

Φοβάμαι τα μαθηματικά!

Αποτελεί πράγματι ένα πολύ συχνό φαινόμενο μεταξύ των μαθητών το άγχος και ο φόβος που συνοδεύει τα μαθηματικά και οτιδήποτε σχετίζεται με αυτά (μάθημα, βιβλία, αριθμοί κ.ά.). Αυτό που βιώνουν οι μαθητές είναι μια έντονη ανησυχία και μόνο στην προσμονή του μαθήματος ή της μελέτης των μαθηματικών συνοδευόμενης από ένα αίσθημα ματαίωσης ότι υπάρχει τρόπος βελτίωσης σε αυτό. Τα παιδιά φοβούνται τα μαθηματικά γιατί συχνά τα συνδέουν με αποτυχία, ντροπή, αρνητική έκθεση στην τάξη αλλά και με αίσθημα αδυναμίας και ανεπάρκειας.

Όπως αναφέρεται, τα αίτια του φόβου για τα μαθηματικά οφείλονται κυρίως σε λανθασμένους τρόπους διδασκαλίας που εστιάζουν στην απομνημόνευση αλλά και στην εύρεση του «σωστού/ λάθους» μη δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία της επιτυχίας με άλλους τρόπους. Από τη φύση τους τα μαθηματικά έχουν μόνο μια σωστή απάντηση οπότε για τους μαθητές η διδασκαλία τους καταλήγει να αποτελεί έναν αυστηρό μονόδρομο επιτυχίας (αν βρουν τη σωστή απάντηση) ή αποτυχίας (αν δεν την βρουν)! Παράλληλα, τα μαθηματικά σπάνια διδάσκονται και με άλλους, πιο δημιουργικούς τρόπους (όπως είναι για παράδειγμα το θεατρικό παιχνίδι, οι κατασκευές, τα οπτικοακουστικά βοηθήματα κ.ά.) παρουσιάζοντας παράλληλα τους τρόπους με τους οποίους οι έννοιες που μαθαίνουν βρίσκουν εφαρμογή, συνδέονται με την καθημερινότητά μας κλπ.

Ένας δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι η διδασκαλία των μαθηματικών δεν λαμβάνει υπόψη της στις περισσότερες περιπτώσεις τους διαφορετικούς τρόπους μάθησης που έχει κάθε παιδί καταλήγοντας με αυτό τον τρόπο και πάλι στην αποθάρρυνσή τους.

Ο φόβος για τα μαθηματικά οφείλεται επίσης σε πολλούς μύθους, όπως είναι για παράδειγμα το ότι γεννιόμαστε με αυτή την “κλίση”, ότι τα κορίτσια εκ φύσεως δεν έχουν κλίση στα μαθηματικά κ.ά. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που η τεχνολογία αποτελεί πλέον το επίκεντρο των εξελίξεων, είναι σημαντικό κάθε παιδί να έχει εξοικείωση με τους αριθμούς, τα μαθηματικά αλλά κυρίως τη συλλογιστική και τη φιλοσοφία που τα συνοδεύει! Η διαδικασία αυτή αποτελεί ένα πολύ βασικό εργαλείο εκπαίδευσης για κάθε μαθητή!