ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Η σημασία της θετικής αναπλαισίωσης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς των παιδιών

Συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα στη συμπεριφορά των παιδιών και δεν γνωρίζουμε πώς να τα ερμηνεύσουμε αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Η τεχνική της θετικής αναπλαισίωσης αναφέρεται στη δυνατότητα να ερμηνεύουμε σε ένα πιο θετικό πλαίσιο τη συμπεριφορά του παιδιού και τα αίτιά της και στη συνέχεια να διατυπώνουμε την παρατήρησή μας στα πλαίσια αυτής της εναλλακτικής επαναδιατύπωσης. Με τον τρόπο αυτό το παιδί δεν ενοχοποιείται νιώθοντας ότι είναι το ίδιο «λάθος», «κακό» κλπ., αλλά μόνο η συμπεριφορά του και η συγκεκριμένη περίσταση στην οποία έλαβε χώρα. Παράλληλα, δεν εγείρονται άμυνες και είναι περισσότερο δεκτικό στο να ακούσει τα λόγια του ενήλικα αλλά και την παρότρυνση για αλλαγή της συμπεριφοράς του.  Στη θετική αναπλαισίωση παίζουν σημαντικό ρόλο και η ένταση της φωνής μας αλλά και το να μην χρησιμοποιούμε αρνητικούς χαρακτηρισμούς. Είναι σημαντικό να χαμηλώνουμε την ένταση της φωνής μας όταν μιλάμε στα παιδιά και να ολοκληρώνουμε τη διατύπωσή μας με κάτι θετικό (“Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερα!”), με την επιλογή λέξεων ή χαρακτηρισμών που είναι λιγότερο έντονοι.

content
psychologynnet.gr

Πώς εκφράζεται ο θυμός των παιδιών;

Τα παιδιά θυμώνουν όταν νιώθουν φόβο, απειλή ή πιστεύουν ότι τα αδικούν. Ο θυμός τους μπορεί να εκφράζεται με τρόπους οι οποίοι εξωτερικεύουν το συναίσθημά τους ή, αντίθετα, το στρέφουν προς τον εαυτό τους εσωτερικεύοντάς το. Ο θυμός μπορεί να εξωτερικεύεται με επιθετικότητα και τάση προς έλλειψη συμμόρφωσης (π.χ. ανυπακοή, αρνητισμό κ.ά.). Από την άλλη μεριά, ο θυμός μπορεί να εσωτερικεύεται με κοινωνική συστολή και απόσυρση, έντονο άγχος σε διάφορα πλαίσια και καταστάσεις καθώς και με εκδήλωση ψυχοσωματικών διαταραχών και διαταραχών πρόσληψης τροφής. Είναι σημαντικό το παιδί αρχικά να αναγνωρίσει το συναίσθημά του και τι ακριβώς του συμβαίνει όταν νιώθει θυμό: πώς δείχνει το πρόσωπό του, πώς μοιάζει το σώμα του, τι σκέφτεται και πώς συμπεριφέρεται. Παράλληλα, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσει και τι ακριβώς κάνει όταν θυμώνει: φωνάζει, ουρλιάζει, γκρινιάζει, επιμένει, βάζει τα κλάματα, λέει ψέματα, βρίζει, σπάει κάτι, ουρλιάζει, χτυπάει, εκδικείται, κατηγορεί/ καρφώνει τους άλλους ή κάνει κακό στον εαυτό του (αυτοτραυματίζεται).

content
psychologynnet.gr

Πώς μπορούν τα παιδιά να μάθουν για τη σεξουαλική ζωή των γονιών τους;

Οι περισσότεροι γονείς νιώθουν ότι η ερωτική τους ζωή είναι ένα μεγάλο μυστικό και ταμπού για το παιδί τους πριν μάθει για αυτή. Η αθωότητα του παιδιού αλλά, παράλληλα, και η αγνή ανιδιοτελής αγάπη του γονιού προς το παιδί σαν να μην μπορούν εύκολα να συμβαδίσουν με πονηρά ερωτικά θέματα… Το παιδί όμως μπορεί σταδιακά να γνωρίσει αυτή την κρυφή ζωή των γονιών του και να την κατανοήσει πραγματικά. Ένα σημαντικό πρώτο βήμα είναι η προοδευτική ενημέρωσή του γενικά για θέματα σεξ. Κατάλληλες ηλικίες δεν υπάρχουν, εξαρτάται περισσότερο από το πότε και τι θα ρωτήσει το ίδιο το παιδί. Όταν οι γονείς απαντούν, θα πρέπει να θυμούνται ότι με ένα παιδί δεν χρειάζεται να συζητούν τα πάντα λεπτομερώς. Να απαντούν καθαρά και ολοκληρωμένα μέσα στο πλαίσιο των ερωτήσεών του. Οι πολλές πληροφορίες δημιουργούν σύγχυση και ένταση που δυσχεραίνει την επικοινωνία. Από την ηλικία των πέντε ετών οι ερωτήσεις γίνονται πιο σύνθετες και οι γονείς πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για αυτό. Αργά ή γρήγορα θα έρθουν και οι πιο άμεσες ερωτήσεις που αφορούν απορίες για τη δική τους ερωτική ζωή: πώς γεννώνται τα παιδιά, γιατί οι γονείς φιλιούνται στο στόμα, γιατί κοιμούνται μαζί κοκ. Οι καίριες ερωτήσεις ωστόσο για θέματα σχετικά με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα αρχίζουν στην ηλικία των 10-11 ετών. Σε αυτή την ηλικία πια το παιδί είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει πλήρως και τη σημασία της σεξουαλικής πράξης και ότι αυτή αποτελεί μέρος και της προσωπικής ζωής των γονέων του. Σε αυτή την ηλικία μπορεί να φανταστεί και να αποδεχτεί πλήρως το γεγονός.

content
psychologynnet.gr

Πολλοί έφηβοι έχουν την τάση να μην πλένονται τόσο συχνά. Από που προέρχεται η τάση αυτή;

Η αλλαγή της συχνότητας τις περισσότερες φορές αφορά το ότι ως παιδιά ήταν υπεύθυνος κάποιος μεγάλος για να τους το υπενθυμίζει και να τους βοηθά σε αυτό. Κατά την εφηβεία η προσωπική υγιεινή αποτελεί πια μια πιο προσωπική υπόθεση οπότε και ο κάθε έφηβος εκδηλώνει έναν συγκεκριμένο τρόπο διαχείρισης στο θέμα αυτό. Ο πιο απλός λόγος βέβαια για τον οποίο οι έφηβοι παραμελούν την προσωπική τους υγιεινή είναι επειδή βαριούνται και δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει την αξία της καθημερινής προσωπικής υγιεινής και την ουσιαστική σημασία του να είμαστε καθαροί γιατί έτσι είμαστε πιο υγιείς και πιο ευχάριστοι στους άλλους και νιώθουμε καλύτερα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις βέβαια, μόλις υπάρξει ενδιαφέρον για το αντίθετο φύλο, όλα αλλάζουν… Σαν να χρειάζονται ένα κίνητρο.
Ένας άλλος λόγος μπορεί να αφορά την αντίδραση που θέλουν να εκδηλώσουν είτε προς τους γονείς ή και στο σχολικό περιβάλλον εκφράζοντας έτσι τη δυσφορία και τη δυσαρέσκειά τους. Είναι γεγονός ότι το να είναι κανείς βρώμικος και να μυρίζει αποτελεί κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο για τους άλλους γύρω του. Αυτός βέβαια είναι και ένας έμμεσος τρόπος για να τραβήξουν (έστω και με αρνητικό τρόπο) την προσοχή επάνω τους και μπορεί να αποτελεί και ένα ασυνείδητο μήνυμα προς το περιβάλλον ότι πρέπει να ασχοληθεί περισσότεροι μαζί τους. Οι έφηβοι βέβαια ποτέ δεν θέλουν να τους λένε τι να κάνουν και λαμβάνουν το «πρέπει» αντιδραστικά.
Ένας έφηβος βέβαια που κατ’ εξακολούθηση δεν συνηθίζει ένα πρόγραμμα προσωπικής υγιεινής εκφράζει σίγουρα και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και εικόνα εαυτού που βιώνει. Μπορεί να μην φροντίζει το σώμα του και την εμφάνισή του επειδή νιώθει ότι «δεν αξίζει» γενικότερα και ότι έτσι δεν αξίζει ούτε μια καλή εξωτερική εμφάνιση και αισθητική σώματος. Επίσης ένας έφηβος που είναι ενοχοποιημένος και νιώθει ότι είναι ένα «κακό παιδί» μπορεί πολύ εύκολα με αυτό τον τρόπο να γίνει και ένα άσχημο και αντιαισθητικό παιδί μην φροντίζοντας το σώμα του και την καθαριότητά του.
Τέλος, να προσθέσουμε ότι η εφηβεία συνοδεύεται από απότομη και ραγδαία αύξηση των σωματικών διαστάσεων και οι αλλαγές αυτές μπορεί να δυσκολεύουν τους έφηβους να αποκτήσουν μια συγκεκριμένη και σταθερή εικόνα του «σωματικού» τους εαυτού. Για το λόγο αυτό μπορεί να νιώθουν φόβο και να αγωνιούν αν αναπτύσσονται φυσιολογικά τόσο στον τομέα της σωματικής διάπλασης και εμφάνισης όσο και στον τομέα της σεξουαλικής ικανότητας. Η αγωνία αυτή μπορεί να εκδηλώνεται και με την «παραμέληση» του σώματος και της προσωπικής υγιεινής.