ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

«Όχι, δεν…»

Πολλές φορές συνειδητοποιούμε και αναρωτιόμαστε γιατί έχουμε καταλήξει να αντιδρούμε διαρκώς με ένα «όχι» σε κάτι που μας λέει το παιδί μας και είμαστε γενικότερα προδιατεθειμένοι αρνητικά, με ένα «δεν» να χρωματίζει την αντίδρασή μας σε καθετί που ζητά.
Σίγουρα, πολλές φορές η κούραση αποτελεί έναν σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα στη διαμόρφωση μιας τέτοιας δυναμικής. Η φασαρία, ακόμα και οι πολλές συσσωρευμένες αταξίες μας έχουν κουράσει σε τέτοιο βαθμό που δεν έχουμε την ψυχραιμία να δούμε ότι καθετί που κάνει το παιδί μπορεί και να μην είναι αταξία, ανυπακοή κοκ. Μπορεί κάθε φορά το αίτημά του να είναι διαφορετικό αλλά δεν έχουμε πια τις δυνάμεις να το αξιολογήσουμε.
Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να έχει δημιουργηθεί μια σχέση αντιπαλότητας και πείσματος μεταξύ γονέα και παιδιού και το «όχι» να αποτελεί έναν ρυθμιστικό παράγοντα της ανταγωνιστικής αυτής σχέσης. Τέλος, ο γονιός μπορεί να έχει δεχτεί ο ίδιος πολλή κριτική ως παιδί και ο θυμός και η αρνητική του διάθεση να μεταφέρονται τώρα στο παιδί που του θυμίζει τα δικά του βιώματα.
Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται καταρχήν χρόνος στο γονέα για να ανακτήσει τις δυνάμεις του και να μπορέσει να δει πιο καθαρά τη δυναμική που εξελίσσεται. Είναι γεγονός ότι το παιδί δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τους βαθύτερους ψυχολογικούς λόγους που μας κάνουν να του λέμε συνέχεια «όχι» και εισπράττει κάτι αρνητικό για τον εαυτό του με την αρνητική μας διάθεση. Επίσης, δεν είναι χρήσιμο να μαθαίνει ότι πρέπει διαρκώς να υπακούει χωρίς να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Αν μπορέσουμε να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας για να ξεκουραστούμε και να ηρεμήσουμε θα μπορέσουμε να δούμε πιο καθαρά τη δυναμική που αναπτύσσεται και να αλλάξουμε τη ροή της…

content
psychologynnet.gr

Δεν θέλει να πάει στο γιατρό…

Τα περισσότερα παιδιά, όταν πρόκειται να επισκεφτούν το γιατρό, νιώθουν άγχος προσμονής και φόβο. Συχνά μπορεί να νιώθουν και ενοχές, ότι δηλαδή έχουν κάνει κάτι κακό, και η επίσκεψη στο γιατρό εκλαμβάνεται ως «τιμωρία», ή ότι έχουν αρρωστήσει επειδή δεν ήταν καλά παιδιά, δεν έκαναν αυτό που έπρεπε κοκ. Κατά την προσμονή ή κατά τη διάρκεια της επίσκεψης επίσης φοβούνται τον αποχωρισμό από τους γονείς, ότι δηλαδή θα μείνουν μόνα τους με το γιατρό και οι γονείς θα περιμένουν στο χώρο αναμονής, ή ότι θα εξαφανιστούν κατά τη διάρκεια «μυστηριωδών» και τρομακτικών εξετάσεων. Φοβούνται επίσης τον πόνο, και κυρίως την ένεση. Φοβούνται επίσης το γιατρό και ερμηνεύουν με το δικό τους τρόπο τη συμπεριφορά του, για παράδειγμα τις απότομες κινήσεις του μπορεί να τις ερμηνεύουν ως απόρριψη και αντιπάθεια… Τέλος, φοβούνται το άγνωστο και ότι «συμβαίνει κάτι σοβαρό», πιο σοβαρό από ό, τι τους λένε οι γονείς τους, ότι θα μπουν στο νοσοκομείο και θα κάνουν χειρουργείο κοκ.

content
psychologynnet.gr

Οι έφηβοι & τα τυχερά παιχνίδια

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σε διεθνές επίπεδο μια αύξηση της ενασχόλησης των εφήβων με τα τυχερά παιχνίδια. Οι έφηβοι έχουν πρόσβαση σε αυτά, τα τυχερά παιχνίδια θεωρούνται ως ένας κοινωνικά αποδεκτός τρόπος ψυχαγωγίας και έκφρασης και ο έλεγχος της ενασχόλησής τους με αυτά καθίσταται ολοένα και πιο δυσχερής και ελλιπής. Οι έφηβοι μπορεί να αρχίσουν, σε αυτό το στάδιο της ζωής τους, την ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια καταρχήν ως έναν τρόπο διασκέδασης αλλά και διαφυγής από την πραγματικότητα. Παράλληλα, η φύση των τυχερών παιχνιδιών παρέχει ένα πλαίσιο συναλλαγής με ανταγωνιστικότητα, στοιχείο σημαντικό της εξελικτικής φάσης που διανύουν. Μικρός αριθμός εφήβων όμως, σε αντίθεση με τους ενήλικες, ασχολείται με τα τυχερά παιχνίδια για οικονομικά οφέλη. Τέλος, στα δεδομένα της οικονομικής κρίσης οι έφηβοι φαίνεται να ασχολούνται περισσότερο με τα τυχερά παιχνίδια ως έναν τρόπο διαφυγής από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα που νιώθουν σε πολλούς τομείς της ζωής τους και στον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουν να εξελιχθούν μέσα σε αυτή καθώς και σε ένα έντονο αίσθημα απογοήτευσης από την κοινωνία.

content
psychologynnet.gr

Γιατί τα παιδιά ζωγραφίζουν;

Ένα από τα πιο συνηθισμένα θεάματα είναι, πράγματι, να βλέπουμε ένα παιδί να ζωγραφίζει. Είναι μια από τις πιο συνηθισμένες αλλά και αγαπημένες συνήθειες των παιδιών γι’ αυτό και συχνά οι γονείς έχουν πάντα μαζί τους χαρτί και μπογιές για να τους τα δώσουν και να τα απασχολήσουν με κάποιο τρόπο. Συχνά, επίσης, σε παιδότοπους, εστιατόρια, μέσα μαζικής μεταφοράς κ.ά. η ζωγραφική αποτελεί μια πολύ αγαπημένη ενασχόληση των παιδιών και εύκολα τα απορροφά και ασχολούνται με αυτή. Η ζωγραφική λοιπόν βοηθά το παιδί να εστιάσει και να συγκεντρωθεί γι’ αυτό και χρησιμοποιείται συχνά όταν ένα παιδί πρέπει να οριοθετηθεί σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Παράλληλα, αποτελεί μια συμπεριφορά παιχνιδιού μέσω της οποίας το παιδί εκφορτίζεται αλλά και ενεργοποιεί όλες τις σωματικές και νοητικές του λειτουργίες προς μια αναπαραστατική και δημιουργική δράση. Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι με αυτό τον τρόπο το παιδί εξασκεί και αναπτύσσει και δεξιότητες σε όλα τα πεδία μάθησης και με όλα τα συστήματα λειτουργίας (οπτικό, κινητικό κ.ά.). Τέλος, η ζωγραφική «προετοιμάζει» το παιδί για διάφορα θέματα που αντιμετωπίζει στο παρόν και το μέλλον της ανάπτυξής του και τα οποία δεν μπορούν να εκφραστούν ή να τεθούν υπό διαχείριση με άλλο τρόπο, κυρίως δημιουργικά…