ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Είναι φυσιολογικό ένα παιδί να έχει ψυχαναγκασμούς;

Εξαρτάται από τους λόγους για τους οποίους ένα παιδί έχει ψυχαναγκασμούς ή, πιο συγκεκριμένα, κάνει ορισμένα πράγματα με έναν «τελετουργικό» τρόπο. Ένα παιδί μπορεί να έχει ψυχαναγκασμούς για τον ίδιο λόγο που του αρέσει κάθε Κυριακή βράδυ να τρώει πίτσα και Παρασκευή απόγευμα να πηγαίνει σινεμά. Με άλλα λόγια μπορεί να του αρέσει να κάνει πράγματα σε μια τακτική βάση στην οποία μπορεί να βασιστεί και νιώθει ασφάλεια και ευχαρίστηση από αυτή την προγραμματισμένη «τακτικότητα» και ρουτίνα. Για παράδειγμα, σε πολλά παιδιά αρέσει να τοποθετούν τις κούκλες τους σε μια συγκεκριμένη σειρά, ή να χτυπούν την οδοντόβουρτσά τους με έναν συγκεκριμένο τρόπο μετά το βούρτσισμα των δοντιών. Τα πιο σημαντικά στοιχεία είναι, κυρίως, αν το παιδί παίρνει ευχαρίστηση από αυτά που κάνει, αν του παίρνουν πολύ χρόνο και δεν του δημιουργούν εμπόδια στην καθημερινότητά του και, τέλος, αν δεν βιώνει άγχος όταν δεν μπορεί να τα κάνει.
Από την άλλη μεριά, υπάρχουν παιδιά που εκδηλώνουν ψυχαναγκασμούς επειδή πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ). Η βασική διαφορά μεταξύ των φυσιολογικών τελετουργικών πράξεων και του ΙΨΔ είναι καταρχήν ότι το παιδί δεν βιώνει ευχαρίστηση κάνοντας τις τελετουργικές πράξεις. Αντιθέτως, νιώθει άγχος αν δεν τις κάνει και ότι κάτι κακό θα του συμβεί. Οι τελετουργικές πράξεις και οι ψυχαναγκασμοί γίνονται πιο έντονοι σε περιόδους έντασης και στρες, όπως, για παράδειγμα, πριν από το σχολείο. Συνηθισμένα παραδείγματα αποτελούν τα πλύσιμο των χεριών, το μέτρημα, το να ακουμπάμε πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο και αριθμό φορών κ.ά.

content
psychologynnet.gr

Ο γιος μου, δυόμισι ετών, φοβάται πολύ τη θάλασσα και αρνείται να μπει στο νερό…

Πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας δεν νιώθουν εξοικείωση με το νερό και φοβούνται να το πλησιάσουν. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για αυτό, εξάλλου κάθε παιδί μαθαίνει το κολύμπι και τη θάλασσα με το δικό του ρυθμό και με την πάροδο της ηλικίας τα πράγματα αλλάζουν. Ίσως κάτι τον έχει τρομάξει με το νερό ή απλά δεν νιώθει ακόμη εξοικειωμένο. Είναι όμως σημαντικό οι γονείς να απαλλαγούν από το άγχος που νιώθουν και να μην κάνουν συγκρίσεις με άλλα παιδιά της ίδιας ηλικίας που ήδη ξέρουν να κολυμπούν. Το παιδί σίγουρα θα διαισθανθεί την αλλαγή της διάθεσης των γονέων και θα χαλαρώσει κι εκείνο. Η θάλασσα και το μπάνιο αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία, για τη μητέρα και τον πατέρα, για να παίξουν με το παιδί και να το προσεγγίσουν και με αυτό τον τρόπο. Να παίξουν μαζί στην αμμουδιά, να αγοράσουν παιχνίδια για τη θάλασσα, να βραχούν  σιγά σιγά και να μπουν μαζί στο νερό για να νιώσει κι εκείνο σταδιακά  μεγαλύτερη ασφάλεια. Είναι σημαντικό να κυλήσουν τα πράγματα σαν παιχνίδι, με το δικό τους ρυθμό, και η αλλαγή δεν θα αργήσει να εκδηλωθεί.

content
psychologynnet.gr

Πώς αντιμετωπίζεται ένα υπερκινητικό παιδί;

Η υπερκινητικότητα είναι μια συμπεριφορά εξαντλητική για το παιδί και για τους γονείς. Ένα παιδί μπορεί να είναι υπερκινητικό όταν νιώθει ιδιαίτερο άγχος ή καταθλιπτική διάθεση λόγω κάποιας πρόσφατης απώλειας ή δυσάρεστου γεγονότος. Επίσης είναι σημαντικό να αποκλείεται, μέσω ειδικής διαγνωστικής αξιολόγησης, ότι δεν εμφανίζει την ειδική διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας καθώς, σε αυτή την περίπτωση, θα χρειαστεί ειδική αντιμετώπιση στο σχολείο και στο σπίτι. Η στάση των γονιών σε κάθε περίπτωση είναι σημαντική. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της ειδικής διαταραχής το παιδί δεν είναι πράγματι σε θέση να ελέγξει την προσοχή και τη συμπεριφορά του και να υπακούσει για πολλή ώρα σε υποδείξεις ή οδηγίες. Εμείς πρέπει να του μιλάμε πάντα απλά και καθαρά, να εστιάζουμε απόλυτα το βλέμμα μας σε αυτό και να φροντίζουμε να μην υπάρχουν ερεθίσματα στο χώρο που αποσπούν εύκολα την προσοχή του, π.χ. μουσική, θόρυβος από ανοιχτά παράθυρα κλπ.

content
psychologynnet.gr

Πώς «μιλούν» τα παραμύθια στον ψυχικό κόσμο του παιδιού;

Τα παραμύθια αποτελούν μικρά αφηγήματα που παρέχουν στο παιδί καταρχάς τη δυνατότητα υποδοχής στον κόσμο της φαντασίας και περιπλάνησης σε αυτόν με ασφαλή και οριοθετημένο τρόπο. Το παιδί μπορεί να παρέμβει, μέσω των ηρώων του παραμυθιού, στον φαντασιακό κόσμο και να εκφράσει τις σκέψεις και τις επιθυμίες του, να διεκδικήσει την πλοκή και την έκβαση της ιστορίας του… Έτσι ασκείται και ενδυναμώνεται η φαντασία του…
Οι συμβολισμοί και οι μεταφορές του παραμυθιού συμβάλλουν στην κατανόηση σύνθετων και πολύπλοκων εννοιών όπως είναι η οικογένεια, ο αποχωρισμός και ο θάνατος, η ζήλεια, ο ανταγωνισμός κ.ά. Παράλληλα, μέσα στον συμβολικό κόσμο του παραμυθιού το παιδί έρχεται σε επαφή με υπαρξιακά άγχη και ανησυχίες της ηλικίας του και βρίσκει ανακούφιση σε αυτά. Τέλος, το παραμύθι συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση διδάσκοντας, μέσα από τους ήρωες και τις δράσεις τους, κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές, κανόνες και αξίες του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου και της ομάδας. Ο κάθε ήρωας αποτελεί πρότυπο μίμησης και το παιδί εξοικειώνεται με πολύπλοκες έννοιες όπως είναι η τιμωρία και η επιβράβευση για μια πράξη, το δίκαιο και το άδικο, το καλό και το κακό… Η διαδικασία αυτή αποτελεί μια «γέφυρα» υποδοχής στην αλήθεια και τις αξίες της ευρύτερης κοινωνίας.