ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

content
psychologynnet.gr

Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για το θάνατο του παππού ή της γιαγιάς;

Η προσέγγιση διαφοροποιείται βάσει του αναπτυξιακού σταδίου στο οποίο βρίσκεται το παιδί, αλλά βέβαια ποτέ δεν αφορά την απόκρυψη ή παραποίηση του γεγονότος. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν την αλήθεια, όπως αυτά την καταλαβαίνουν, και η αποστασιοποίησή τους από τη διαδικασία του πένθους δεν τα προστατεύει. Πιο συγκεκριμένα, στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης τα παιδιά αρκούνται σε μία απλή εξήγηση για το θάνατο. Δεδομένου ότι ακόμα δεν έχουν κατακτήσει την έννοια της μονιμότητας, δεν αντιλαμβάνονται το θάνατο ως κάτι μη αναστρέψιμο. Επομένως, μια μικρή και εύληπτη ιστορία για τον κύκλο της ζωής με απλά και καθημερινά παραδείγματα βοηθά στην κατανόηση του γεγονότος. Σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας οι μεταφορές εξακολουθούν να είναι χρήσιμες, αλλά πιθανόν να φαίνονται και παιδιάστικες, οπότε μία πιο «ενήλικη» προσέγγιση ίσως είναι αποτελεσματικότερη. Παράλληλα, ίσως είναι και μια κατάλληλη ευκαιρία για να αποκατασταθούν τυχόν παρανοήσεις και να ανακουφιστούν άγχη και φοβίες.

content
psychologynnet.gr

Ποιοι είναι οι δισταγμοί των εφήβων πριν κάνουν σεξ για πρώτη φορά;

Οι βασικότεροι δισταγμοί αφορούν το φόβο της έκθεσης και το φόβο της αποτυχίας (περισσότερο στο αγόρι). Οι φόβοι και οι δισταγμοί του κοριτσιού έγκειται περισσότερο στο φόβο του «ψυχικού ανοίγματος», της έκθεσης, στο αν θα αρέσει γενικότερα, και ειδικά το σώμα της. Συχνά επίσης υπάρχει μια αγωνία σχετικά με τη διαδικασία της διείσδυσης και το αν θα νιώσει πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή αλλά και γενικότερα το «αν θα νιώσει κάτι» με την έννοια του αν θα είναι «επαρκής» όπως οι άλλες γυναίκες.
Στο αγόρι οι δισταγμοί αυτοί εστιάζονται περισσότερο στο φόβο του «αν θα τα καταφέρει» και «αν θα αποδειχτεί αρκετά δυνατός όπως οι άλλοι άντρες». Επίσης, σε ανατομικά στοιχεία που αποδεικνύουν κατά την κοινή νοοτροπία την ανδρική του επάρκεια, όπως, π.χ., το μήκος του πέους, τη σκληρότητα κ.ά.

content
psychologynnet.gr

Σχολική άρνηση

Πολλά παιδιά που πηγαίνουν για πρώτη φορά σχολείο, μπορεί να αρνηθούν να πάνε σχολείο. Το γεγονός αυτό δημιουργεί σημαντική ένταση και δυσκολία χειρισμών τόσο στους γονείς όσο και στους εκπαιδευτικούς. Είναι σημαντικό, σε πρώτο στάδιο, να εκτιμηθεί ο «βαθμός» της άρνησης του παιδιού, με άλλα λόγια εάν πρόκειται απλά για ένα αρχικό άγχος προσαρμογής στο οποίο το παιδί χρειάζεται απλά ένα χρονικό διάστημα για να κάνει μια ομαλή μετάβαση και να προσαρμοστεί σε μια νέα κατάσταση. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, το παιδί μπορεί να εκδηλώνει έντονο άγχος, να παραπονιέται από το βράδυ αλλά και το πρωί ότι δεν θέλει να πάει στο σχολείο, να κλαίει και να εμφανίζει ψυχοσωματικά συμπτώματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σημαντικό να αναζητηθούν τα αίτια του άγχους: αν αφορούν τη σχέση μεταξύ γονέα-παιδιού, τη δυσκολία και το άγχος αποχωρισμού τους (πολλές φορές και ο ίδιος ο γονέας δυσκολεύεται να αποχωριστεί το παιδί και να το «απελευθερώσει» σε μια νέα πορεία της ζωής του) καθώς επίσης και τις ιδέες ή αντιλήψεις που μπορεί να έχουν μεταφερθεί στο παιδί σχετικά με το σχολείο, τους δασκάλους, τα μαθήματα κ.ά. Για παράδειγμα, κάτι μπορεί να το έχει τρομάξει πολύ και να έχει παρανοήσει σε σημαντικό βαθμό. Επίσης, μια τραυματική εμπειρία του παιδιού με άλλα παιδιά στη γειτονιά ή αλλού μπορεί να του έχει δημιουργήσει μια δυσκολία ένταξης και αλληλεπίδρασης σε ομάδες κ.ά.

content
psychologynnet.gr

Όταν φωνάζουμε στα παιδιά…

Είναι φυσικό κάθε γονιός να κουράζεται από τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες και η υπομονή του να εξαντλείται φωνάζοντας στα παιδιά για να επιβάλλει κάτι. Δυσκολίες παρουσιάζονται όταν οι φωνές τείνουν να γίνουν ο μοναδικός δίαυλος επικοινωνίας και διαπαιδαγώγησης για το παιδί. Δυστυχώς, ξεσπώντας διαρκώς με φωνές διαρρηγνύονται οι γέφυρες επικοινωνίας γιατί το παιδί αρχίζει να εστιάζει στο συναίσθημα της ταραχής και του φόβου που νιώθει και όχι στο περιεχόμενο του μηνύματος της διαπαιδαγώγησης. Έρευνες υποδεικνύουν ότι όταν ένα παιδί συνευρεθεί με έναν ενήλικα που είναι θυμωμένος και φωνάζει, εστιάζει στο να μην τον θυμώσει περισσότερο. Όπως αντιλαμβανόμαστε, αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί μαθαίνει να σέβεται ή να ακούει περισσότερο, απλά προσπαθεί να αποφύγει την ταραχή και το φόβο. Δεν σταματά επειδή κατάλαβε το λάθος του αλλά επειδή τρόμαξε με τις φωνές και το θυμό που ένιωσε. Επίσης, έτσι δεν διασφαλίζεται ότι δεν θα επαναλάβει την αταξία και στο μέλλον. Παράλληλα, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου επικρατούν οι φωνές νιώθουν ανασφάλεια και ότι η αγάπη δεν είναι σίγουρη και διασφαλισμένη. Με αυτό τον τρόπο δε μαθαίνουν κι εκείνα να λειτουργούν με ένταση και να αντιδρούν με θυμό και φωνές στην αλληλεπίδραση με τους άλλους γύρω τους.